Загатката на Јулиј Цезар можеби е конечно решена по епохалното откритие под Париз
Археолозите во Париз открија масивен древен ѕид што претставува клучен дел од одамна изгубениот галски град Лутеција, опишан во историските записи на Јулиј Цезар. Ова колосално откритие има потенцијал да стави точка на вековната научна дебата меѓу историчарите околу точната локација на првобитното келтско утврдување пред доаѓањето на Римската Империја.
In This Article:
- Под дворот на „Отел-Дје“, на неколку чекори од Нотр Дам, се појави Лутеција
- Ископувањата почнаа за реконструкција на болница, а открија галски бедем
- Огламнети семиња, изгорена дрвена градба и врв од галско копје покрај ѕид долг 20 метри
- Дрвото од бедемот е датирано меѓу 200 година пр.н.е. и 10 година пр.н.е.
- Стефан Дешан вели дека е пополнета големата празнина во француската историја
- Оригиналните камени блокови и греди ќе бидат конзервирани за музејска реконструкција
Под дворот на „Отел-Дје“, на неколку чекори од Нотр Дам, се појави Лутеција
Наоѓалиштето е откриено во дворот на познатата болница „Отел-Дје“ (Hôtel-Dieu) на островот Ил де ла Сите, на само неколку чекори од прочуената катедрала Нотр Дам. Француското Министерство за култура официјално објави дека ова е еден од најзначајните археолошки наоди во француската престолнина, бидејќи досега немаше цврсти материјални докази за точната положба на галската Лутеција, за која Цезар детално пишува во своето дело „Записи за Галската војна“ (Commentarii de Bello Gallico).
Ископувањата почнаа за реконструкција на болница, а открија галски бедем
За време на заштитните ископувања што започнаа во февруари, како подготовка за голем проект за реконструкција на болничкиот комплекс, истражувачите неочекувано наидоа на уникатен ѕид изграден од камени блокови и испреплетени дрвени греди. Првичните очекувања беа дека на таа длабочина ќе се појават остатоци од средниот век. Наместо тоа, на виделина излезе автентичен галски одбранбен бедем што целосно го менува погледот врз најраната историја на Париз.
Огламнети семиња, изгорена дрвена градба и врв од галско копје покрај ѕид долг 20 метри
Ѕидот носи јасни и драматични траги од силен пожар. Во непосредна близина археолозите пронајдоа остатоци што се совпаѓаат со записите на Јулиј Цезар. Според неговото сведоштво, за време на римската офанзива во 52 година пред новата ера, келтското племе Паризии намерно го запалило сопственото утврдено упориште и ги урнало мостовите на реката Сена, за да не му го предаде градот во раце на римскиот војсководец Тит Лабиен.
Дрвото од бедемот е датирано меѓу 200 година пр.н.е. и 10 година пр.н.е.
Лабораториските анализи и радиојаглеродното датирање на зачуваните дрвени елементи од бедемот покажаа хронолошко совпаѓање со воениот поход на Цезар во Галија. „Специфичната архитектура на ѕидот, со крупни камени блокови поврзани со систем од надолжни и попречни дрвени греди, веднаш укажа на препознатливата галска градежна техника позната како Murus Gallicus“, изјави Дороте Шауи-Деријо, главен археолог за регионот на Париз. Според неа, токму слоевите пепел и трагите од огромен пламен се клучниот доказ дека станува збор за драматичниот пожар опишан во римските анали.
Стефан Дешан вели дека е пополнета големата празнина во француската историја
Стефан Дешан, регионален конзерватор за археологија, истакна дека ова откритие конечно ја пополнува големата празнина во француската историја. Поради долгогодишниот недостиг на праисториски наоди на островот Ил де ла Сите, дел од историчарите тврдеа дека вистинската Лутеција се наоѓала надвор од градот, во денешно Нантер. Сега, со пронаоѓањето на овој изгорен одбранбен бедем, науката конечно добива неоспорен материјален доказ дека срцето на древниот град отсекогаш пулсирало токму на островот во центарот на Париз.
Оригиналните камени блокови и греди ќе бидат конзервирани за музејска реконструкција
Поради веќе одобрениот градежен проект за болницата, ѕидот не може да остане на отворено во дворот. Стручните екипи внимателно ќе ги конзервираат оригиналните камени блокови и греди. Планот е реконструираниот галски бедем наскоро да биде изложен во еден од париските музеи како едно од најголемите историски сведоштва на француската цивилизација.