Жељко е слеп планинар и професор по историја кој се искачи на 148 хрватски врвови: „Слепилото те ограничува онолку колку што ќе му дозволиш“
Жељко Брдал двапати неделно оди на Медведница, никогаш не користи лифт и вели дека планинарењето му е најголема љубов. Разговаравме со овој инспиративен професор, човек чие секојдневие е доказ дека границите често почнуваат таму каде што ќе им дозволиме да почнат.
In This Article:
- Единствениот слеп редовен професор по историја во Хрватска напишал учебници, патепис и книга „Со белиот стап кон планините...“
- Во 2011 година се запишал во Гојзеки со ќерката, а прекарот Гојзек останал со него
- Славко Ковач го научил на две техники за движење, на стап или на рака
- За 11 часа на Биоково тренира на 202 скали во зградата, горе-долу по десет пати
- Ретинална пигментоза му била дијагностицирана на четири години, а видот целосно го изгубил во почетокот на 2000-тите
- Од 150 хрватски врвови му недостасуваат уште два, а фештата, плејлистата и менито веќе се договорени
Единствениот слеп редовен професор по историја во Хрватска напишал учебници, патепис и книга „Со белиот стап кон планините...“
Неговото име не е непознато. Тој е единствениот слеп редовен професор по историја во Хрватска, автор на учебници по историја, шахист, планинар, патеписец и автор на книгата „Со белиот стап кон планините...“. Од Жељко Брдал, освен одговори и по некоја шега, добивме и неверојатна доза инспирација. Самиот себе се опишува како човек со куп обврски, интереси, работи и хобија, но веднаш како најдраго го истакнува планинарењето, иако на овој сопруг и татко прва љубов сепак му бил шахот. „Вчера бев на Медведница, секогаш одам во среда. Одам и во сабота... Тотално се навлеков на планинарење. Како што некој оди во теретана, на јога или се занимава со риболов, така мене ми е планинарењето. Но тоа е специфично бидејќи е нешто што е необично за слепи лица“, појаснува Жељко.
Во 2011 година се запишал во Гојзеки со ќерката, а прекарот Гојзек останал со него
Признава дека не ни мислел дека ќе биде така кога влегол во планинарските води. Било тоа во 2011 година, кога со ќерката се запишал во планинарската група Гојзеки, посветена на семејни планинарења. Своевремено Гојзек му станал и прекар. Неговата сопруга и ќерка во меѓувреме се посветиле на други интереси, но Жељко останал страстен во ридот. Денес е член и на Планинарското друштво Железничар, а зад него е цела низа врвови.
Славко Ковач го научил на две техники за движење, на стап или на рака
Почетоците значеле полесни планинарски излети, стекнување искуство и учење преку обиди и грешки. Непроценлива помош му бил и сега покојниот Славко Ковач, доајен на слепото планинарење, кој го упатил во видовите техники со чија помош како слепо лице може безбедно да се движи. Жељко користи две техники, во зависност од теренот. Планинари на стап или на рака, а без својата екипа тоа не би било можно. „Без нив не би можел да планинарам... Имам вистински, искрени пријатели кои ми се непроценлива поддршка и помош во тоа планинарење. А и секогаш има добра забава“, вели Жељко.
За 11 часа на Биоково тренира на 202 скали во зградата, горе-долу по десет пати
Најголем мерак му е да отиде на врв на кој досега не бил. За да издржи долги планинарски тури, освен Медведница двапати неделно, Жељко редовно ги оди и скалите во својата зграда. „Одам на моите скали и горе-долу. Мора да имате кондиција. 202 скали па горе-долу десет пати, некогаш повеќе, некогаш помалку. Мора да бидете активни.“
Ретинална пигментоза му била дијагностицирана на четири години, а видот целосно го изгубил во почетокот на 2000-тите
Ретинална пигментоза, болеста на окото поради која останал без вид, му била дијагностицирана на четиригодишна возраст. Тоа што слабо гледа отсекогаш било дел од неговиот живот, а благодарен е што со очила успеал да заврши основно и средно училиште, како и факултет. Со очила и се вработил, но во почетокот на 2000-тите години конечно морал да признае дека повеќе не гледа. „На сопствена кожа сфатив дека слепилото е вид на инвалидитет кој ве ограничува онолку колку што вие му дозволувате... Да ми кажеше некој дека ќе планинарам ова што го планинарам слеп, ќе му кажев да си го провери мозокот. Мора да се соживеете со слепилото и да го прифатите“, вели тој.
Од 150 хрватски врвови му недостасуваат уште два, а фештата, плејлистата и менито веќе се договорени
Жељко досега собрал 148 од 150 потребни врвови во Хрватска. Му недостасуваат уште два. „Тие ми се сон на соништата и сакав да ги соберам оваа година... За тренот кога ќе ги соберам сè е испланирано. Веќе имам подготвено фешта, плејлиста, договорено мени, дури и локација. Само треба да ги соберам“, вели Жељко.