Жена влезе во пештера на 48 години, а излезе на 50 - како и зошто се одлучи на ваков чекор
„Не стигнав да ја дочитам книгата“, биле првите зборови што ги изговорила Беатрис Фламини кога спелеолозите конечно се спуштиле по неа. Таа поминала цели 500 дена на длабочина од 70 метри под земја, без сончева светлина, без часовник, без мобилен телефон и без ниту еден соговорник. Со себе имала само светилка и купишта книги. Кога здогледала луѓе по толку долго време, Беатрис помислила дека на површината се случила некаква голема катастрофа. Била цврсто убедена дека поминале едвај 160 или 170 дена, но згрешила за речиси цела една година.
In This Article:
- Од Мадрид до темнина во близина на Гранада на 20 ноември 2021 година
- Без часовник, без календар, без вести и без ниту еден разговор
- 2.000 порции храна и еден тон вода не можеле едноставно да се спуштат долу
- „Боговите“ носеле авокадо, свежи јајца и чисти маици, но не и печено пилешко
- Шатор, „кујна“, лаптоп и шест метри растојание меѓу секоја точка
- Паник-копчето стоело таму 500 дена, но таа ниту еднаш не го притиснала
- Околу 60 книги, волнени капи и две GoPro камери како единствени соговорници
- Во последната фаза 95% од времето го поминувала во полумрак
- Осум дена безбедносна пауза и рекордот што Гинис не го призна
- На 14 април 2023 година излезе со очила за сонце и праша за ладно пиво
- Мишел Сифр згрешил за 25 дена, Беатрис за речиси 11 месеци
Од Мадрид до темнина во близина на Гранада на 20 ноември 2021 година
Додека анкетите покажуваат дека многумина сакаат понекогаш да се осамат за да се одморат од секојдневниот стрес, оваа храбра Шпанка отишла значително подалеку: влегла во темна пештера со цел научно и психолошки да ги тестира крајните граници на човечката издржливост во услови на тотална изолација. До својата 40-та година, оваа поранешна инструкторка по аеробик од Мадрид имала сè што во општеството се смета за среќен и нормален живот: сопствен дом, автомобил и сакана личност. Но, нејзиното срце отсекогаш копнеело по дивината и планините. Таа станала спасител во планински дом и планирала сама да ја помине суровата пустина Гоби. За време на напорните тренинзи сфатила дека нејзиното тело може да го издржи физичкиот напор, но дека психолошки сè уште не е подготвена за долготрајна и длабока осаменост.
Без часовник, без календар, без вести и без ниту еден разговор
Беатрис одлучила својата ментална издржливост да ја тренира под земја. На 48 години се спуштила во пештера во јужна Шпанија, на длабочина од 70 метри. Условите си ги поставила самата: без часовник, без календар, без вести од надворешниот свет и без никакви разговори. Преку инфрацрвени камери постојано ја набљудувале научници од три шпански универзитети, кои сакале да откријат како функционира биолошкиот часовник на човекот кога мозокот нема никаков надворешен ориентир.
2.000 порции храна и еден тон вода не можеле едноставно да се спуштат долу
На почетокот Беатрис сакала веднаш да ги спушти сите залихи во пештерата. Спелеолозите пресметале дека за 500 дена се потребни околу 2.000 порции храна и приближно еден тон вода за пиење. Затоа осмислиле посебен бесконтактен систем на размена. На половина пат во длабочината на пештерата, тимот оставал намирници, вода, батерии и чиста облека и веднаш си заминувал. Дури откако ќе заминеле, Беатрис се качувала до таа точка и го земала пакетот. На истото место таа ги оставала и вреќите со отпад. Правилото било едноставно: по секои пет користења на тоалетот, кесата морала да се изнесе.
„Боговите“ носеле авокадо, свежи јајца и чисти маици, но не и печено пилешко
Луѓето на површината на шега ги нарекувала „богови“: таа им оставала „приноси“, а тие за возврат ѝ носеле авокадо, свежи јајца и чисти маици. Сепак, една желба боговите никогаш не ѝ исполниле: печено пилешко со крцкави компирчиња, во чиј сос сонувала да потопи парче топол леб.
