Прекрасен тропски остров на кој никој не смее да стапне: Племето што живее таму го убива секој што ќе му се приближи
Среде Бенгалскиот Залив, далеку од раздвижените градови и современиот свет, се наоѓа остров кој како да останал заробен во некое друго време. На прв поглед изгледа како вистински тропски рај, со бели песочни плажи, тиркизно море и непрегледни зелени шуми. Сепак, ова е едно од најопасните и најнедостапните места на планетата. На Северен Сентинел живее племе кое веќе со илјадници години избегнува каков било контакт со остатокот од човештвото. Неговите припадници не сакаат посетители, не прифаќаат странци и се подготвени со лакови и стрели бескомпромисно да го бранат својот дом. Неколку луѓе кои се обиделе да им се приближат го загубиле животот, а индиските власти строго го забранија пристапот до островот.
In This Article:
- Околу 60 квадратни километри шума, гребени и забрана на пет километри од брегот
- „Дилиџент“ видел огнови во 1771 година, а Портман во 1880 година одвел шестмина во Порт Блер
- По „Примроуз“, металот од напуштениот брод станал врв за стрели и копја
- По цунамито во 2004 година, стрела кон хеликоптерот ја потврдила пораката дека племето преживеало
Околу 60 квадратни километри шума, гребени и забрана на пет километри од брегот
Северен Сентинел му припаѓа на архипелагот Андамански Острови во Бенгалскиот Залив. Окружен е со опасни корални гребени, додека неговата внатрешност е прекриена со густа тропска прашума. Сентинелците се сметаат за еден од најизолираните домородни народи на Земјата: се занимаваат со лов, риболов и собирање плодови, а не се знае на кој јазик зборуваат, какви се нивните верувања ниту колку точно луѓе живеат таму. Индиската влада уште во 1956 година го прогласила островот за заштитено племенско подрачје и го забранила пристапот во појас од пет километри околу брегот. Причината не е само безбедноста на странците, туку и фактот што жителите на островот немаат развиен имунитет на вообичаените заразни болести од надворешниот свет. Дури и обичен грип или сипаници би можеле да предизвикаат катастрофа во нивната заедница.
„Дилиџент“ видел огнови во 1771 година, а Портман во 1880 година одвел шестмина во Порт Блер
Еден од првите пишани податоци за островот потекнува од 1771 година, кога британскиот брод „Дилиџент“ забележал бројни огнови на брегот, но екипажот не се обидел да се истовари. Речиси еден век подоцна, во 1867 година, трговскиот брод „Ниневех“ се насукал на коралните гребени. Преживеаните патници и морнари успеале да стигнат до плажата, но набргу од шумата излегле вооружени островјани, по што бродоломците морале да се бранат сè до пристигнувањето на спасувачката експедиција. Најмрачната епизода се случила кога британскиот колонијален службеник Морис Видал Портман пристигнал со вооружена експедиција и грабнал шестмина жители – еден постар брачен пар и четири деца – одведувајќи ги во Порт Блер. Таму заробениците веднаш тешко се разболеле: постариот маж и жената починале, а Портман наредил четирите болни деца да бидат вратени на островот заедно со подароци. Историчарите сметаат дека токму оваа траума засекогаш ја зацврстила недовербата на племето кон секој што доаѓа од морето, поврзувајќи ги странците со болест и смрт.
По „Примроуз“, металот од напуштениот брод станал врв за стрели и копја
Во август 1981 година, товарниот брод „Примроуз“ се насукал на гребенот покрај островот. Преплашениот екипаж со денови чекал евакуација со хеликоптер додека вооружените домородци се собирале на плажата. Откако морнарите биле спасени, жителите на островот го искористиле металот од напуштениот труп на бродот за да изработат алатки и остри врвови за своите стрели и копја. Сепак, на 4 јануари 1991 година, истражувачки тим предводен од индискиот антрополог Трилокнат Пандит и антропологинката Мадхумала Чатопадја успеал да оствари редок мирен контакт носејќи кокосови ореви како подарок. Иако во еден момент млад островјанин го кренал лакот, тензијата попуштила и домородците влегле во плиткото море за да ги земат кокосите од рацете на истражувачите. Подоцна индиските власти целосно ги прекинаа и ваквите посети за да не го загрозат здравјето на племето.
По цунамито во 2004 година, стрела кон хеликоптерот ја потврдила пораката дека племето преживеало
По разорниот земјотрес и цунамито во Индискиот Океан на 26 декември 2004 година, се стравуваше дека целото племе исчезнало. Но кога неколку дена подоцна индиски воен хеликоптер го надлетал островот, еден припадник на племето истрчал на плажата, го вперил лакот и испукал стрела кон леталото. Пораката била повеќе од јасна: племето преживеало благодарение на длабокото познавање на природата и не сакало никаква помош однадвор. Во јануари 2006 година на островот настрадаа двајца индиски рибари чиј чамец во текот на ноќта се откачил и струјата го однела до брегот. Во ноември 2018 година светската јавност ја потресе случајот со 26-годишниот американски мисионер Џон Ален Чау. И покрај строгата законска забрана, тој им платил на локални рибари да го пренесат до островот со намера да го преобрати племето во христијанство, но беше убиен со стрели на самата плажа. И покрај сите предупредувања, во март 2025 година индиската полиција уапси уште еден американски државјанин, Михаил Полјаков, кој успеал кратко да се истовари на островот, оставајќи лименка сок и кокос и снимајќи ја својата посета. Денес бројот на жители на Северен Сентинел се проценува меѓу 50 и 150 лица, а нивниот јазик, обичаи и секојдневие под густите крошни остануваат една од последните големи енигми на современиот свет.
