Патот што го сметаат за најубав во Европа ќе биде отворен уште само неколку недели - возењето по него чини речиси 50 евра
Понекогаш, за да се ужива во вистинска природна убавина доволно е да имате возачка дозвола. Таков пример се наоѓа недалеку од нас, во Австрија, на патот Гросглокнер, кој важи за еден од најубавите панорамски патишта на европскиот континент. Високоалпскиот пат Гросглокнер навистина го одзема здивот и е едно од најдобрите места за да се доживее посебната убавина на Алпите.
In This Article:
- Отворен во 1935 година, а денес има видиковци, музеи и тематски игралишта
- Вкупно 48 километри, 36 свиоци и највисока точка кај Edelweissspitze на 2500 метри
- Царот Франц Јосиф дошол во 1856 година на височина од 2369 метри
- Глечерот Пастерце се намалува за околу 50 метри секоја година
- Кога во 1924 година бил предложен пат преку планините, стручњаците биле исмеани
- На градбата во 1930 година почнале 3200 работници, а во 1938 веќе дошле 375 илјади посетители
- Од крајот на април до почетокот на ноември, со дневна карта од 46,50 евра
- Од филмска кулиса до дел од Giro d’Italia
Отворен во 1935 година, а денес има видиковци, музеи и тематски игралишта
Високоалпскиот пат Гросглокнер е отворен за сообраќај во 1935 година. До денес, секако, станал побезбеден, поширок и поудобен за возење, пристапен речиси цела година, а го следи широка туристичка инфраструктура и понуда. Но, една работа поврзана со него никогаш не се променила: возењето по него и понатаму остава без здив. Токму затоа врз љубителите на природата дејствува како магнет и ги привлекува од сите краишта на светот. Сите тие можат да бидат сигурни дека ќе најдат нешто за себе: од планинарски предизвици и пешачки патеки во неговата непосредна близина, преку хотели и куќи за одмор, па се до музеи и, секако, видиковци. Тука се и тематските игралишта за семејства со деца.
Вкупно 48 километри, 36 свиоци и највисока точка кај Edelweissspitze на 2500 метри
Самиот пат е долг 48 километри и има 36 свиоци. Секој од нив, како што го фалат патот на неговата интернет-страница, е вистинско уживање. Највисоката точка низ која минува патот е Edelweissspitze, на 2500 метри надморска височина, а самиот пат го поврзува Bruck во салцбуршката област со Heiligenblut во Корушка. На оваа траса посетителите се водат длабоко во центарот на најголемиот австриски национален парк, Hohe Tauern. Површината на паркот изнесува 1800 квадратни километри, а се протега низ неколку австриски региони: веќе споменатите Салцбург и Корушка, како и Тирол.
Царот Франц Јосиф дошол во 1856 година на височина од 2369 метри
Целта на сите посетители, се наведува понатаму на страницата, е Kaiser-Franz-Josefs-Höhe, односно Возвишението на царот Франц Јосиф. Тоа се наоѓа на височина од 2369 метри, а некогаш, во далечната 1856 година, за да ужива во убавината, го посетил и самиот цар, па денес ова место го носи неговото име. Токму оттаму се отвора прекрасен поглед кон Гросглокнер, највисоката планина во Австрија, по која патот го добил името. Планината е висока 3798 метри, а веднаш под неа се наоѓа глечерот Пастерце.
Глечерот Пастерце се намалува за околу 50 метри секоја година
Глечерот, за жал, раскажува тажна приказна. Долг е околу осум километри и се смета за најголемиот глечер во областа на Источните Алпи. Но, секоја година се намалува за околу 50 метри. Неговиот вкупен обем, од првите мерења во 1851 година па до денес, буквално се преполовил.
Кога во 1924 година бил предложен пат преку планините, стручњаците биле исмеани
Своето создавање овој славен пат, кој денес е погоден за возење речиси со сите превозни средства, од автобус до велосипед, им го должи на инженерот Франц Валак и гувернерот на Салцбург Франц Рерл, кои го „туркаа“ проектот. Токму тие двајца, сосема заслужено, биле и првите што се провозеле по него кога бил завршен. Иронично, проектот што денес е исклучително успешен и популарен, во своите идејни почетоци предизвикувал потсмев. Кога во 1924 година група австриски стручњаци предложила план за изградба на пат преку планините, ги исмеале. Во тоа време, во Австрија, Германија и Италија имало само 154 илјади приватни автомобили, 92 илјади мотори и две илјади километри асфалтирани патишта, па таква туристичка инвестиција не звучела баш исплатливо. Освен тоа, Австрија била во таков економски распад што и најскромниот дизајн на патот изгледал финансиски неостварлив.
На градбата во 1930 година почнале 3200 работници, а во 1938 веќе дошле 375 илјади посетители
Сепак, на крајот се започнало со изградба, со цел да се вработат луѓе. Во 1930 година на патот почнале да работат 3200 работници. Се предвидувало дека, откако ќе биде завршен, ќе привлекува 120 илјади луѓе годишно. Но веќе во 1938 година ги имало 375 илјади. Во 1962 година патот го посетиле 1,3 милиони луѓе, а по него се провозеле 360 илјади возила.
Од крајот на април до почетокот на ноември, со дневна карта од 46,50 евра
Патот се отвора за сообраќај секоја година кон крајот на април, односно на почетокот на мај, а по него може да се вози до крајот на октомври, односно до почетокот на ноември. Не било секогаш така. Во почетоците, во 1936 и 1937 година, 350 мажи со лопати го отстранувале снегот од патот за да одржат проодна барем една лента. Тогаш по него можело да се сообраќа само 132 дена годишно. Денес посетата е повеќе од возможна, а излетнички пакети со овој алпски пат како крајна дестинација нудат дури и туристички агенции. Ако тргнувате на пат со сопствен автомобил, ќе треба да издвоите 46,50 евра за дневна карта. За електричен автомобил или автомобил на водород ќе платите нешто помалку, 40 евра, но оние со хибридни возила ќе останат разочарани, бидејќи цената за нив е иста како и за стандардните возила. Сите детали, работно време, цени и правила може да се најдат на службената страница.
Од филмска кулиса до дел од Giro d’Italia
Благодарение на својата убавина, овој панорамски пат станал и дел од општата култура. Послужил, на пример, како прекрасна кулиса во многу филмови, но и во музички спотови. „Се вовлече“ дури и во Bollywood, односно во тамошните филмски остварувања. Во два наврата бил и дел од велосипедската друмска трка Giro d’Italia.