Синот на милијардерот го изеле канибали? Младичот по бродоломот запливал кон брегот и оттогаш му се губи секоја трага, а потоа е пронајден череп, но сите извештаи се скриени од јавноста
Едно од најзагадочните исчезнувања во модерната историја се случило на 17 ноември 1961 година, крај јужниот брег на Нова Гвинеја. Во устието на реката Бетс се превртел импровизиран катамаран со вонбродски мотор, на кој биле дваесет и тригодишниот Мајкл Рокфелер, холандскиот антрополог Рене Васинг и двајца млади локални водичи. Мајкл бил најмладиот син на Нелсон Рокфелер, тогашен гувернер на Њујорк и иден потпретседател на Америка. Во Нова Гвинеја пристигнал една година по завршувањето на Харвард, за да собира домородна уметност на народот Асмат за музејот што го основал неговиот татко. Особено го фасцинирале таканаречените „бис-столбови“, повеќеметарски изрезбани фигури што мештаните ги подигале во чест на загинатите роднини и ги сметале за незавршени сè додека нивната смрт не се одмазди.
In This Article:
„Мислам дека можам да препливам“ биле последните зборови на Мајкл Рокфелер
Кога силната струја и ветрот кренале стрмни бранови и го поплавиле моторот, двајцата водичи веднаш запливале кон брегот по помош. Мајкл и Васинг со часови се држеле за превртениот труп на чамецот, кој плутал сè подлабоко во Арафурското Море. До следното утро брегот бил оддалечен околу 5 до 15 километри. Младиот милијардер ја соблекол облеката, за појасот врзал два празни канистри за гориво и тогаш му се губи секоја трага. Холандските власти веднаш започнале опсежна потрага со бродови, авиони, хеликоптери и илјадници мештани. На островот итно долетале Нелсон Рокфелер и сестрата близначка на Мајкл, Мери. Веќе на 24 ноември 1961 година официјално било соопштено дека нема надеж дека момчето е живо, со заклучок дека се удавило. Во 1964 година и правно бил прогласен за мртов.
Четворица мажи во Омадесеп изнеле детали што мисионерот веднаш ги запишал
Само еден месец по трагедијата, кај мисионерот Хубертус фон Пеј дошле мажи од соседните места и раскажале верзија што отворала сосема друга насока на истрагата. Тврделе дека го затекнале Мајкл во водата додека пливал на грб, го прободеле со копје во колкот и го одвезле до реката Јавор, каде што го убиле. Поименично ги навеле сите учесници, а прецизно ја опишале и неговата долна облека и кратките панталони без џебови. Мисионерот ги забележал сите податоци и итно ги известил надлежните. Секоја мистерија од овој тип отвора многу прашања, но случајот набрзо бил заташкан. Недолго потоа, на 15 декември 1961 година, свештеникот Корнелиус ван Кесел поднел официјален извештај во кој главната реченица ја напишал со големи букви: „Мајкл Рокфелер е убиен и изеден од страна на жителите на Оцанеп“.
„Тајно“ и „да се уништи“ стоело на пораката што гувернерот ја испратил во Хаг
Тешката трагедија брзо била тргната од очите на јавноста. Веќе на 21 декември гувернерот испратил шифрирана порака во Хаг, означена како „тајно“ и „да се уништи“, додека министерот за надворешни работи Јозеф Лунс пред медиумите сè демантирал. Во 1962 година, патролниот офицер Вим ван де Вал во селото пронашол череп без долна вилица и со дупка на десното слепоочје. Тоа било препознатлив знак на ловците на глави. Но офицерот набрзо бил отповикан, а целата истрага била запрена.
Петмина убиени во Оцанеп во 1958 година стојат зад верзијата за одмазда
За да се разбере можниот мотив, приказната се враќа на 6 февруари 1958 година. Тогаш патролниот офицер Макс Лапре предводел вооружен одред во селото Оцанеп, со цел да го задуши отпорот кон колонијалните власти. Во таа акција загинале пет луѓе: Фаратшам, Осом, Акон, Самут и Ипи. Дури четворица од нив биле угледни воени водачи. Според верувањата на народот Асмат, насилната смрт без одмазда ја нарушува внатрешната рамнотежа и врз племето носи болести. Неостварениот обред на одмазда чекал цели три години. Според локалните обичаи, обврската да се спроведе одмаздата преминала на наследниците на убиените водачи, а нивните имиња целосно се поклопиле со списокот што го добиле мисионерите. Истражувачкиот новинар Карл Хофман поминал неколку месеци на терен и во 2014 година објавил книга во која ги потврдил овие наводи. На мештаните им покажувал стари фотографии на кои тие јасно ги препознале шестемина мажи споменати во извештаите на свештеникот. Целото признание го забележал на видеоснимка, со ветување дека нема да ја сподели со други. Неговите далечни патувања и собраните материјали влегле во документарните архиви. Официјални докази што би го задоволиле судот нема ниту денес, па случајот во документите и понатаму се води како давење. Богатата и скапоцена уметност што Мајкл ја собирал низ островот денес се наоѓа во посебно крило на музејот „Метрополитен“ во Њујорк, кое го носи неговото име.
