„Пејачите трошат 500 евра дневно за кокаин“ – интервју со Симонида Милојковиќ за темната страна на балканската естрада
Симонида Милојковиќ е писателка која со години ја следи балканската естрада одблиску – не преку гламурот и сцената, туку преку разговори со музичари, нивни блиски луѓе, лекари и зависници. Во ова интервју, таа отворено зборува за нешто што ретко се кажува јавно: дрогата, коцката и системот што ги држи во круг луѓето кои јавноста ги гледа како „ѕвезди“. Ова интервју не ја романтизира естрадата, туку ја соблекува до гола вистина. А таа вистина, колку и да е непријатна, е неопходна ако сакаме нешто да се смени.
In This Article:
- Дел од пејачите трошат до 500 евра дневно на кокаин – сознанија од неформални извори
- Несоница, халуцинации и нервен слом: телото ја плаќа цената на ноќниот живот
- Коцката станува бегство кога парите се топат, но носи уште поголеми долгови
- Публиката гледа гламур, но зад сцената се кријат долгови, болести и страв
- Медиумската одговорност е огромна: реалити програмите ја нормализираат дрогата и криминалот
- Не е приказна за неколку индивидуи, туку системски модел што води кон самоуништување
- Предупредување наместо сензација: мора да ја признаеме темнината зад сцената
Дел од пејачите трошат до 500 евра дневно на кокаин – сознанија од неформални извори
Тоа не е бројка што јас сум ја измислила. Таа доаѓа од луѓе што живеат во тој свет – пејачи, нивни партнери, менаџери, па и лекари кои ги лекувале. Кај дел од естрадата, кокаинот не е „луксуз“, туку рутина. Ако некој настапува секоја вечер, патува, не спие, притисокот е огромен. Кокаинот се користи како средство за издржување, не за забава. Затоа што кокаинот дава илузија на контрола. Те држи буден, те прави зборлив, самоуверен, имаш чувство дека си подобар од сите. На сцена тоа изгледа како харизма. Проблемот е што дејството трае кратко. По еден час – пад. И тогаш одиш по нова доза. Тоа е почетокот на спиралата.
Несоница, халуцинации и нервен слом: телото ја плаќа цената на ноќниот живот
Тогаш почнува вистинскиот хаос. Несоница со денови. Апчиња за спиење. Комбинации што го уништуваат нервниот систем. Луѓе што по три-четири дена без сон почнуваат да халуцинираат, да стануваат параноични, агресивни. Во еден момент, тие веќе не земаат дрога за да „бидат на врв“, туку за да не се распаднат.
Коцката станува бегство кога парите се топат, но носи уште поголеми долгови
Коцката е следниот чекор. За мал број најголеми ѕвезди, 500 евра дневно се „подносливи“. Но за мнозинството – не. Тие сакаат да го задржат истиот стил на живот, истиот имиџ. Коцкарницата изгледа како брз излез: „само една вечер да вратам“. Но таму нема лимит. Можеш да изгубиш 10.000, 50.000, 200.000 евра за една ноќ. Тогаш доаѓаат „спасителите“. Луѓе што нудат пари, но не бесплатно. Од тој момент, пејачот повеќе не е слободен. Хонорарите одат кај други. Настапите се договараат однадвор. Тој станува зависен не само од дрога, туку и од систем што го држи во долгови. Практично – сопственост.
Публиката гледа гламур, но зад сцената се кријат долгови, болести и страв
Публиката го гледа гламурот: автомобили, брендирана облека, телевизија. Не ја гледа позадината – болестите, долговите, стравот. И тука е најголемиот проблем, затоа што младите го гледаат тоа и мислат дека тоа е успех.
Медиумската одговорност е огромна: реалити програмите ја нормализираат дрогата и криминалот
Реалити-програмите направија нешто страшно: ги нормализираа дрогата, коцката, проституцијата, криминалот. Сè се продава како „снаоѓање“. Како брз пат до пари и слава. А чесниот труд се прикажува како нешто за наивни. Ова е системски проблем. Не зборуваме за исклучоци, туку за модел. Модел што се продава како нормален, модерен, успешен. А во суштина – е пат кон самоуништување. И најстрашното е што цената не ја плаќаат само тие луѓе, туку и општеството што ги гледа и ги зема како пример.
Не е приказна за неколку индивидуи, туку системски модел што води кон самоуништување
Ова е системски проблем. Не зборуваме за исклучоци, туку за модел. Модел што се продава како нормален, модерен, успешен. А во суштина – е пат кон самоуништување. И најстрашното е што цената не ја плаќаат само тие луѓе, туку и општеството што ги гледа и ги зема како пример.
Предупредување наместо сензација: мора да ја признаеме темнината зад сцената
Ова не го кажувам за сензација. Го кажувам како предупредување. Зад светлата на сцената има темнина што ретко кој сака да ја види. Ако продолжиме да ја игнорираме, ќе продолжиме да губиме луѓе – и млади, и талентирани – во име на лажен успех.
