Мишо Ковач четири години беше „полумртов човек“ под седативи и спиеше на гробот на Еди
Мате Мишо Ковач, еден од најголемите пејачи од просторите на поранешна Југославија, во речиси полувековна кариера продаде повеќе од 20 милиони плочи и прерасна во препознатлив симбол на Шибеник, Хајдук и цела Далмација. Зад безвременските хитови, преполните концертни сали и огромната популарност, со децении стоеше животна приказна во која славата постојано се судираше со семејна трагедија, здравствени удари и долга борба со длабока депресија. Најтешкиот удар го доживеа кога го изгуби својот сакан син Еди, кој почина во 1992 година, на само 16 години. По таа загуба, неговиот дом, бракот, односот со ќерката Ивана и неговото здравје почнаа да се распаѓаат едно по едно.
In This Article:
- Во документите прво пишувало прострелна рана во главата, а подоцна сепса
- Ивана тонела во хероин додека татко ѝ не забележувал дека му треба помош на уште едно дете
- На 14 јануари 1999 година зеде пиштол и си пукаше право во градите
- По петчасовна операција, три бајпаса и 20 килограми помалку, повторно учеше да закрепнува
Во документите прво пишувало прострелна рана во главата, а подоцна сепса
Мишо Ковач и неговата тогашна сопруга Анита го доживеаја најтешкиот миг кога нивниот шеснаесетгодишен син Еди го загуби животот под крајно сомнителни околности, кои за семејството засекогаш останаа болна и недоволно разјаснета мистерија. Според тогашните официјални полициски извештаи, младиот Еди бил пронајден со прострелна рана и неговата смрт брзоплето била оквалификувана како самоубиство. Скршените родители никогаш не се помирија со таквото објаснување, а Анита јавно проговори за контрадикторната медицинска документација и различните информации за вистинската причина за смртта. „За разлика од првичните документи во кои стоеше дека нашиот син починал од прострелна рана во главата од која на крајот сепак би можел да преживее, вистинската верзија беше сосема поинаква. Во подоцнежните медицински списи пишуваше дека Еди всушност починал од сепса предизвикана од огромно количество бактерии во организмот“, откри таа во една потресна исповед. Трагичната загуба остави неизбришлива рана во душата на пејачот. Тој целосно се повлече во себе, тешко ја поднесуваше секојдневицата и сè почесто посегнуваше по таблети за смирување. „По смртта на Еди, животот повеќе воопшто не ме интересира“, честопати повторуваше славниот пејач во своите најтешки мигови.
Ивана тонела во хероин додека татко ѝ не забележувал дека му треба помош на уште едно дете
По смртта на Еди, бракот на Мишо со Анита западна во длабока и непремостлива криза. И двајцата тешко ја поднесуваа семејната трагедија, а Анита, според тогашните медиумски написи, исто така постојано користела лекови за смирување. Нивниот однос со текот на времето неповратно се распадна. По разводот, пејачот ја напушти земјата и замина со пророчицата Силвија Конте Калви Марковиќ, во која гледаше личност што можеби ќе му помогне да го врати одамна изгубениот духовен мир. Неговата ќерка Ивана исклучително тешко ги поднесе радикалните семејни промени, отсутноста на таткото и страшната судбина на братот. Во еден период од младоста таа западна во канџите на тешка зависност од хероин, а Мишо многу подоцна сфати колку драматична и смртоносна била нејзината ситуација. „Бев толку многу обземен со самиот себе, со сопствената неизмерна болка и со мојата депресија, што воопшто не бев свесен ниту забележував дека моето дете тоне во зависност“, изјави пејачот пред неколку години. Според медиумските сведоштва, Ивана во еден критичен миг ја пронашла сегашната сопруга на Мишо, Лидија, која навреме реагирала и буквално ѝ помогнала да преживее. Подоцна, Ивана храбро успеа целосно да се избори со зависноста и да изгради сопствен стабилен живот и успешна музичка кариера. Мишо за тој мрачен период секогаш зборуваше без криење на сопствената одговорност, признавајќи дека поради сопственото страдање не успеал навреме да види колку очајно ѝ била потребна помош на неговата ќерка.
