Во ова село живеат само жени и деца, а на мажите им е строго забранет пристап: „Ова не е рај, овде се штеди на сè“
Во Египет, како и во многу други традиционални општества, судбината на разведените жени и вдовиците често е исклучително сурова. По распадот на бракот или смртта на сопругот, тие неретко остануваат буквално на улица, отфрлени и од сопствените семејства и од роднините на поранешниот партнер. Со желба некако да им помогнат на овие жени да застанат на свои нозе, локалните власти одлучиле да преземат конкретни мерки. Во 1998 година, недалеку од градот Едфу, на југот од државата, било изградено селото Ал Самаха, населба замислена исклучиво за осамени жителки. Денес таму живеат околу триста семејства.
In This Article:
Куќа, еден хектар земја и животно за нов почеток
Главното и апсолутно железно правило на оваа населба гласи дека на мажите пристапот во никој случај не им е дозволен. Секоја жителка при преселувањето од властите добила прилично дарежлив пакет помош: мала куќа, цел хектар обработлива земја, крава или коза, како и неопходен мебел и алат за работа во полето. Покрај сето тоа, тие добиваат и бескаматни кредити на период од две до три години. Државата на тој начин им пружила единствена шанса да го започнат својот живот од нула, а главно занимање им станало сточарството и одгледувањето зеленчук. Но правилата не се само за влез во селото. Доколку некоја жена ненадејно одлучи повторно да се омажи, таа автоматски го губи правото на куќата и на целокупниот имот што го добила. Дури и на синовите им е дозволено да останат со своите мајки само до одредена возраст, а потоа момчињата се испраќаат кај роднини или во поголемите градови.
Цистерната доаѓала еднаш неделно
Некому однадвор би можело да му се чини дека ова е вистински мал рај за сите дами кои се умориле од мажи, но реалноста е значително поинаква и нивниот престој таму е преполн со откажувања. Основниот проблем е исклучително тешката физичка работа на нивите од рано наутро до доцна во ноќта. Тие штедат буквално на секој чекор. Своите тешко заработени пари ги чуваат исклучиво за две главни цели, а тоа се образованието на децата и нивните идни свадби. Со оглед на тоа што училиштата се прилично далеку и се наоѓаат во соседните села, децата секојдневно мора да поминуваат огромни оддалечености. Долго време главна мака на целото село била водата за пиење. Водовод воопшто немало. Водата што пристигнувала едвај била доволна за подготовка на храна и основно миење, додека за полевање на градината можеле само да сонуваат. Иако властите постепено ги решаваат овие горливи проблеми, основна инфраструктура сè уште и те како недостасува.
Хага Аза пресметала дека останала само една третина од првобитните жителки
Најстарата жителка на селото Ал Самаха, старица по име Хага Аза која веќе навлегла во седмата деценија од животот, им ја раскажала на новинарите горчливата и вистинска вистина за ова место. Таа јасно објаснила дека поголемиот дел од нејзините сосетки не живеат таму затоа што им е прекрасно, туку затоа што едноставно немаат друг покрив над главата. Многумина не можеле да ги издржат вака суровите услови и на крајот го напуштиле селото. Според пресметките на оваа искусна жена, денес во населбата останала само една третина од првобитниот број жителки. Таа со малку тага додала дека нивното единствено вистинско богатство се всушност секојдневните молитви и искрената детска смеа. Од друга страна, на сосема младата вдовица Иман, која има нешто повеќе од дваесет години, потенцијалните стројници едноставно не ѝ даваат мир. Таа има три мали дечиња и искрено признала дека редовно добивала понуди повторно да стапи во брак. Сепак, оваа млада жена сите тие понуди глатко ги одбива бидејќи панично се плаши дека ќе остане на улица и без дом доколку повторно се омажи. Иман потајно се надева дека кај неа наскоро ќе се всели нејзина разведена роднина за заедно да го одгледуваат семејството и да го водат целото домаќинство.
