Родителите го затворале на психијатрија, примал електрошокови и сето тоа поради желбата да биде писател – и сега е најпознат писател во светот
Приказната за Пауло Коељо не е само биографија на еден од најчитаните писатели на сите времиња. Таа е длабока човечка драма за творец кој морал да помине низ најтемните одаи на страдањето за да му подари на светот зборови кои денес менуваат животи на стотици милиони луѓе. Бразилскиот автор, чии дела се продадени во над 150 милиони примероци ширум планетата, својата судбина ја пишувал со сопствена волја и непоколеблива вера во внатрешниот глас што ниту електрошоковите не успеале да го замолчат.
In This Article:
- Во Рио де Жанеиро, момчето од строго католичко семејство сакало само да раскажува приказни
- Трипати бил сместен во психијатриска болница за да биде „поправен“
- Во 1970 година го напуштил правото и тргнал по патиштата на хипи-движењето
- Пеш изминал над 800 километри на „Камино де Сантијаго“
- Првиот тираж на „Алхемичарот“ бил само 1.000 примероци
- Едно одбивање не го сопрело човекот кој преживеал електрошокови
Во Рио де Жанеиро, момчето од строго католичко семејство сакало само да раскажува приказни
Додека во текот на шеесеттите години од минатиот век растел во Рио де Жанеиро, младиот Пауло чувствувал неодолив повик кон книжевноста и уметноста. Неговата единствена желба била да стане писател. Сепак, неговите родители не можеле да ја разберат таквата страст. Наместо уметничкиот пат, тие за својот син предвидувале сигурна, мирна и угледна кариера во правото.
Трипати бил сместен во психијатриска болница за да биде „поправен“
Убедени дека нивниот син го губи разумот бидејќи упорно ги одбива општествените очекувања и строгите правила, родителите донеле сурова одлука. Со надеж дека ќе го „поправат“ она што го сметале за болен ум, тие трипати го сместиле во психијатриска болница. Таму лекарите неговата желба за слобода и пишување ја третирале како душевна болест и го подложувале на агресивни терапии со електрошокови.
Во 1970 година го напуштил правото и тргнал по патиштата на хипи-движењето
И покрај тешката психолошка траума од болничките ѕидови, Пауло не дозволил неговиот творечки пламен да згасне. Накратко се запишал на правен факултет само за да ги смири своите родители, но набрзо го напуштил и тргнал на пат низ Латинска Америка, Мексико, Северна Африка и Европа. Во седумдесеттите години работел и како успешен текстописец за познати бразилски рок-музичари.
Пеш изминал над 800 километри на „Камино де Сантијаго“
Неговата вистинска духовна пресвртница се случила во 1986 година, кога го изодел познатиот средновековен аџилак во Шпанија. Тоа искуство го инспирирало да ја напише својата прва книга „Дневникот на еден волшебник“. Веднаш потоа, во трескавичен творечки занес од само 14 дена, го создал својот магнум опус — приказната за овчарчето Сантијаго наречена „Алхемичарот“.
Првиот тираж на „Алхемичарот“ бил само 1.000 примероци
Книжевната слава не дошла преку ноќ. Кога романот првпат бил отпечатен во Бразил, првиот издавач не гледал голем ризик, но ниту голема надеж. Книгите со месеци стоеле на полиците и собирале прашина, а продажбата била катастрофална. Издавачот одлучил целосно да го прекине договорот, му ги вратил авторските права на Коељо и го прогласил делото за тотален комерцијален неуспех.
Едно одбивање не го сопрело човекот кој преживеал електрошокови
Пауло упорно барал и нашол друг издавач кој поверувал во неговите зборови. Она што следело се граничело со чудо: успехот на книгата се ширел органски, од уста на уста, претворајќи се во глобална книжевна сензација. Осврнувајќи се на својот неверојатен пат од болничките одделенија до врвот на светската книжевност, Коељо ги потсетува своите читатели на суштинската мисла од неговиот славен роман: „Кога навистина посакуваш нешто со сето срце, целиот универзум прави заговор за да ти помогне тоа да го оствариш“.