На 14 јануари 1999 година зеде пиштол и си пукаше право во градите
Годините на насобрана тага, тешка депресија и неподнослива психолошка исцрпеност драматично кулминираа во неговиот семеен дом во Загреб. Итната медицинска помош брзо пристигна и го транспортираше во болница. Лекарите со часови се бореа за него. Успеаја да му го спасат животот, го запреа обилното крвавење и ги санираа тешките телесни повреди. Пејачот подоцна зборуваше дека во тој период бил целосно изгубен во реалноста и дека не гледал никаков излез од болката што со години ја носел во себе. „Обидот за самоубиство беше само врвна кулминација на со години таложената тага, болка и очај поради прераната загуба на мојот син“, појасни подоцна Мишо Ковач. За тоа колку длабоко бил психички погоден сведочеа и неговите потресни сеќавања за годините што му претходеле на овој кобен чин. „Цели четири години бев полумртов човек, со денови лежев целосно клукан со седативи или со часови без збор седев и спиев на неговиот гроб“, раскажа отворено Мишо, кој во меѓувреме на своето естрадно име официјално му го додаде и своето крстено име Мате. Во едно телевизиско интервју тој детално говореше колку често и во какви огромни количества земал лекови за смирување, во постојан и очајнички обид да ги потисне мислите за синот и неиздржливата болка по неговата смрт. Подоцна призна дека токму тој мрачен период бил најтешкиот во неговиот живот.
По петчасовна операција, три бајпаса и 20 килограми помалку, повторно учеше да закрепнува
Како претходните животни трагедии да не беа доволни, Мишо со години мораше да се соочува и со тешки телесни заболувања. Во 2011 година доживеа масивен срцев удар и итно заврши на интензивна нега. Поради сериозно затнување на крвните садови, кардиохирурзите мораа веднаш да интервенираат. Најпрво му беа вградени два стента, но набрзо следуваше комплексна и ризична операција за вградување три бајпаса, односно хируршко премостување на стеснетите артерии. Две премостувања беа изведени со крвни садови земени директно од неговата нога, а третото од крвен сад од градниот кош. Операцијата траеше околу пет часа, а закрепнувањето беше долго и макотрпно. За време на болничкиот престој изгуби дури 20 килограми телесна тежина. Покрај неговата болничка постела беше сопругата Лидија, која му пружаше безусловна љубов и огромна поддршка. Покрај проблемите со срцето, Мишо Ковач со години страда и од хронична опструктивна белодробна болест, ХОББ, сериозно и прогресивно заболување кое го отежнува протокот на воздух низ белодробните патишта и предизвикува акутни проблеми со дишењето. Во октомври 2021 година неговата состојба ненадејно се влоши и беше хоспитализиран на Клиниката за пулмологија при Клиничкиот болнички центар во Сплит. Лекарите потврдија сериозна прогресија на болеста, но по деноноќна терапија соопштија дека состојбата е стабилизирана. „Мишо успешно заздравува, успеавме целосно да го стабилизираме и неговите наоди се значително подобри“, соопштија тогаш лекарите кои деноноќно се грижеа за неговото здравје. Во ноември 2023 година повторно заврши во болницата во Сплит поради исклучително висока телесна температура, а лекарите го задржаа на опсервација и интензивна антибиотска терапија. Неговата ќерка Ивана тогаш појасни дека поради хроничните здравствени тегоби било од клучна важност веднаш да се побара стручна лекарска помош. Поради лекувањето и закрепнувањето, тој мораше да откаже низа концерти, што, според хрватските медиуми, тешко му паднало на музичарот кој живее за сцената. По сите удари, новата стабилност ја пронајде покрај третата сопруга Лидија Пинтариќ. Остана близок и со Ивана, која го надмина најтешкиот период и изгради сопствен пат. Иако периодично се појавуваа лажни и морбидни гласини за неговата наводна смрт, тие секојпат беа експресно демантирани. Во септември 2026 година повторно се раширија такви злонамерни тврдења, но неговиот долгогодишен соработник Томислав Маџар категорично потврди дека пејачот е жив и стабилен. Животната приказна на Мишо Ковач останува сведоштво за епохален музички успех, но и за лични трагедии далеку од светлата на сцената. Човекот чии песни израснаа цели генерации мина низ загуба на дете, распад на семејството, тешка депресија и смртоносни болести, но наспроти сè продолжи да се бори за секој нов ден.
