Студент по археологија пронашол изгубен град на Маите на 16. страница од резултатите на Google
Повеќето големи археолошки откритија значат години теренска работа, густа џунгла и многу копање. Ова откритие почнало со човек што кликал низ страница по страница резултати на Google, во онаа интернет-дупка во која повеќето од нас паѓаат само кога ни е здодевно дома. Лук Олд-Томас, докторанд на Универзитетот Тулејн, бил длабоко во пребарување кога го нашол трагoт што ќе го одведе до град скриен со векови под шумска покривка.
In This Article:
- „Бев на нешто како 16. страница од Google пребарување“
- Пирамиди, патишта, спортски терени и амфитеатри се појавиле откако била „тргната“ крошната
- Валеријана добила име по блиската лагуна
- „Каде што цивилизацијата одела да умре“ се покажало како погрешна претпоставка
- LiDAR веќе откри 60.000 градби во Гватемала и урбани мрежи околу Ангкор
- Никој уште не бил таму, затоа постојат само LiDAR мапи
- „Не, како што изгледа со голо око, ненаселен или ‘див’“
„Бев на нешто како 16. страница од Google пребарување“
„Бев на нешто како 16. страница од Google пребарување и најдов ласерско снимање направено од мексиканска организација за мониторинг на животната средина,“ му изјавил тој на BBC во 2024 година. Тоа ласерско снимање се покажало како нешто многу поголемо од еколошки податок: во него имало цел древен град на Маите, скриен под шумата со векови.
Пирамиди, патишта, спортски терени и амфитеатри се појавиле откако била „тргната“ крошната
Снимањето користело LiDAR, техника за мапирање што испраќа ласерски пулсови од авион или сателит за да ги измери растојанијата до земјата. Кога крошните на дрвјата дигитално се отстрануваат од податоците, се гледа што има под нив. Во овој случај, под нив имало пирамиди, насипни патишта, спортски терени, амфитеатри и илјадници градби во југоисточната мексиканска сојузна држава Кампече. Организацијата што првично ги собрала податоците ја следела животната средина. Немале поим дека прелетале над изгубен град.
Валеријана добила име по блиската лагуна
Олд-Томас и друг археолог го именувале градот Валеријана, според лагуна во близина. Бројките се зачудувачки. Се смета дека градот имал меѓу 30.000 и 50.000 жители во периодот од околу 750 до 850 година н.е., што е повеќе од денешното население во регионот. Според густината, е втор веднаш по Калакмул, најголемото познато мајанско наоѓалиште во Латинска Америка, оддалечено околу 100 километри. Истражувачите веруваат дека Валеријана можеби служела како главен град.
„Каде што цивилизацијата одела да умре“ се покажало како погрешна претпоставка
Професорот Марчело Кануто, коавтор на истражувачката студија и професор по антропологија на Универзитетот Тулејн, рекол дека откритието ја предизвикува долгогодишната западна претпоставка дека тропските региони биле места „каде што цивилизацијата одела да умре“. Се чини дека вистината е спротивна. Овие средини биле густо населени, интензивно развиени и дом на софистицирани урбани центри. На сите три џунглиски локации што тимот ги истражувал, биле идентификувани повеќе од 6.674 градби.
LiDAR веќе откри 60.000 градби во Гватемала и урбани мрежи околу Ангкор
Ова откритие е дел од поширока промена во археологијата. LiDAR повеќе од една деценија тивко го препишува она што го знаеме за древните цивилизации. Студија од 2013 година ја искористила истата техника за да открие огромни урбани мрежи околу Ангкор во Камбоџа. Во 2018 година, истражувачи ја употребиле за да пронајдат повеќе од 60.000 структури во џунглата во Гватемала. Технологијата им овозможува на археолозите „дигитално да ги обесшумат“ пејзажите за кои би бил потребен цел живот да се истражат пеш.
Никој уште не бил таму, затоа постојат само LiDAR мапи
Она што ја прави Валеријана особено впечатлива е тоа што никој не морал никаде да оди за да ја најде. Податоците веќе биле собрани. Само стоеле во датотека на интернет, чекајќи некој доволно љубопитен да кликне до 16. страница. Кануто забележал дека нема вистински фотографии од Валеријана, туку само LiDAR мапи, бидејќи никој досега не ја посетил локацијата лично. Колку што е познато, градот останува токму таков каков што бил со векови: проголтан од шумата, а сега исцртан во ласерски точки на екран на истражувач.
„Не, како што изгледа со голо око, ненаселен или ‘див’“
„Поентата е дека пејзажот дефинитивно е населен, односно бил населен во минатото, а не, како што изгледа со голо око, ненаселен или ‘див,’“ рекла професорката Елизабет Греам од Универзитетскиот колеџ во Лондон. Кануто се надева на повеќе финансирање и повеќе мапирање со дронови во наредните години. „Би било прекрасно во следните 10, 20 години,“ рекол тој. „Треба да имаме двојно поголема површина покриена со LiDAR.“ Тоа значи дека речиси сигурно има уште Валеријани таму некаде, скриени пред очи, чекајќи го следниот досаден постдипломец да скрола доволно далеку.