Научничка од НАСА тврди дека починала три пати и видела што има после смртта: Секојпат чувствував дека сè е поврзано и нема страв
Ингрид Хонкала, поранешна научничка на НАСА, вели дека таа е интимно запознаена со смртта бидејќи доживеала клиничка смрт цели три пати во животот. Секој пат, таа имала исто неверојатно откровение. „Чувствував како навлегувам во подлабоко ниво на реалност, која постои надвор од нашите физички сетила“, изјави Хонкала (55) за Jam Press, зборувајќи за своите три близу-смртни искуства. „Во таа состојба, свеста беше огромна, интелигентна и поврзана.“
In This Article:
- Првото искуство со смртта на Ингрид: Како двегодишно дете се удавила во мраз ладна вода, но се вратила меѓу живите
- Мистериозна врска меѓу нејзината свест и мајката: Ингрид тврди дека нејзиниот психички повик ја спасил
- Последиците: По тоа искуство Ингрид никогаш повеќе не се плашела од смртта
- Уште два пресудни моменти: Мотоциклистичка несреќа и операција го потврдуваат нејзиното верување
- Скептиците замислуваат халуцинации, но Ингрид стои на своето: За неа, животот и смртта се поврзани
Првото искуство со смртта на Ингрид: Како двегодишно дете се удавила во мраз ладна вода, но се вратила меѓу живите
Ингрид Хонкала, која има докторат по морски науки и работела за НАСА и морнарицата на САД, го доживеала првото клиничко умирање кога имала само две години. Паднала во резервоар со ладна вода во својот дом, додека слугинката слушала радио во друга соба. Нејзината мајка се вратила дома буквално во последен момент и ја оживеала својата ќерка. Но, за Ингрид, тоа што се случило во тие моменти е длабоко врежано во нејзината меморија. „По првиот шок од ладната вода и паниката што не можев да дишам, стравот исчезна и беше заменет со моќно чувство на мир и тишина“, се сеќава Хонкала. „Како да мојата свест се одвои од телото.“ Видела како нејзиното малечко тело плута безживотно во водата, додека самата таа почувствувала дека е чиста свест – поле на светлина. Немало чувство за време, ниту мисли, ниту страв. „Се чувствував целосно обединета со самата животна суштина, како сè што ги дели луѓето да е исчезнато.“
Мистериозна врска меѓу нејзината свест и мајката: Ингрид тврди дека нејзиниот психички повик ја спасил
Од таа проширена свест, Ингрид го видела чекорењето на нејзината мајка кон новото работно место и ја препознала: „Ја препознав и си помислив – тоа е мојата мајка“, раскажува таа. „Имаше некаков вид комуникација меѓу нас, не преку зборови, туку преку чувствување.“ Ингрид верува дека токму тоа психичко повикување ја натерало нејзината мајка инстинктивно да се сврти и да се врати дома, каде што ја затекнала ќерката без свест во резервоарот. Интересно, некогаш кога оваа приказна ѝ ја раскажала на мајка си, настаните целосно се совпаднале со сеќавањата на мајката.
Последиците: По тоа искуство Ингрид никогаш повеќе не се плашела од смртта
По близу-смртното искуство, Ингрид несебично изјавува: „Доживувањето ме научи дека тоа што го нарекуваме задгробен живот не е некаков далечен свет. За мене, таа состојба подразбира дека можеби свеста не се создава само од мозокот – таа е нешто многу подлабоко и фундаментално.“
Уште два пресудни моменти: Мотоциклистичка несреќа и операција го потврдуваат нејзиното верување
За неа, две други критични ситуации го потврдиле истото чувство. Прво, по сообраќајна несреќа на 25 години, и втор пат – кога ѝ паднал притисокот за време на операција на 52 години. Секојпат била преплавена од истиот длабок мир. Ингрид вели дека токму ова духовно будење ѝ дало желба да стане научничка: „Сакав да ја разберам природата на реалноста преку набљудување и истражување.“ Подолго време се концентрирала исклучиво на научната кариера и речиси и не зборувала за натприродните искуства. „Со текот на времето сфатив дека науката и спиритуалноста не мора да бидат во конфликт – тие можеби ја истражуваат истата мистерија од различни перспективи.“
Скептиците замислуваат халуцинации, но Ингрид стои на своето: За неа, животот и смртта се поврзани
Многу скептици ќе помислат дека доживувањата на Ингрид се халуцинации или сонови. Многу луѓе кои преживеале блиска смрт виделе силна светлина, блиски личности или дури и религиозни претставници. Истражувачите тврдат дека овие виденија се начин на олеснување за оние што умираат и дека сонот за изгубени сакани е вид психоспиритуално справување со крајот. Ингрид, сепак, инсистира: „Овие доживувања целосно ми го променија разбирањето за самиот живот. Наместо да се гледаме себеси како изолирани индивидуи што се мачат да преживеат, сфатив дека можеби сите сме израз на една свест што се живее себеси преку телесна форма.“ Таа заклучува: „Од таа перспектива, смртта не изгледа како крај – туку како премин на еден континуум на свеста.“
