Има 100 години, а скијањето, фудбалот и печурките се дел од неговата тајна за долг живот: Неверојатната приказна на Александар Заболев
Александар Петрович Заболев е човек од збор. Пред десет години, кога најблиските му го честитаа 90-тиот роденден, тој свечено вети дека ќе доживее цел еден век. И ветувањето го исполни — деновиве го прославува својот голем 100-ти јубилеј.
In This Article:
- Во 1943 година, шеснаесетгодишник влезе во фабрика за делови за „Катјуша“
- Мусја, дрвеното корито и повеќе од 60 години брак
- Наместо разговор за болести, песна од Сергеј Есенин
- Петти кат без лифт како бесплатна гимнастика
- Фудбал за фабриката, скии цел живот и билијард со мирна рака
- Две куќи, стотици овошки и неверојатна прецизност во работата со метал
- Полни кошници со печурки и диви јагоди
- „Јас отсекогаш искрено го сакав животот“
Во 1943 година, шеснаесетгодишник влезе во фабрика за делови за „Катјуша“
Роден е во многудетно земјоделско семејство со пет деца — една ќерка и четворица синови. Неговиот татко заминал на фронтот во 1941 година и набрзо пристигнала веста за неговото погубување. А тој, средниот од браќата Заболеви, најжив и неуморен, веќе на 16 години станал вистински работник. За својот труд подоцна бил одликуван со високи државни признанија.
Мусја, дрвеното корито и повеќе од 60 години брак
Токму во фабриката ја запознал и својата идна сопруга Марија, неговата Мусја, со која во хармоничен брак поминале повеќе од 60 години. На почетокот живееле во скромна работничка соба, каде што ја донеле и првородената ќерка Наталија, а седум години подоцна го добиле и синот Владимир. „Па добро, така тогаш живееја повеќето семејства“, со насмевка се сеќава Александар Петрович. „Прво немавме ниту детско креветче за синот, па сопругата му намести дрвено корито за да му биде помеко, па така спиеше на почетокот.“
Наместо разговор за болести, песна од Сергеј Есенин
Оние што добро го познаваат столетникот одамна забележале една клучна карактеристика на неговиот дух: тој никогаш за ништо не се жали и не поднесува кукање. Неговата ќерка често со воодушевување раскажува: „Кога и да му се јавите на тато, кај него секогаш сè е нормално, сè е прекрасно. Веднаш вели: 'Што ме прашуваш за болести? Дај подобро да ти изрецитирам песна од Сергеј Есенин'. И веднаш на памет почнува да рецитира цели поеми без ниту една грешка. Огромна љубов има кон поезијата.“
Петти кат без лифт како бесплатна гимнастика
Александар Петрович никогаш не бил разгален од градскиот комфор. До денешен ден живее во зграда што секојдневно му бара уште еден мал подвиг. Кога луѓето зачудено го прашуваат како успева на 100 години секој ден да се качува пеш, тој весело одговара: „Многу едноставно — стапнувам нога пред нога, полека и без брзање. За мене скалите се најдобрата бесплатна гимнастика.“
Фудбал за фабриката, скии цел живот и билијард со мирна рака
Физичката активност никогаш не му била обврска што треба да се внесе во распоред, туку дел од секојдневието. Активно се занимавал со скијање, играл за фабричкиот тим, а и денес со задоволство прифаќа партија кога внуците ќе го поканат на натпревар, покажувајќи неверојатно прецизно око.
Две куќи, стотици овошки и неверојатна прецизност во работата со метал
Полесно е да се наброи што не знае да направи отколку сè што умее. Со сопствени раце, од темел до покрив, изградил две куќи, неуморно работел во градината и одгледувал стотици овошки. Бил и врвен мајстор за прецизна механика, способен да обработува метал со точност до еден микрон. За својот придонес бил одликуван и со медал за развојот на вселенската програма.
Полни кошници со печурки и диви јагоди
Слободното време секогаш го поминувал во недопрената природа. Речен риболов, кампување под шатор и долги прошетки низ шума не биле само одмор, туку начин да остане близу до земјата, тишината и чистиот воздух.
„Јас отсекогаш искрено го сакав животот“
Кај луѓето што доживеале ваква длабока и здрава старост сите секогаш го бараат волшебниот рецепт за долговечност. Александар Петрович поминал долг животен пат исполнет и со тешки времиња и со загуби, но никогаш не дозволил да му се скрши ведриот дух. А својата тајна тој ја објаснува со само една топла и мудра реченица: „Едноставно е: јас отсекогаш искрено го сакав животот — и животот ми возврати со иста љубов.“