На овој остров живеат речиси 3.000 златни змии Легендата вели дека чувале закопано пиратско богатство
Ширум светот постојат острови кои поради својата изолираност, сурова природа или бурна историја станале легендарни. На некои од нив живеат опасни животни, некои со векови опстојуваат без контакт со остатокот од светот, додека за други знаеме преку патописите за напуштени населби и древни загатки. На триесетина километри од градот Итањаем, на југот од Бразил, лежи карпесто парче земја долго само 1,5 километар. Нема постојани жители, нема извори на вода за пиење, а повеќето луѓе никогаш нема да добијат дозвола да стапнат таму. Неговото име е Иља да Кеимада Гранде, познат како „Островот на змиите“. Денес е најпознат по златната копјоглавка (Bothrops insularis), отровна змија која во природата живее само на оваа локација и која во текот на долготрајната изолираност се развила во посебен вид.
In This Article:
230 интернет-написи ја претвориле густината на змиите во мит
Ова место често се опишува во популарните приказни како точка каде што „на секој квадратен метар живеат по неколку змии“. Стварноста, се разбира, е помалку филмска, но и понатаму исклучителна. Стручњаците проценуваат дека популацијата брои од 2.400 до 2.900 единки, со просечна густина од околу 55 змии на еден хектар. Една понова научна студија анализирала 230 интернет-написи за „Островот на змиите“ и утврдила дека дури 94,35 проценти од нив содржеле барем некоја неточна информација, најчесто околу густината на популацијата и јачината на отровот. Со децении се повторува и тврдењето дека нивниот отров може да „стопи човечко месо“ и дека е пет пати појак од оној на копнените роднини. Научните анализи покажуваат дека составот на отровот навистина е приспособен за брзо совладување на птиците, но современите споредби не го потврдуваат митот дека станува збор за „најотровната змија на светот“, а за каснување од родот Bothrops постои соодветен противотров.
Пред околу 11.000 години морето ја отсекло популацијата од копното
Според водечката научна хипотеза, приказната за оваа златна змија започнала кога покачувањето на нивото на морето по последното ледено доба го одвоило островот од копното и ја изолирало популацијата на змии сродни со видот Bothrops jararaca. Бидејќи на малиот остров немало копнени цицачи со кои возрасните единки инаку се хранат, изолираната популација низ милениумите се приспособила кон други извори на храна. Возрасните примероци денес главно ловат птици во крошните и грмушките, додека младенчињата се хранат со стоногалки и водоземци. Промената на начинот на живот оставила трага и врз нивната градба. Златната копјоглавка е релативно мала змија и повеќето единки не надминуваат должина од еден метар, при што женките се забележливо поголеми од мажјаците. Релативно долгата опашка и способноста за вешто движење низ гранките им помагаат во ловот на птици. Спротивно на митот за „џиновски агресивни змии“, станува збор за животно кое претпочита мирување, криење или бегство кога ќе се почувствува загрозено.
Светилникот од 1909 година ја родил легендата за семејството на светилничарот
На островот некогаш живееле и луѓе. Бразилската морнарица таму подигнала светилник во 1909 година, а чуварите на светилникот со своите семејства живееле на локацијата сè до 1925 година, кога објектот бил автоматизиран. Тогаш настанала познатата легенда дека змиите влегле низ прозорците во куќата и го убиле целото семејство на светилничарот, иако за таков настан не постојат никакви историски потврди. Документирано е, напротив, дека светилничарите соработувале со Институтот „Бутантан“ и дека меѓу 1914 и 1924 година од островот за научни цели биле собрани околу 450 змии. Самото име на островот, кое во превод значи „големо палење“, потекнува од минатото кога луѓето доаѓале и ја палеле вегетацијата за да го расчистат теренот за плантажи со банани. Постои и легенда за закопано пиратско богатство, според која пред неколку векови таму било сокриено злато, а змиите биле намерно оставени за да го чуваат од трагачите.
Четворица рибари поминале три дена со зелени банани и дождовница
Колку реалноста се разликува од интернет-митовите покажа несреќата од 2019 година, кога на шестмина рибари им се превртел бродот за време на невреме. Четворица од нив успеале да допливаат до островот, каде што преживеале хранејќи се со зелени банани и собирајќи дождовница. Ниту еден од нив не бил каснат од змија. Денес Иља да Кеимада Гранде од 1985 година е под строга државна заштита. Причината не е легендата за скриено злато, туку вистинското богатство на овој остров: критично загрозената и единствена популација на златни змии.