На новогодишната ноќ во 1971 година, девојката на Љубо исчезнала од неговиот живот: По 52 години пристигнала порака – „Време е да расчистиме – Даница од Белград“
Даница и Љубо се запознале во Белград, кога таа имала 18, а тој 19 години. Една новогодишна ноќ ги разделила на повеќе од половина век, без објаснување и без последен разговор. По цели 52 години, Даница му испратила порака дека е време конечно да се разјаснат. Средбата што започнала како обид да се затвори едно старо поглавје, набрзо прераснала во нова љубовна врска, а потоа и во брак во Бар. Понекогаш животот пишува романи подобро од кој било нобеловец. Некои љубови остануваат само спомен, но има и такви кои не ја затвораат последната страница, туку чекаат вистински миг повторно да бидат прочитани.
In This Article:
- „До крајот играм само за тебе“ беше првата реченица што ја поврза со девојката од трибините
- Даница ја зеде чантата, го грабна капутот и си замина без Љубо да забележи
- Со децении минувал покрај куќата каде последен пат ја испратил
- Во кафулето повторно се погледнале како да не поминале 52 години
- На аеродромот Даница му рече „Ова е или крај или почеток“
„До крајот играм само за тебе“ беше првата реченица што ја поврза со девојката од трибините
Се запознале во 1971 година, за време на еден кошаркарски натпревар. Љубо тогаш бил млад кошаркар, полн со енергија и планови, а Даница седела во публиката, не насетувајќи дека тој ден ќе стане дел од приказна што ќе трае со децении. Меѓу бројните лица, токму таа му го привлекла вниманието. Била русокоса, елегантна и поинаква од сите други девојки што ги видел таму. „Во публиката здогледав една навистина специфична, руса, убава, поинаква од сите и елегантна девојка и замислете, ѝ приоѓам и ѝ велам: До крајот играм само за тебе!“ Така почнала нивната врска. Млади, без искуство кое би им кажало колку една случајна средба може да го промени целиот живот, му се препуштиле на она што го чувствувале. Само неколку дена подоцна требало заедно да ја дочекаат Новата година.
Даница ја зеде чантата, го грабна капутот и си замина без Љубо да забележи
На новогодишната вечер ништо не навестувало пресврт. Но Љубо испил малку повеќе, а она што за него било последица од славењето, Даница го доживеала сосема поинаку. „Седна на креветот до мене и рече: Се напив, ми се чини дека ми е толку лошо што ќе повратам. Бев белградска разгалена девојка која веднаш стана во тој момент, отиде кај другарката што правеше сендвичи во кујната и ѝ реков: Знаеш што, овој ќе ме малтретира и јас сега си одам дома. Само ја зедов чантата, го грабнав капутот од закачалката и излегов надвор, без тој воопшто да ме забележи.“ Таа не направила сцена и не се обидела да ја поправи ситуацијата со разговор. Била млада, импулсивна и решила веднаш да си оди. За Љубо, пак, тоа било шок што не го очекувал. „Ми требаа три дена да се опоравам од тоа, не само од пијалакот, туку и од шокот што едноставно си замина без трага.“ Ниту тој можел да замисли дека таа вечер ќе биде крај, ниту таа знаела дека нејзиното заминување нема да биде само минлива лутина. Не ни сонувале дека до следното видување ќе поминат цели 52 години.
Со децении минувал покрај куќата каде последен пат ја испратил
Иако се разишле по само неколку месеци познанство, Даница за Љубо никогаш не станала обичен заборавен спомен. Животот го одвел од Белград во Бар, во Црна Гора, но едно лице од младоста останало длабоко врежано во неговото сеќавање. „Секогаш кога минував покрај нејзината куќа каде што последен пат ја испратив, ми се враќаа слики. Тоа траеше со години, со децении. Воопшто не знаев каде е таа, што се случува со неа, но можеби некаде длабоко во себе посакував повторно да се сретнеме“, вели Љубо. За сите тие години не знаел каде живее, како изгледа нејзиниот живот, дали е среќна, ниту дали воопшто се сеќава на него. Немале контакт, а децениите донеле нови луѓе, радости, загуби и тишина. Потоа, на неговиот телефон се појавила порака што не ја очекувал. „Кога ја видов пораката таа ноќ, не можев да им поверувам на сопствените очи. Веднаш одговорив штом сфатив за кого станува збор. Побарав да се видиме во едно кафуле во Белград во кое порано работев“, се присетува Љубо. Даница не ја испратила пораката случајно. Кога го видела неговиот профил, почувствувала дека мора да го направи првиот чекор. „Кога го видов неговиот профил, си реков: Морам да му испратам порака, време е да се разјасниме. Му должев едно извинување“, вели Даница.
Во кафулето повторно се погледнале како да не поминале 52 години
Кога повторно застанале еден спроти друг, тоа не било само средба на двајца луѓе од минатото. Пред нив стоеле два цели живота што требало да се раскажат. „Тогаш конечно се видовме по цели 52 години. Беше иста како порано, подеднакво убава, со истата онаа финост по која првпат ја запознав.“ Ниту Даница не останала рамнодушна. Децениите промениле многу нешта, но некои црти останале препознатливи. „Љубо ја имаше истата таа карактеристична и впечатлива насмевка. Кога се најдовме, разговаравме многу живо – јас за целиот мој живот, тој за неговиот, сè што ни се случило до тој момент. И се разидовме. По неколку дена ме праша дали сакам да одиме на ручек. Се согласив, зошто да не. Во тоа време бев вдовица, по долго време веќе ја смирив тагата по покојниот сопруг.“ Кафето станало ручек, ручекот долги разговори и прошетки, а набрзо почнале и заеднички патувања. Полека повторно се откривале еден со друг, не како деветнаесетгодишно момче и осумнаесетгодишна девојка, туку како зрели луѓе со цел живот зад себе.
На аеродромот Даница му рече „Ова е или крај или почеток“
Нивната блискост станувала сè посилна. Во еден симболичен миг, додека биле на аеродром, место кое често значи разделба или нов правец, Даница решила да го каже она што двајцата веќе го чувствувале. „Бевме многу блиски и додека бевме на аеродромот му реков: Љубо, ние денес или почнуваме или завршуваме. Трето нема. Ова е или крај или почеток.“ Овој пат немало бегање, премолчување или чекање годините да одлучуваат наместо нив. Решиле остатокот од животот да го поминат заедно и да се венчаат во црква во Бар. „Одлучивме да се венчаме во Бар, тоа беше наша заедничка одлука. По сè што не раздели, повторно се избравме еден со друг“, раскажува Љубо. Тој ѝ го кажал и она за што долго размислувал. „Ѝ реков дека доколку продолжевме уште тогаш, убеден сум оти ќе имавме прекрасен брак и прекрасно семејство. А Даница ми одговори: Сега во овие моменти ни е важно што сме заедно и што времето го минуваме квалитетно.“ Денес, на 73 години, нивната желба е едноставна. „Имаме по 73 години и нашата единствена желба е да живееме во мир, слога, почит и љубов. Колку што ќе ни даде Бог, на толку ќе бидеме благодарни.“ По повеќе од половина век раздвоеност, Љубо и Даница ја живеат својата втора шанса. Некои љубови не згаснуваат кога патиштата ќе се разделат. Само чекаат животот повторно да ги спои.