Се преселив во Италија за подобар живот и се откажувам по 6 месеци, една работа и светец би отерала во очај
Куќа на село за 750 евра месечно, бесплатна детска градинка, срдечни соседи и одлична храна. Животот во Италија на прв поглед имал сè што Анабел Фенвик Елиот посакувала за своето семејство. Сепак, она што ја воодушевувало не било доволно за да посака да остане. Во својата лична исповед за „Дејли телеграф“ (The Telegraph) таа опиша зошто се откажала од италијанскиот „сладок живот“ и каде планира да побара нов дом. Нејзиното искуство ви го пренесуваме во целост: „Пред три години ја напуштив Велика Британија со моето семејство, кое стануваше сè побројно, во потрага по подобар живот. Сакавме да живееме поквалитетно. Оттогаш поминавме илјадници километри, преку Исланд и Маурициус, и ни се чинеше дека нашата последна станица, Италија, конечно е вистинското место. Колку само сум згрешила.“
In This Article:
- Умбрија имаше сончеви ридови, кобалтносин брег и заедница што сонува за „слаткиот живот“
- 750 евра кирија, осум минути до градинка и десет кокошки на работ од тосканската граница
- Лондонска гарсониера, удвоени рати и осум месеци нервози со станарот
- Писмо по пошта, лекарски термин и католичка настава секоја среда
- Следната станица се САД, каде барем еден товар веќе е тргнат од списокот
Умбрија имаше сончеви ридови, кобалтносин брег и заедница што сонува за „слаткиот живот“
„Ви пишувам од Умбрија, прекрасен, благо брановиден регион во средишна Италија, кој има многу да понуди. Милиони туристи секоја година доаѓаат во оваа земја, привлечени од сончевите ридови, бајковитите планински села, сочните домати и брегот крај морето со кобалтносина боја. Многумина оттука повеќе не сакаат ни да заминат. Затоа не е чудно што овде одамна постои голема заедница на доселеници од други земји. Се чини дека сите сонуваат за свое парче од „слаткиот живот“. Можам да работам од кое било место на светот. Мојот сопруг е Германец, а неговата работа како пилот на хеликоптер исто така му овозможува да избере место за живеење речиси насекаде. Цела Европа, според тоа, ни беше отворена. Престојот на Исланд, прекрасен, но со премногу сурова клима и јазик кој тешко ни одеше, нè научи на една работа. Потребна ни е топлина. И денес едвај успевам да го изговорам „Хафраватнсвегур“ (Hafravatnsvegur), името на улицата во која живеевме. Ги разгледувавме Португалија, Франција и Шпанија, но на крајот ја избравме Италија, привлечени од кујната и културата на кои тешко може да им се одолее.“
750 евра кирија, осум минути до градинка и десет кокошки на работ од тосканската граница
„И така тргнавме. Изнајмивме мала селска куќа со парче земја на работ на едно мајушно село во Умбрија, блиску до границата со Тоскана. Вистинска прилика, 750 евра месечно. Мојот сопруг, јас – бремена со нашето второ дете, нашиот тригодишен син и нашата животинска дружина – куче, две мачки и десет кокошки, живееме овде веќе речиси шест месеци. Во многу нешта тој живот беше идиличен и убав. Секој локален жител што го запознав беше шармантен, темпераментен и срдечен. До локалната градинка се стигнува за осум минути одење пеш по надолнина, а престојот во неа е бесплатен. Храната е свежа и секогаш божествена. Времето е идеално. Летото е топло, но никогаш задушливо, додека пролетта и есента се умерени и пријатни. Премиерката Џорџа Мелони внесе во оваа земја малку оптимизам и национална гордост. Изгледа дека повеќето луѓе овде се задоволни од неа.“
Лондонска гарсониера, удвоени рати и осум месеци нервози со станарот
„Накратко, Италија делува како целосна спротивност на Велика Британија, која во последниот извештај „Mental State of the World“, во рамките на проектот „Global Mind Project“, беше прогласена за земја под најголем стрес, со најголем удел на луѓе кои се соочуваат со проблеми со менталното здравје, како и за втора „најнесреќна“ земја на светот, веднаш зад Узбекистан. Ова го пишувам со жалење. Горда сум што сум Британка и ми недостасува земјата каква што Велика Британија некогаш беше. Британскиот пазар на недвижности е подеднакво обесхрабрувачки. Имам гарсониера во Лондон, а ратите за станбениот кредит на почетокот од оваа година ми се удвоија. Ми беа потребни осум месеци нервози за да го иселам станарот. Договорот му беше истечен, киријата ја плаќаше само делумно, а сепак сè до неодамна одбиваше да се исели. И тоа, вреди да се додаде, по совет на локалните власти, врз основа на прописите кои за станодавците од месец во месец стануваа сè понеповолни за време на власта на поранешниот премиер Стармер. Сега морам да го продадам станот за значително помалку пари отколку што го платив пред пет години. Во Италија, од друга страна, програмата „куќа за едно евро“ можеби во голем дел е маркетиншки трик, но куќа за реновирање со плац од нешто помалку од половина хектар навистина можете да купите за помалку од 80.000 евра. Градинката, како што споменав, е бесплатна, а луѓето воглавно се добро расположени.“
Писмо по пошта, лекарски термин и католичка настава секоја среда
„Бирократијата, да почнам од очигледното, би довела до очај дури и светец. Еден ден, кога сето ова ќе биде само далечен спомен, ќе се смеам на тоа колку во Италија е комплицирано да се испрати писмо по пошта или да се закаже преглед кај лекар. Засега, меѓутоа, нашиот гнев е сè уште премногу свеж. Радо би живеела и без строгиот католицизам. Нашиот син во градинката секоја среда мораше да помине два часа изложен на верска индоктринација, за мој вкус малку премногу ревносна. И иако оваа земја е многу наклонета кон децата, на младите по завршувањето на средното образование им нуди малку перспектива. Последната причина се однесува на мене, а не на Италија. Не успеав да ја совладам јазичната бариера. Се запишав на интензивен курс по италијански јазик, кој ми помага некако да се снајдам, но вистината е едноставна. Странските јазици лошо ми одат.“
Следната станица се САД, каде барем еден товар веќе е тргнат од списокот
„Дури и кога зборувам англиски, доволно сум срамежлива пред непознати луѓе. А дури да зборувам на италијански? Тоа ми е тешко, непријатно, ми создава чувство на изолираност и ме обесхрабрува. Не верувам дека дури и по години поминати во оваа земја би стекнала доволно самодоверба за да почувствувам дека навистина го пронајдов своето место. Од тоа извлекувам еден заклучок. Без оглед на тоа колку е убав пределот и колку се срдечни луѓето, никаде во Европа нема навистина да процветам. Затоа следната станица се Соединетите Американски Држави, се надевам и последна. Од пустинските дини до скијачките патеки, од жешките плажи до огромните езера, таму има сè. А во кое било ќоше да завршиме, една работа веќе можам да ја пречкртам од списокот. Учење на сосема нов јазик од нула.“