Златото што го привлекува малерот: Зошто закопаните богатства секогаш носат несреќа
Една од најстарите поеми во англиската литература, Беовулф, завршува со закопување богатство – момент што носи тешка меланхолија, каде што богатството станува „распаѓачко наследство од свет што исчезнал“. По закопувањето на златото и скапоцените камења, преживеаните заминуваат во прогонство, по некоја легенда најлошата судбина што може да ги снајде. Под сјајот и ветувањето на златото секогаш се крие трагедија и опасност.
In This Article:
- Потрагата по богатство под нашите нозе не е од вчера – легендите траат со векови
- Сонот за закопано богатство: Леснотија, надежи и опасни илузии
- Ексцентричните обиди за богатство: Магии, верувања и чудни судбини
- Легендите за богатството: Казни за тие што се обиделе да го најдат
- Последната приказна: Тајната дупка во замокот и исчезнувањето без трага
Потрагата по богатство под нашите нозе не е од вчера – легендите траат со векови
Во книгата „Богатства на Земјата“ на Џереми Харт, се раскажуваат приказните полни со древни преданија. Колку длабоко се пренесуваат овие народни сеќавања покажува и една легенда од Бовеорт, каде што се раскажува дека крунските скапоцености на кралот Стефан се скриени во бунарот зад една стара кафеана – приказна што постои речиси 1000 години.
Сонот за закопано богатство: Леснотија, надежи и опасни илузии
Замислата за закопано богатство секогаш плени – некој друг ги собирал богатствата, ги копал рудите и ги криел, а сега, со само неколку замави со лопатата, можеш веднаш да станеш богат. Тоа лесно може да се спореди со соништата на современите трагачи по метал или фантазиите за освојување на лотарија.
Ексцентричните обиди за богатство: Магии, верувања и чудни судбини
Во историјата се јавуваат вистински чудни ликови кои верувале во богатство. На пример, Мери Париш – дебела, љубителка на ракија и склонa на бурни изливи на лутина – и нејзиниот пријател Годвин Вортон, кој бил психички нестабилен и воедно пратеник. Тие се запознале во 1683 година, а Вортон веднаш паднал под нејзино влијание. За нејзините волшеби и магии ѝ купувал бели свеќи, билки и цвеќиња, и потоа заедно излегувале на полиња убедени дека таму е последниот премин за подземните самовили.Таа тврдела дека на едно ридче било закопано огромно богатство уште од времето на кралот Џон – богатство, кое никогаш не го нашле. Како што пишува Харт: „Тие никогаш не се посомневаа, никогаш не се откажаа, речиси и никогаш не се скараа. Само најсуровата од самовилите ќе ја прекинеше нивната среќа со наоѓање вистинско скривалиште со пари.“
Легендите за богатството: Казни за тие што се обиделе да го најдат
Постојат многу приказни со јасна моралистичка поука. На пример, се раскажува за човекот што се осмелил да се судри со легендарната „црна кокошка“ од селото Чидингли— натприродно суштество за кое се верувало дека чува закопано богатство — и на крајот завршил парализиран. Во други приказни, луѓе копале могили и мегалити во потрага по богатство, само за да бидат згмечени или да ги прогонува до лудило џиновско црно куче или гавран, како симболи на проклетството што го штити пленот. Како што додава авторот: „Постои невидлива врска помеѓу закопаното богатство и скриеното насилство.“ Овие стари приказни наликуваат на современи легенди каде некој наоѓа огромна количина пари или дрога и – што потоа? Изненадното и незаслужено богатство, по правило, ретко завршува добро.
Последната приказна: Тајната дупка во замокот и исчезнувањето без трага
Истражувањето на Харт завршува со една од наједноставните и најмоќни приказни. Во градот Валингфорд, некаде покрај поранешен средновековен замок, градинар бил убеден дека во дворот е скриено злато и постојано копал дупки, уредно наредувајќи ги тревниците покрај нив за да ги врати после. Еден ден исчезнал – а сè што било пронајдено е мала свежо ископана дупка, ракавиците и лопатата. Дали навистина го нашол богатството и заминал во некоја вила некаде во тропските предели? Или приказната има многу потемна завршница? Тоа никогаш нема да го дознаеме...
