Сто метри под земја е изграден град за 4.000 луѓе: Го криеле до 2004 година, а еве што стои зад планот
Во екот на Студената војна, кога нуклеарниот судир меѓу големите сили не бил далечна теорија, британската влада во најголема тајност подготвила место од кое државата требало да продолжи да се води и по удар врз Лондон. Комплексот се наоѓал под гратчето Коршам, во грофовијата Вилтшир, во југозападна Англија. Неговата основа била напуштениот подземен каменолом „Спринг квори“ (Spring Quarry), познат по варовнички камен што со векови се вадел од таму. Уште за време на Втората светска војна, тој простор бил претворен во подземна фабрика за авионски мотори, заштитена од воздушни бомбардирања. Подоцна, со појавата на водородното оружје во педесеттите години од минатиот век, тогашниот британски премиер Ентони Идн одобрил каменоломот да стане Централно воено седиште на владата. Во текот на својата историја, објектот носел повеќе тајни кодни имиња – меѓу кои „Стоквел“, „Сабтерфјуџ“, „Трнстајл“ и најпознатото „Бурлингтон“ (Burlington).
Плановите биле завршени во 1957 година, а до април 1959 веќе чекал подземен кабинет
Замислата била јасна: ако главниот град биде уништен во нуклеарен напад, премиерот, членовите на кабинетот, воениот врв и клучните државни службеници требало да бидат префрлени во изолирано засолниште и оттаму да управуваат со земјата најмалку 30 дена, далеку од радиоактивната површина. Комплексот бил распослан на околу 14 хектари, со мрежа од речиси 100 километри подземни ходници и патишта. За луѓето да живеат и работат без контакт со надворешниот свет, биле изградени големи кујни, кантини, пекарница, пералници за облека, медицински центар, стоматолошка амбуланта, канцеларии и стотици спални простории. За премиерот и неговото семејство биле уредени посебни приватни простории, веднаш до собата со мапи и оперативните сали за командување.
BBC имал студио под земја, а премиерот од таму требало да им се обрати на преживеаните
Во бункерот постоела и втора по големина телефонска централа во земјата, систем од пневматски цевки за брзо испраќање пораки меѓу одделите, сопствено подземно езеро за водоснабдување и моќни генератори за струја. Иако со децении биле вложувани огромни средства за комплексот да остане во постојана готовност, развојот на интерконтиненталните балистички проектили ја променил пресметката. Времето за предупредување од нуклеарен напад се намалило на само неколку минути. Тоа значело дека речиси би било невозможно навреме да се евакуираат луѓето од Лондон до Вилтшир без советските разузнавачки служби да го забележат тоа. По падот на Берлинскиот ѕид, објектот постепено бил ставен во мирување. Британското Министерство за одбрана официјално ја симна ознаката за тајност и го призна неговото постоење дури кон крајот на 2004 година. Денес дел од надземните и подземните капацитети во Коршам сè уште се под надзор на Министерството за одбрана како современ комуникациски центар, додека најзначајните историски сали и мурали во подземниот град се заштитени како културно наследство од организацијата „Хисторик Ингланд“ (Historic England).
