За малку ќе умрев и отидов на место полно со баби, а потоа ги видов следните 50 години
Човек кој како дете за малку ќе го загубел животот поради тешки компликации од заушки тврди дека за време на клиничката криза бил пренесен 50 години во иднината. Таму, како што раскажува, ги видел својата идна сопруга, атентатот врз американскиот претседател Џон Кенеди и настани што подоцна навистина ќе ги преживее.
In This Article:
Осумгодишниот Бил Мекдоналд поминал цела година во болница
Кога на осумгодишниот Бил Мекдоналд од Калифорнија лицето почнало силно да му отекува, со висока температура и главоболки, неговото семејство најпрво помислило дека станува збор за обичен грип. Но состојбата нагло се влошила. Лекарите утврдиле тешка форма на заушки, придружена со воспаление на белите дробови, проблеми со бубрезите и сериозни тешкотии со дишењето. Бил итно хоспитализиран, а лекарите секојдневно му ја дренирале течноста од белите дробови и се сомневале дека ќе преживее. „Лежев во болничкиот кревет во огромни болки и одеднаш сета болка исчезна. Се чувствував лесно и почнав да лебдам. Темнината стануваше сè посветла додека целата соба не се исполни со силна светлина. Станав свесен за телото што лежеше под мене – сè додека не погледнав одблизу и не сфатив дека тоа веќе не сум јас, туку згрчено дете кое не дише“, се присетува Мекдоналд.
Стотици „баби“ го пречекале меѓу облаците
Во следниот миг почувствувал како се издигнува кон облаците. Таму, според неговото сведоштво, бил пречекан од стотици „баби“ кои го прегрнувале и му давале чувство на бескраен мир и љубов. Веднаш потоа пред неговите очи почнале да се нижат визии од неговата иднина. „Ја видов мојата сопруга Керол како млада девојка, иако во реалниот живот сè уште ја немав сретнато, и во истиот миг знаев дека ќе се оженам со неа. Пред мене се одвиваше цела панорама – како телевизиска програма или филм – по строг хронолошки редослед. Сфатив дека ја гледам иднината на мојот живот на Земјата, иако голем дел од работите што ги видов воопшто не беа лесни“, вели тој.
Керол шест години подоцна, Кенеди девет години подоцна и хеликоптерот од Виетнам
Во визијата ја видел својата сопруга Керол, која ја запознал дури шест години подоцна. Го видел и атентатот врз идниот американски претседател Џон Ф. Кенеди, кој се случил девет години по неговото престојување во болница. Непосредно пред атентатот, дури се обидел да им каже на своите наставници во училиштето што ќе се случи, но никој не му верувал. Покрај тоа, се видел себеси како војник зад митралез во вид на хеликоптер кој во 1950-тите години сè уште не го препознавал. Во 1966 година навистина служел во американската армија во Виетнамската војна како член на екипаж и стрелец во воен хеликоптер. „Ги гледав настаните што подоцна навистина ги проживеав: мојата свадба, раѓањето на нашите две деца, па дури и тоа како станувам инструктор по нуркање. Мојата последна визија, која со децении ме збунуваше, беше патување до пештерата на Бабаџи во Индија на 58-годишна возраст“, додава тој.
Пештерата на Бабаџи била крајот на визијата, но не и крајот на животот
Откако нагло се вратил во своето детско тело во болницата, болката веднаш се вратила. По долго лекување, Бил целосно закрепнал. Како што минувале децениите и сцените од визијата се остварувале една по една, го мачело само едно прашање: зошто можел да види само 50 години во иднината, односно до својата 58-ма година, и ниту ден понатаму? Одговорот го добил во 2004 година, кога навистина отпатувал во Индија и стигнал на истото место од својата детска визија. „Додека се враќав од пештерата, доживеав срцев удар. Застанав дезориентиран на работ од една карпа, изгубив рамнотежа и паднав десет метри во провалија. Престанав да дишам и повторно почувствував како мојата свест излегува од физичкото тело. Тогаш сфатив дека визиите од детството прекинале кај пештерата затоа што во тој момент сум ја гледал сопствената втора клиничка смрт“, објаснува Мекдоналд. Неговиот пријател со кого патувал му помогнал, па Бил чудесно се освестил без тешки скршеници. Денес, на 80-годишна возраст, тој е свештеник и им помага на воените ветерани да се изборат со посттрауматскиот стрес. „Години наред мислев дека прекинот на визијата значи дека таму ќе заврши мојот живот, но добив уште многу години по тоа. Тоа ме научи дека не треба да знаеме сè однапред – најважно е паметно да го искористиме времето што ни е подарено и љубовта што ја даваме.“