Свети Давид Гарејџиски: Три камења од Ридот на благодатта и старецот што не се осмели да влезе во Ерусалим
Православните верници денес се сеќаваат на свети Давид Гареџиски и на преподобниот Лукијан, неговиот духовен син. Давид е еден од тринаесетте грузиски отци, наречен Гареџиски по Гареџиската Пустина во близина на Тифлис, каде што се подвизуваше. По раѓање бил Сириец, а како иден подвижник станал ученик на свети Јован Зедазенски и заедно со него заминал во Грузија.
In This Article:
- Од гората над Тбилиси секој ден го благословуваше градот
- Лажно обвинение, неродено дете и толпа што не можеше да се запре
- Млекото од елените станувало сирење по знакот на крстот
- Ловците го виделе Лукијан како ги молзи елените како да се овци
- На Ридот на благодатта заплака пред градот што го гледаше оддалеку
- „Тој носи три камења, и со себе ја однесе сета благодат на Светата Земја“
- По каменот од Ерусалим братството се удвои, а слепите добиваа вид на неговиот гроб
Од гората над Тбилиси секој ден го благословуваше градот
Свети Давид и неговиот духовен син Лукијан се населиле на планина над Тбилиси, главниот град на Картли. Во тоа време Картли постоано бил под закана од персиските огнопоклоници. Давид минувал цели денови во молитва, молејќи го Господ за простување на гревовите на жителите на градот. Кога ќе ја завршел дневната молитва, застанувал на планината и го благословувал целиот град. Еднаш неделно светите Давид и Лукијан слегувале во градот за да проповедаат. Подоцна, на планината каде што се подвизувал, била изградена црква посветена на свети Давид.
Лажно обвинение, неродено дете и толпа што не можеше да се запре
Угледот и омиленоста на свети Давид ги вознемириле огнопоклониците. За да го посрамат пред народот, го обвиниле за прељуба. Како „сведок“ довеле една бремена блудница, која тврдела дека тој е таткото на детето. Надевајќи се на Бога, светиот отец го допрел нејзиниот стомак со својот жезол и му заповедал на нероденото дете да ја објави вистината. Од утробата, детето го изговорило името на својот вистински татко. Разгневени од клеветата, присутните сурово ја каменувале жената до смрт. Свети Давид ги молел да престанат, но не успеал да ја смири разбеснетата толпа. Длабоко потресен од случката, го напуштил крајот со својот ученик Лукијан.
Млекото од елените станувало сирење по знакот на крстот
Светите отци се населиле во мала пештера во пустината и целото време го минувале во молитва. Јаделе само тревки и кора од дрвца. Кога тревките се исушиле од летната горештина, Господ им испратил елени. Лукијан ги молзел и му го носел млекото на свети Давид, а кога старецот ќе го прекрстел млекото, тоа чудесно се претворало во сирење. Потресен од чудото, Лукијан му рекол: „Дури и ако телото ми изгние и се истошти од глад и жед, нема да си дозволам да се грижам за работите од овој минлив живот.“ Отците строго постеле во среда и петок, не јаделе ништо, а ни елените не доаѓале кај нив во тие денови. Во една пештера недалеку од нив живеела страшна змија што ги напаѓала сите животни околу себе. Но, по заповед на свети Давид, змијата го напуштила тоа место.
Ловците го виделе Лукијан како ги молзи елените како да се овци
Еднаш, месни ловци ги следеле елените на отците и го здогледале Лукијан како ги молзи додека тие мирно стоеле пред него. Ловците му оддале голема почит на свети Давид и, кога се вратиле дома, раскажале што виделе. Наскоро Гареџиската Пустина се исполнила со луѓе што копнееле да се приближат до Христос. Таму бил основан манастир, кој со векови останал средиште и темел на верата и учењето во Грузија.
На Ридот на благодатта заплака пред градот што го гледаше оддалеку
Во старост, свети Давид реши да ја посети Светата Земја со неколкумина ученици. Управувањето со манастирот им го остави на старците Лукијан и Додо, па тргна на пат. Кога поклониците се приближија до местото наречено Рид на благодатта, од каде што се гледа Светиот град Ерусалим, Давид падна на колена и со солзи го прослави Бога. Заплака и рече: „Како да се дрзнам со овие мои грешни нозе да одам по стапките на Богочовекот?“ Потоа им рече на своите ученици тие, како достојни, да појдат и да им се поклонат на светињите, а тој остана пред градските порти и усрдно се молеше. Кога се враќаше, зеде три камења од Ридот на благодатта. Според преданието, носел стара торба на рамената, облечен во искината облека, и минал низ градот Наблус.
„Тој носи три камења, и со себе ја однесе сета благодат на Светата Земја“
Господ не дозволи смирението на старецот да остане скриено од светот. Ангел му се јави на Илија, патријархот Ерусалимски, и му рече: „Испрати веднаш по старецот што се враќа за Сирија, тој носи три камења, и со себе ја однесе сета благодат на Светата Земја, нему за благослов му е доволен еден, нека ги врати другите два во Ерусалим. Тој старец е авва Давид Гарејџиски“. Патријархот брзо испрати луѓе да го стигнат старецот Давид и да го замолат да врати два од камењата, а да земе само еден за себе. Свети Давид ги врати двата камена и ја одби поканата на патријархот да го посети. Третиот камен го однесе во манастирот, и до денес се смета дека е исполнет со благодат на чудотворно исцеление.
По каменот од Ерусалим братството се удвои, а слепите добиваа вид на неговиот гроб
Откако свети Давид го донесе чудотворниот камен од Ерусалим, бројот на браќата во манастирот се удвои. Преподобниот отец им служеше на сите и ги охрабруваше. Ги посетуваше и келиите на старите пустиници за да им даде утеха. Според неговата волја, на местото наречено Мравалмта, односно Тркалачките Планини, бил основан манастир во името на свети Јован Крстител. Господ Бог му го откри скорешното заминување во Царството Небесно. Тогаш ги собра отците од пустината и последен пат ги поучи да не паѓаат во збунетост, туку да бидат цврсти и непрестаано да Го молат Господ за спасение на своите души. Прими Света Причест, ги подигна рацете кон Господ и го предаде својот дух. Светите мошти на свети Давид направиле многу чуда: кога им се приближувале, слепи од раѓање добивале вид. До денес, верниците на неговиот гроб добиваат исцеление од духовни и телесни маки.