Среде езеро изградиле вистински град со кино, паркови и згради, а улиците му се повеќе од 200 километри мостови
Нефт Дашлари (Neft Daşları) настанал во 1949 година, кога од првите нафтени платформи се развил во необична урбана населба која и денес функционира среде Каспиското Езеро. Ова не е напуштен индустриски остаток од минатото, туку место каде што работата продолжува, иако многу негови делови веќе исчезнале под водата.
In This Article:
- Фудбалско игралиште, киносала со 300 седишта и станбени згради над морското дно
- „Нафтени карпи“ се наоѓаат околу 55 километри од азербејџанскиот брег
- Советските власти сфатиле дека неколку дрвени бараки нема да бидат доволни
- Плодната земја за парковите ја носеле со бродови од копното
- Од воздух Нефт Дашлари личи на метална пајажина распната над водата
- „Островот на седумте бродови“ останал скриен под површината
- Водата веќе презела приближно две третини од првичната инфраструктура
Фудбалско игралиште, киносала со 300 седишта и станбени згради над морското дно
На прв поглед, пекарница, библиотека, повеќекатни станбени објекти и зелени паркови со дрвја не звучат необично за еден град. Но тука сето тоа стои на челични столбови забиени во дното на езерото, на десетици километри оддалеченост од брегот. Наместо класични градски улици, населбите се поврзани со тесни мостови, а меѓу објектите се издигнуваат нафтени дупчотини и индустриски постројки. На ова место некогаш живееле и работеле повеќе од 5.000 луѓе.
„Нафтени карпи“ се наоѓаат околу 55 километри од азербејџанскиот брег
Нефт Дашлари, што во превод значи „Нафтени карпи“, се наоѓа во Каспиското Езеро. Според Гинисовата книга на рекорди, станува збор за најстарата морска нафтена платформа во светот, иако овој огромен комплекс одамна надминува сè што обично се поврзува со таквите индустриски постројки. Во своите најдобри години, неговата големина можела да се спореди со помал град на копно.
Советските власти сфатиле дека неколку дрвени бараки нема да бидат доволни
Нефт Дашлари никогаш не бил замислен како туристичка атракција, ниту како експеримент на некој смел архитект. Неговата единствена цел била експлоатација на нафта. Но работата на толку оддалечено место барала многу повеќе од дупчотини. Илјадниците работници што таму поминувале цели недели и месеци морале да добијат барем дел од условите на кои биле навикнати дома.
Плодната земја за парковите ја носеле со бродови од копното
По завршувањето на смената, работниците можеле да одат во кино, да позајмат книга од библиотека, да одиграат партија фудбал или едноставно да прошетаат. Градот имал сопствена пекарница, продавници, пералница за облека, поликлиника и други содржини потребни за секојдневен живот. Како што пренесува порталот „Oddity Central“, работниците таму имале дури и градини и оранжерии во кои одгледувале свежо овошје и зеленчук. Сепак, животот бил далеку од идиличен: изолираноста, постојаната бучава од машините и суровите временски услови биле дел од секојдневието.
Од воздух Нефт Дашлари личи на метална пајажина распната над водата
Безброј краци водат кон нафтените кули и производните погони. Според Гинисовата книга на рекорди, мрежата од вијадукти и мостови надминувала должина од 200 километри, а по нив редовно се движеле камиони и возила неопходни за работата на нафтеното поле. Изградбата на ваков систем била неверојатен инженерски потфат, особено затоа што започнала кон крајот на четириесеттите години од минатиот век. Првата нафта била пронајдена во ноември 1949 година, а веќе две години подоцна почнало масовното комерцијално производство.
„Островот на седумте бродови“ останал скриен под површината
Еден од најинтригантните детали од изградбата се наоѓа под водата. Како што наведува „Би-би-си“ (BBC) во својата репортажа, дел од градот бил подигнат врз намерно потопени стари бродови. Советските инженери искористиле седум расходувани бродови – познати како „Островот на седумте бродови“ – за да ги зацврстат челичните конструкции, да направат вештачки ветробран и да создадат цврсти темели за понатамошно ширење на комплексот.
Водата веќе презела приближно две третини од првичната инфраструктура
По повеќе од седум децении работа, Нефт Дашлари покажува колку е тешко да се одржува град изграден среде вода. Солената вода, ветровите и силните бури постепено ги нагризуваат металните конструкции, па големи делови од некогашната мрежа на мостови веќе се урнале. Според податоците од документарниот филм „Oil Rocks – City Above the Sea“, денес таму работат околу 2.500 работници во смени, кои со бродови и хеликоптери се враќаат кај своите семејства на копното. Вадењето нафта не е запрено, но иднината на оваа населба останува неизвесна: одржувањето станува сè поскапо, а децениите експлоатација отвораат сериозни еколошки прашања. Додека ’рѓосаните мостови исчезнуваат во брановите, само неколку стотици метри подалеку работниците секојдневно одат на работа по истите надморски улици.
