Охрид чува музичко богатство старо речиси 1.000 години: Ракопис од времето кога денешните ноти не постоеле
Во време кога денешните музички ноти сè уште не постоеле, во византискиот свет веќе се создавал систем за запишување на црковното пеење. Еден од ретките зачувани сведоци на таа музичка писменост денес се наоѓа во Охрид, во збирката на НУ Завод за заштита на спомениците на културата и музеј – Охрид.
In This Article:
Охридскиот стихирар бр. 53 е создаден кон крајот на XI или почетокот на XII век
Бесценетиот ракопис е познат како Охридски стихирар бр. 53. На неговите страници, над богослужбените текстови, внимателно се испишани посебни средновековни музички знаци наречени невми. Тие не изгледаат како нотите што ги познаваме денес, но биле клучен дел од начинот на кој се бележело и се пренесувало византиското црковно пеење.
Научниците го вбројуваат меѓу најретките сведоштва за раната византиска музичка нотација
Вредноста на овој ракопис не е само во неговата старост, туку и во тоа што покажува како црковното пеење било зачувувано пред речиси еден милениум. Додека голем дел од средновековната музика исчезнал низ вековите без пишана трага, ваквите страници им овозможуваат на истражувачите поверно да разберат како се запишувал звукот во богослужбената традиција.
Дел од ракописите водат кон Константинопол, други кон локалната охридска црковна традиција
Она што ја прави охридската збирка исклучително вредна е нејзината ширина. Некои од ракописите потекнуваат од големите книжевни центри околу Константинопол, а други се тесно поврзани со локалната црковна традиција. Така Охрид не ја зачувал својата историја само во камен и фрески — зачувал и дел од музичката писменост на Византија.