Пораснала во шума со 19 браќа и сестри оти татко ѝ верувал дека доаѓа крајот на светот
Додека другите деца оделе на училиште, се дружеле со врсниците и растеле покрај телевизор и вообичаено семејно секојдневие, Келси Вандерм имала сосема поинакво детство. Таа пораснала длабоко во шумите на американската сојузна држава Монтана, далеку од цивилизацијата, без електрична енергија и без проточна вода. Нејзиниот татко бил цврсто убеден дека се приближува крајот на светот и дека семејството мора по секоа цена да биде подготвено за мигот кога општеството, какво што го познаваме, ќе престане да постои. Години подоцна, Келси отворено проговори за своето необично детство и откри што сè морале да прават таа и нејзините браќа и сестри за да се подготват за катастрофата за која нивниот татко верувал дека може да се случи во секој миг.
In This Article:
- Пресвртот почнал со библиските пророштва и завршил во планините на Монтана
- Прво вигвам, потоа дрвена колиба што татко ѝ ја градел со свои раце
- Дваесет деца учеле да не зависат од надворешниот свет
- Ранци за итни случаи, комплети за преживување и лами за тешките залихи
- Во средно морала да седи до прозорецот и да гледа кон дворот
- Наместо оценки и симпатии, живеела со прашањето дали ќе го дочека утрешниот ден
Пресвртот почнал со библиските пророштва и завршил во планините на Монтана
Нејзините родители не живееле отсекогаш во изолација. Според сведочењето на Келси, пресвртниот момент настанал кога нејзиниот татко почнал интензивно да ги проучува библиските пророштва. Убеден дека наближува крајот на човештвото, донел радикална одлука што засекогаш го обележала животот на неговите деца. Семејството се преселило во непристапните планински предели, далеку од урбаните средини, со намера да живее независно од светот што, според него, наскоро можел да се распадне.
Прво вигвам, потоа дрвена колиба што татко ѝ ја градел со свои раце
На почетокот живееле во голем шатор налик на индијански вигвам. Додека семејството се навикнувало на животот во дивината, нејзиниот татко со сопствени раце градел дрвена колиба, која подоцна им станала постојан дом. Токму во таа колиба на свет дошла и самата Келси. За неа, планинската изолација не била преселба што ја паметела како настан, туку свет во кој била родена и во кој од најрана возраст учела дека надворешниот свет е место од кое треба да се стравува.
Дваесет деца учеле да не зависат од надворешниот свет
Келси пораснала во исклучително големо семејство. Како што објаснува, нејзиниот татко со неколку жени имал вкупно 20 деца, кои сите заедно растеле во дивината. Нивното секојдневие не личело на детството на нивните врсници. Децата секој ден молзеле кози, цепеле дрва за огрев, обработувале земја во градината и стекнувале практични вештини што требало да им овозможат самостојно преживување во најсурови услови. Зад сето тоа стоела една строга замисла. Ако модерното општество еден ден доживее целосен колапс, неговото семејство морало само да си обезбеди храна, засолниште и опстанок.
Ранци за итни случаи, комплети за преживување и лами за тешките залихи
Тешките секојдневни обврски биле само еден дел од подготовките. Келси открива дека редовно спроведувале и специјални воени и спасувачки вежби за случај на ненадејна катастрофа. Пакувале специјални ранци за итни случаи, подготвувале комплети за преживување, а за пренесување на тешката опрема и залихите низ планинските предели користеле дури и лами. Сè било подредено на исчекувањето на моментот во кој светот каков што го знаеме ќе престане да постои.
Во средно морала да седи до прозорецот и да гледа кон дворот
Како што растела, Келси во еден момент посакала нешто што за секој обичен тинејџер е секојдневие. Сакала да се запише и редовно да посетува средно училиште. Но паранојата и стравот што ѝ го обележале детството ја следеле и во училишната клупа. Татко ѝ ѝ дал строги и детални упатства како мора да постапи доколку за време на наставата забележи нешто необично. Ѝ наредил да седи исклучиво веднаш до прозорецот и постоано со поглед да го следи училишниот двор. Доколку здогледа војска или специјални полициски сили како се приближуваат кон зградата, имала задача веднаш да скокне низ прозорецот и да побегне право во ридовите.
Наместо оценки и симпатии, живеела со прашањето дали ќе го дочека утрешниот ден
За девојче кое израснало слепо верувајќи во мрачните предупредувања на својот татко, овие упатства не биле детска игра или бујна фантазија. Звучеле како смртно сериозна најава за реална опасност што може да избие во секоа секунда. Дури по долго време сфатила колку таквото растење длабоко влијаело врз нејзиното чувство на лична безбедност и мир. Додека нејзините врсници воделе грижа за училишните оценки, симпатиите и вообичаените тинејџерски проблеми, Келси живеела под постоан притисок и неизвесност. Како што заклучува, стравот на нејзиниот татко бил толку силен, а неговите убедувања толку длабоко вкоренети, што со текот на годините и самата поверувала во неговите застрашувачки визии. Животот во дивината ѝ овозможил да стекне исклучителни вештини за снаоѓање во природата, но оставил и неизбришлива темна трага — години поминати во постоано и мачно очекување на крајот на светот.