Поминала 74 години на истото работно место и никогаш не сакала да стане шефица: Се пензионирала на 90, а нејзиниот совет за среќа многумина ќе изненади
Мелба Мебејн никогаш немала план да ја напушти стоковната куќа во која го поминала речиси целиот свој работен век. Сепак, по 74 години непрекината работа, еден ден едноставно сфатила дека е време за крај. „Штом влегов низ вратата, ги спуштив клучевите од автомобилот на масата, го погледнав синот и реков: ’Доста ми е‘“, се присетува 90-годишната Мелба на денот кога решила да се пензионира. Стоковната куќа „Dillard’s“ во Тајлер, во американската сојузна држава Тексас, била оддалечена на само 15 минути возење од нејзиниот дом. Со текот на времето, тоа место станало речиси втор дом, работна адреса на која се испишала приказна за посветеност, пријателство и вредности што не стареат.
In This Article:
- Во 1949 година почнала како телефонска операторка во „Mayer & Schmidt“
- „Ќе ги продадам сите до вечер“ била реченицата што ја однела на козметика
- Синот Тери ја памети продавницата како место каде се доаѓало за прегратка пред спиење
- Станувала во шест наутро и пристигнувала пред да се отклучат вратите
- Секојпат одбивала раководна позиција бидејќи не сакала да носи тешки одлуки
- „Парите можат да ве разочараат“ е лекцијата што ја носи од 74 години работа
Во 1949 година почнала како телефонска операторка во „Mayer & Schmidt“
Првото вработување го добила уште како средношколка, во време кога повиците се поврзувале преку рачни централи. Во 1956 година компанијата ја презел ланецот „Dillard’s“, а Мелба станала продавачка. Низ годините сменила неколку оддели, од машка облека до козметичкиот пулт, каде што останала до пензионирањето. Токму таму купувачите ја запаметиле по стрпливоста, пристапот и способноста да разговара со секого како со стар познаник.
„Ќе ги продадам сите до вечер“ била реченицата што ја однела на козметика
Пресвртот се случил кога успеала да продаде подарок-корпи што другите продавачки не можеле да им ги понудат на купувачите. „Имаше некои подарок-корпи што една од девојките никако не успеваше да ги продаде“, раскажува Мелба. „Ме замолија да се обидам. Ги ставив на видно место и реков: ’Ќе ги продадам сите до вечер‘. Така и беше. Потоа ме прашаа дали сакам да работам во козметика, а јас со задоволство прифатив.“ За неа работата никогаш не била само начин да се заработат пари. Како самохрана мајка, таму нашла стабилност, пријателство и чувство дека секој ден има цел.
Синот Тери ја памети продавницата како место каде се доаѓало за прегратка пред спиење
Врската со луѓето од „Dillard’s“ одамна ја надминала рамката на обична работа. „Семејството Дилард, како и сите нејзини колеги, ни станаа како второ семејство“, изјави нејзиниот син Тери, денес шеесетгодишен пензиониран финансиски директор. Мелба била толку блиска со семејството на сопствениците што повремено помагала и во чувањето на нивната ќерка Дру Дилард Матени, која подоцна станала потпретседателка на компанијата. И Тери со љубов се сеќава на детството поминато во близина на работното место на мајка си. „Имаше моменти кога ќе го замолев дедо ми да ме одвезе до продавницата околу 19 часот, откако заедно ќе вечеравме, само за да можам да ја прегрнам и да ѝ кажам добра ноќ“, раскажува тој.
Станувала во шест наутро и пристигнувала пред да се отклучат вратите
Со децении работела најмалку 40 часа неделно. Утрото го почнувала со кафе, појадок и домашни обврски, а потоа заминувала кон стоковната куќа. Често била таму пред сите други. „Сакав да одам на работа секој божји ден“, вели таа. Додава дека отсуствувала само кога била сериозно болна. „Ако сте задоволни со она што го работите, зошто да не продолжите?“ Во нејзиниот случај, рутината не била товар, туку ритам на живот што ја држел активна, поврзана со луѓето и сигурна во сопствената вредност.
Секојпат одбивала раководна позиција бидејќи не сакала да носи тешки одлуки
Во текот на долгата кариера, неколкупати добила понуда да напредува во хиерархијата. Секојпат рекла не. „Никој не сака да биде на раководна позиција, бидејќи тогаш мора да носите тешки одлуки“, објаснува таа. Поважно и било да ги зачува добрите односи со колегите и да продолжи да го прави она во што била најдобра: да разговара со купувачите и да им помага да го најдат она што им е потребно. Кога наполнила 65 години, размислувала за пензија. Но основачот на компанијата, Вилијам Т. Дилард, ја убедил да остане, порачувајќи и дека може да работи се додека се чувствува способна и исполнета. Тогаш побарала само едно: повеќе да не мора да работи ноќе и во недела. Компанијата веднаш и го приспособила распоредот, а подоцна добила и помек под зад козметичкиот пулт, бидејќи долготрајното стоење и станувало се потешко.
„Парите можат да ве разочараат“ е лекцијата што ја носи од 74 години работа
Иако низ животот имала прилики да заработи повеќе или да се искачи повисоко на службената скала, Мелба верува дека тоа не е суштината на среќата. „Парите можат да ве разочараат“, предупредува таа, истакнувајќи дека многу поважно е да најдете работа во која сте добри и луѓе со кои уживате да го поминувате времето. „Најважно е да вложувате во односите со луѓето“, порачува Мелба. Денес живее во населба за пензионери во Тајлер, но не го изгубила контактот со луѓето со кои го поминала најголемиот дел од животот. Поранешните колеги редовно ја посетуваат, ја носат на ручек, во кино и на пазарење. Нејзините внуци и правнуци исто така се дел од нејзиното секојдневие. По 74 години работа, зад себе не остави само долга кариера, туку и искрени пријателства што го надживеаја нејзиниот работен век. Нејзиниот заклучок е едноставен: работата може да биде многу повеќе од обична обврска ако во неа најдете љубов, луѓе што ве ценат и мир во душата.