Шатор, „кујна“, лаптоп и шест метри растојание меѓу секоја точка
На дното на пештерата имала мал шатор со вреќа за спиење, импровизирана „кујна“, катче за вежбање и место за лаптоп. Овие точки биле намерно оддалечени по шест метри една од друга за да биде принудена да се движи. Огледало воопшто немала, што било нејзина лична одлука. Година и пол Беатрис не го видела сопственото лице и немала претстава како изгледа. Немало ниту туш, па топлата бања станала нејзина најголема желба по излегувањето.
Паник-копчето стоело таму 500 дена, но таа ниту еднаш не го притиснала
Беатрис имала можност да испраќа кратки технички пораки до површината, но никој не смеел да ѝ врати ниту збор. За случај на итност во пештерата било поставено паник-копче, но Беатрис ниту еднаш не помислила да го притисне. Бидејќи немала часовник, живеела исклучиво според своите внатрешни потреби. Кога ќе почувствувала глад, јадела. Кога ќе ѝ се приспиело, легнувала. Ако не можела да заспие, земала книга. Деновите ги броела само до 65-тиот ден, а потоа се откажала. Во едно од видеата што ги испратила горе, објаснила: „Времето едноставно не тече. Овде секогаш е четири часот наутро“.
Околу 60 книги, волнени капи и две GoPro камери како единствени соговорници
Првите неколку месеци ѝ биле исполнети со активности. Секојдневно вежбала, цртала, пишувала белешки, плетела волнени капи за своите пријатели и прочитала околу 60 книги, почнувајќи од филозофијата на Ниче па сè до авантурите на Жил Верн. Наглас речиси и да не зборувала за да не ја нарушува пештерската тишина, а единствени соговорници ѝ биле две камери GoPro на кои редовно им се обраќала. Годишните времиња се обидувала да ги препознае според пајаците: кога големите пајаци ќе исчезнеле, се појавувале ситни. Еднаш почувствувала неодолива желба да собира камења, па заклучила дека горе сигурно е есен и се собира жетвата, иако на површината всушност било средина на летото. Единственото нешто за кое воопшто не била подготвена била неочекуваната инвазија на муви, која во еден период целосно ја преплавила пештерата.
Во последната фаза 95% од времето го поминувала во полумрак
Како што одминувало времето, Беатрис имала сè помалку желба за активности. Според нејзините сопствени проценки, во последната фаза дури 95% од времето го поминувала седејќи или лежејќи во полумрак. Таа состојба самата ја опишала како еден вид длабок зимски сон.
Осум дена безбедносна пауза и рекордот што Гинис не го призна
Околу 300-тиот ден дошло до дефект на комуникациската опрема за безбедност. Додека техничкиот тим ја менувал опремата, Беатрис морала да помине осум дена во затворен шатор близу излезот од пештерата. Притоа остварила еден краток технички разговор со спасителот, по што повторно се спуштила во темнината. Поради оваа кратка безбедносна пауза, Гинисовата книга на рекорди не ѝ го признала официјалниот рекорд за континуиран престој, кој сè уште му припаѓа на српскиот спелеолог Милутин Вељковиќ со 463 дена.
На 14 април 2023 година излезе со очила за сонце и праша за ладно пиво
Беатрис конечно се појавила на површината со широка насмевка на лицето. За неа сè уште бил ноември 2021 година. Во меѓувреме наполнила 50 години, но за тоа дознала дури откако излегла надвор. Првото прашање што им го поставила на новинарите и пријателите било: „Кој ќе ме почести со ладно пиво?“
Мишел Сифр згрешил за 25 дена, Беатрис за речиси 11 месеци
Во 1962 година, познатиот француски истражувач Мишел Сифр поминал два месеци во пештера без часовник и згрешил во проценката на времето за 25 дена. Беатрис згрешила за речиси цели 11 месеци. Овој екстремен потфат сепак оставил траги врз нејзиното тело. Таа ослабела пет килограми, а голем дел од деновите поминати под земја едноставно ѝ биле избришани од сеќавањето. Сепак, Беатрис со гордост изјавила дека стекнала непоколеблив внатрешен мир и дека без проблем би издржала уште толку време во темнината на пештерата.