„Летачките дискови“ на Третиот рајх и вистината за тајните нацистички проекти за вертикално полетување
Меѓу обидите на уфолозите да ја објаснат природата и потеклото на „летачките чинии“, постои и една хипотеза што води директно кон Германија од 1940-тите години. Според тие тврдења, таму биле развиени и пуштени во производство летала со карактеристична дисковидна форма, познати како Deutsche Flugscheibe. Истата приказна оди уште подалеку: примероци од оваа тајна техника, наводно, подоцна биле тајно изнесени од Германија и сместени во воени бази на Третиот рајх во Јужна Америка и на Антарктикот. Таквата хипотеза лесно би можела да се отфрли како фантазија. Но, постојат историски документи кои потврдуваат дека инженерски разработки од ваков тип навистина се спроведувале.
In This Article:
- Во септември 1943 година затвореник видел апарат „налик на превртен леген“ покрај хангар во Пенеминде
- „Тркало со крило“ кај Прага било тестирано уште во февруари 1941 година
- „Фау-7“ се искачувал со 288 км/ч, а „Дисколет“ полетал на 14 февруари 1945 година
- „Дискот на Белонце“ имал 10 гаснотурбински мотори и виорен мотор на Виктор Шаубергер
- На 19 февруари 1945 година тест-пилотите се искачиле на 15.000 метри за 3 минути
- Курт Танк замислил „Топкеста молња“ со шест топови Mauser MG-213 и четири ракети од 203 милиметри
Во септември 1943 година затвореник видел апарат „налик на превртен леген“ покрај хангар во Пенеминде
Првите сознанија за тајната нацистичка програма за создавање летала од сосема нов тип се појавиле веднаш по завршувањето на војната. Посебно се тврдеше дека „летачките дискови“ на Третиот рајх биле изградени и тестирани на полигонот во Пенеминде. Во еден момент, поради недостиг на работна сила, раководителот на полигонот, генералот Дорнбергер, за одредени работи почнал да ангажира затвореници од специјалниот концентрационен логор КЦ-4А. Еден од нив раскажал: „Во септември 1943 година имав прилика да бидам сведок на еден необичен настан... На бетонскиот полигон покрај еден од хангарите, четворица работници истуркаа тркалезен апарат, налик на превртен леген, кој се потпираше на мали тркала на надувување и во средината имаше проѕирна каплеста кабина. Низок, крупен човек, кој очигледно раководеше со работите, мавташе со раката, и чудниот апарат, кој на сонцето блескаше со сребренест метал и истовремено трепереше од секој налет на ветерот, испушти сискав звук налик на работа на бензински бренер и се одлепи од бетонската подлога. Лебдеше на височина од околу 5 метри. На сребренестата површина јасно се оцртуваа контурите на градбата на апаратот. По извесно време, во кое апаратот се нишаше нестабилно, границите на неговите контури постепено почнаа да се разлеваат, како да се изгуби фокусот. Потоа апаратот нагло, како жироскоп или играчка-вртешка, скокна нагоре и во цик-цак линија почна да добива височина. Летот, судејќи според нишањето, беше многу нестабилен. И кога дувна особено силен налет на ветар од Балтикот, апаратот се преврте во воздухот и почна брзо да губи висина. Ме заплисна млаз од мешавина од чад, етилен алкохол и врел воздух. Се слушна звук на удар, кршење на делови... Телото на пилотот безживотно висеше од кабината. Веднаш остатоците од оплатата, натопени со гориво, беа зафатени од син пламен. Се покажа млазниот мотор што сè уште сискаше – и веднаш експлодираше резервоарот со гориво...“ За сличен апарат сведочеле и деветнаесет поранешни војници и офицери на Вермахтот. Наесен во 1943 година тие набљудувале пробни летови на „метален диск со дијаметар од 5 до 6 метри со каплеста кабина во центарот“. Според описот, во овие сведоштва станува збор за таканаречената „Летачка палачинка“ или нејзин прототип со вертикално полетување, проект на конструкторот Цимерман. Апаратот бил конструиран во 1942 година и развивал хоризонтална брзина од над 700 км/ч.
„Тркало со крило“ кај Прага било тестирано уште во февруари 1941 година
„Летачката палачинка“ на Цимерман била само еден од моделите, и тоа не најсовршениот. До денес се зачувани информации за осум технички проекти кои можат да се класифицираат како проекти на „летачки дискови“. Првиот меѓу нив бил проектот за дисковиден хеликоптер, наречен „Модел-1 (Тркало со крило)“. Се смета за прв апарат во светот со вертикално полетување од овој тип. По конструкција наликувал на велосипедско тркало: околу пилотската кабина ротирал широк прстен, а неговите спици всушност биле прилагодливи перки. Тие можеле да се поставуваат во саканите позиции и за хоризонтален, и за вертикален лет. Пилотот првично седел како во обичен авион, а подоцна положбата била изменета во речиси лежечка. Главен недостаток на леталото биле силните вибрации предизвикани од дисбалансот на роторот.
„Фау-7“ се искачувал со 288 км/ч, а „Дисколет“ полетал на 14 февруари 1945 година
Во текот на војната, германските инженери развиле две усовршени верзии на „Тркалото со крило“. Првата модификација ја добила официјалната ознака V-7, односно „Фау-7“, и се развивала во рамките на програмата за создавање „Оружје за одмазда“ (Vergeltungswaffen). Кај овој модел била зголемена моќноста на моторите и бил проширен капацитетот за гориво. За стабилизација бил вграден кормилен механизам сличен на авионскиот, односно вертикално кормило. Тестирањата се одржале на 17 мај 1944 година во близина на Прага. Техничките карактеристики биле впечатливи: леталото имало брзина на искачување од 288 км/ч при хоризонтална брзина од 200 км/ч. Втората модификација била склопена во фабриката „Ческо Морава“ и била тестирана на 14 февруари 1945 година.
