Вонземјански средби ја претворија оваа чудна кула во светска туристичка атракција – Што навистина се крие зад мистичниот монолит на Девилиш Тауер?
Возбудата започна на една ливада од сено во подножјето на загадочната геолошка формација. Хеликоптери и приколки пристигнаа во голем број, славни личности и еден познат режисер се сместија веднаш покрај пасиште со говеда, и камерите почнаа да снимаат. Пред педесет години, националниот монумент Девилиш Тауер стана светилник за луѓето привлечени од средбите со вонземјани во култниот филм на Стивен Спилберг „Блиски средби од третата врста“. Од тогаш, овој 264 метри висок монолит, што го пробива ширниот праери на Вајоминг како остатоци од најголемото дрво во светот, стана огромна туристичка дестинација.
In This Article:
- Блиските средби на филмот направија Девилиш Тауер центар на светската љубопитност и го зголемија бројот на посетители за 76 проценти
- Монолитот привлече туристи, научници и митови: За Американците чудо на природата, за индигените народи – светилиште полно легенди
- Геолошки феномен стар над 50 милиони години – и денес нерешена мистерија за геолозите
- Девилиш Тауер е меката на алпинизмот со илјадници качувачи а секоја година – и градче на прериски кучиња како природно шоу
- Местото каде се снимаше епската средба меѓу луѓето и вонземјаните: Како локалната фамилија Дрискил стана дел од историјата на филмот
- Како снимањето го промени локалниот живот: За 20.000 долари се отвори кампот, екипата уживала во јаденија од бифтек до јастог, а сите добивале плата за учество во продукцијата
- Туризмот порасна, но реални средби со вонземјани – нула! Локалците продаваат сувенири и се шегуваат за „чудни луѓе“
Блиските средби на филмот направија Девилиш Тауер центар на светската љубопитност и го зголемија бројот на посетители за 76 проценти
Филмот го следи Ричард Дрејфус во улога на Рој Нири, човек од срцето на Америка, кој станува опседнат со мистериозна форма по средба со НЛО. Иконска сцена е моментот кога со пире од компири прави облик на кула на својот тањир, пред да ја преслика таа слика во голема скулптура дома. Благодарение на филмот, ликот на Девилиш Тауер живее во имагинацијата на милиони туристи низ целиот свет еден пола век. „Околу дванаесет минути од филмот се снимаа токму тука во 1976, а следната година филмот излезе во 1977“, вели Брајан Кол, интерпретативен ренџер во националниот монумент Девилиш Тауер. Филмот заработи над 300 милиони долари низ светот. После тој филм, посетеноста драстично порасна, вели Кол. „Порастот беше над 76% – од околу 153.000 на повеќе од 270.000 посетители. Сѐ уште има луѓе кои доаѓаат само затоа што го виделе ‘Блиски средби'.“
Монолитот привлече туристи, научници и митови: За Американците чудо на природата, за индигените народи – светилиште полно легенди
Девилиш Тауер со својата чудна појава го остава без зборови секој посетител. „Ова е геолошки циркус“, вели туристот Мат Инграм додека со сопругата Кимберли пешачи низ патеката Tower Trail долга 2,1 километри, која прави круг околу основата на споменикот. Американските индијански племиња го слават монументот како духовно место, со стотици приказни и легенди за неговото потекло, понекогаш преведувајќи го како „Мечкин типи“ или „Мечкин дом“. Според една легенда на племето Кроу, жлебовите на кулата се создадени од канџите на мечка која се обидувала да стигне до две девојчиња. Името Девилиш Тауер е резултат на или лош превод, мешајќи ги зборовите за „мечка“ и „лош бог“, или намерна замена од страна на експедитор, наводно за да се врежи белег на значајно индигено место.
Геолошки феномен стар над 50 милиони години – и денес нерешена мистерија за геолозите
Баш како во научно-фантастичен филм, научниците сеуште немаат единствен одговор како настанал Девилиш Тауер. „Геолозите не знаат со сигурност, има различни теории“, вели Кол. „Но сите се согласуваат дека била магма што излегла од под земја, потоа се изладила и се стврднала, па се распукала и така се добиле тие колумнарни столбови. Околината потоа еродирала околу нив.'“ Кулата е составена од редок магматски камен наречен фонолит порфир и претставува најголем пример на колумнарна структура во светот – колоните достигнуваат ширина до 3 метри.
Девилиш Тауер е меката на алпинизмот со илјадници качувачи а секоја година – и градче на прериски кучиња како природно шоу
Околу 5.000 алпинисти годишно ја освојуваат формацијата, што е спектакл за секој што прошетува околу кулата. Единствено тие успеваат да се искачат на врвот – со исклучок на падобранец што заглавил на врвот уште во 1941 година. За останатите, паркот има пет различни патеки, вклучувајќи ја Joyner Ridge Trail, со најубави панорамски погледи на зајдисонце. Веднаш до влезот во паркот се наоѓа град на прериски кучиња со над 600 слични гризачи, дел од семејството верверици. Тие обезбедуваат забава за сите туристи кои ги набљудуваат нивните активности.
Местото каде се снимаше епската средба меѓу луѓето и вонземјаните: Како локалната фамилија Дрискил стана дел од историјата на филмот
Огден Дрискил, жител и сточар од поколение кој живее под кулата, сведочи како неговата ливада стана база за снимањето. Нивниот имот беше место на филмскиот измислен „камп за деконтаминација“. „Нема сомнеж дека Индијанците биле во право – ова е многу духовно и посебно место. Ретко кој не е допрено од него кога ќе го посети“, вели Дрискил, сега сенатор во Вајоминг. Дрискил беше тинејџер кога локацискиот скаут на Спилберг, Џо Алвес, му предложи на режисерот дека кулата е идеална за филмот. „Спилберг дојде сам во Вајоминг и се сретна со родителите мои, и со ракување направија договор за снимањето.“
Како снимањето го промени локалниот живот: За 20.000 долари се отвори кампот, екипата уживала во јаденија од бифтек до јастог, а сите добивале плата за учество во продукцијата
Националната служба за паркови не дозволила снимањето да се одвива внатре, па Дрискил фамилијата добила 20.000 долари за користење на нивната ливада, на чие место денес стои KOA кампот, со над 150 места за кампирање. "Филмот го прикажуваме секоја вечер на отворено, со кулата како заднина, уште од 70-тите години." Дрискил се сеќава: локалците добивале 20 долари на час и вечера во шатор каде секоја вечер се служел бифтек, ребро и јастог. Можел да се приближи до глумците на околу 3 метри, меѓу кои и францускиот режисер Франсоа Трифо и Мелинда Дилон. "Тоа беше фасцинантно искуство за еден тинејџер," вели Дрискил.
Туризмот порасна, но реални средби со вонземјани – нула! Локалците продаваат сувенири и се шегуваат за „чудни луѓе“
Дрискил сега со фамилијата поседува и продавница на влезот од паркот каде што се продаваат и сувенири со мотиви од вонземјани. Во моментот на интервјуто тој вели: „Иронично, во моментов сум во Ел Пасо, Тексас и купуваме алуминиумски вонземјани за нашиот мини голф – курсот е каубои и вонземјани.“ „Никогаш не сме виделе ништо“, сведочи Дрискил за НЛО активности. Тереза Браун, која работи во камп-продавницата, се шегува: „Не сум видела НЛО, но кога снема сигнал на телефоните, јас вината ја префрлам на вонземјаните.“