„Дискот на Белонце“ имал 10 гаснотурбински мотори и виорен мотор на Виктор Шаубергер
Овој проект бил создаван во текот на 1944 и 1945 година со заеднички напори на инженерска група под раководство на Белонце, Шривер и Мите како конструктори на самиот апарат, и Виктор Шаубергер како конструктор на главниот погонски мотор. Во проектот учествувале научници од „Зондербиро-13“ и окултното друштво Туле, како и интернирани стручњаци од повеќе земји. Биле разработени неколку варијанти: на млазен погон и на комбиниран погон, односно млазни мотори плус виорен мотор на Шаубергер. Можно е да бил предложен и проект за антигравитациско летало. Како погонски мотори за подигнување се користеле 10 авионски гаснотурбински мотори, најверојатно сериските „Jumo-004B“ или „BMW-003“. Механизмите што наликувале на пумпи всушност биле реактивни инсталации што работеле на распаѓање на водороден пероксид, по конструкција на Х. Валтер, и му обезбедувале хоризонтално забрзување на апаратот. Дискот со дијаметар од 68 метри бил изграден во само еден примерок, додека апаратот со дијаметар од 38 метри претставувал макета во размер 1:2. Виорниот мотор на Шаубергер не бил електромагнетен ниту антигравитациски, туку уред за создавање и контролирање на виор, односно ротирачки воден торус, внатре во куќиштето. Моторот вовлекувал воздух, го компресирал и го исфрлал низ млазници, создавајќи моќен потисок. Водениот торус внатре во моторот, како и обичниот природен виор, генерирал голема разлика во потенцијалот и создавал електромагнетни пречки врз системот за управување на дискот. Познато е дека Шаубергер работел на проектот за моторот уште од почетокот на Втората светска војна. Очигледно, уште тогаш почнал да се развива систем за управување заштитен од пречки, кој бил завршен до 1943 година.
На 19 февруари 1945 година тест-пилотите се искачиле на 15.000 метри за 3 минути
Во првиот и последен експериментален лет биле достигнати и хоризонтална брзина од 2.200 км/ч. Дискот можел да лебди во воздух и да се движи напред-назад речиси без свртување, а за приземјување користел ногарки што се собираат. Апаратот, кој чинел милиони, на крајот на војната бил целосно уништен. Иако фабриката во Бреслау, денешен Вроцлав, каде што се градел, паднала во рацете на советските трупи, тоа не донело ништо. Конструкторите Шривер и Шаубергер го избегнале заробеништвото и подоцна заминале во САД. Во писмо до свој пријател од август 1958 година, Виктор Шаубергер напишал: „Моделот тестиран во февруари 1945 година беше изграден во соработка со врвни инженери и експерти за експлозиви од редот на затворениците од логорот Маутхаузен. Потоа ги вратија назад во логорот и тоа беше крај за нив. По војната слушав дека се води интензивен развој на дисковидни летала, но и покрај поминатото време и купиштата запленети документи во Германија, ниту една земја не успеа да создаде нешто слично на мојот модел. Тој беше кренат во воздух по директна наредба на Кајтел“. По војната Шаубергер работел на концепт за извор на енергија заснован на создавање воден виор во затворен циклус. Продолжил и да ја развива теоријата за хидротурбини и хидроинсталации од виорен тип. Во 1952 година, Шаубергер и професорот Франц Пепел на Техничкиот колеџ во Штутгарт спровеле низа експерименти за истражување на однесувањето на водени суспензии од нерастворливи материи во спирален воден тек. Тие експерименти биле насочени кон создавање пречистителни постројки засновани на појавата на истиснување на честичките од водената маса кон центарот на спиралата, во зоната со помал притисок. Во 1958 година Шаубергер бил поканет во САД, каде што му било понудено да го обнови „Дискот на Белонце“ и виорниот мотор, бидејќи Американците зачувале одредени примероци. Тој категорично одбил, порачувајќи дека сè додека не се потпише општ договор за разоружување, ништо не смее да биде објавено и дека неговото откритие ѝ припаѓа исклучиво на иднината. Извесно време бил сместен во психијатриска клиника, но благодарение на навременото вмешување на пријателите бил ослободен со неоштетен разум. Виктор Шаубергер се вратил во Австрија и по само 5 дена, на 25 октомври 1958 година, починал од срцев удар.
Курт Танк замислил „Топкеста молња“ со шест топови Mauser MG-213 и четири ракети од 203 милиметри
Дисковидниот хеликоптер на конструкторот Курт Танк бил еден од последните модели на летала од нов тип развиени во Третиот рајх, но никогаш не дочекал официјален тест. Под високата оклопна пилотска кабина биле сместени ротирачки елиси на голем турбоелисен мотор. Телото имало два отвори за воздух на предниот дел. Овој дисколет можел да лета како стандарден авион или, како хеликоптер, да се движи во сите насоки и да лебди во место. Како вооружување било планирано да се користат шест топови „Mauser MG-213“, калибар 20 милиметри, со почетна брзина од 1.000 метри во секунда и брзина на стрелање од 1.200 куршуми во минута, како и четири ракети „R100BS“ од типот воздух-воздух, со калибар од 203 милиметри. Леталото било замислено како повеќенаменско: ловец-пресретнувач, уништувач на тенкови и извидувач, кој би полетувал директно од шумски скривалишта во близина на автопатот Берлин – Хамбург. Било планирано сериското производство да започне во 1946 година, но падот на Германија во мај 1945 година ставил дефинитивен крај на овие амбициозни планови. Автор: Антон Первушин