Кристина заминала на аудиција за нов филм за „Џејмс Бонд“ и исчезнала без трага 16 дена подоцна нејзината мајка добива повик од кој ѝ се слошило
Кристин Џонсон исчезнала во 2003 година по лажна аудиција за филм за Џејмс Бонд. Потрагата по дваесет и едногодишната девојка, која сите ја викале Кристи, ги одвела детективите до маж кој повеќе од една деценија демнел млади актерки низ Холивуд. Случајот не се скршил врз еден доказ, туку врз гласовите на жени кои во своите животи го препознале истиот модел на измама, страв и бегство.
In This Article:
- По последниот повик до Тери, Кристи не се појавила на работа првпат во животот
- Сузан Марфи ја препознала облеката што никој не ја објавил во јавноста
- Од бел прав во пијалак до јаже зад креветот, жените ја раскажале истата шема
- На препознавањето Марфи покажала кон Палеологус без двоумење
- Кети Дебуоно го чекала со каскадер, но човекот што зборувал за Бонд не се појавил
- По писмо од 11 страници, судијата не му дозволил да го повлече признанието
По последниот повик до Тери, Кристи не се појавила на работа првпат во животот
Кристи во 2001 година се преселила од малото гратче Согатак во Мичиген, сместено покрај езеро, во јужна Калифорнија. Сакала шанса во филмската индустрија, но работа било многу тешко да се најде. Во еден момент речиси се откажала. Нејзината мајка Тери веќе контактирала компанија за изнајмување комбиња за селење и планирала лет за Лос Анџелес за да си ја врати ќерката дома. Но Кристи се предомислила, добила работа како асистент во продукција на нов филм, а подоцна се вработила и во компанија за мобилна телефонија, продолжувајќи да бара други прилики. Во сабота наутро, на 15 февруари 2003 година, ѝ се јавила на мајка си и кажала дека оди во трговски центар. Тери ѝ рекла да си избере подарок за Денот на вљубените. Потоа Кристи заминала. Тери обично се слушала со ќерката секој ден. До 17 февруари поминале повеќе од 48 часа без никаков глас, а Кристи не се јавувала на мобилниот телефон. Кога Тери се јавила на нејзиното работно место, дознала дека тоа утро воопшто не се појавила на работа. Тоа никогаш порано не се случило. Семејството веднаш го пријавило исчезнувањето и со првиот лет отпатувало за Лос Анџелес. Мајката на Кристи залепила плакат со фотографија од својата ќерка на ѕидот пред нејзиниот стан. „Не можев да поверувам дека ова навистина ни се случува.“ Полицијата им се обратила на медиумите и отворила телефонска линија за дојави. Доброволци делеа летоци низ празни парцели и ги закачуваа на бандери. Кредитната картичка ја одвела истрагата до трговскиот центар „Вестфилд Сенчури Сити“ (Westfield Century City), каде што Кристи направила неколку купувања. Снимките покажувале дека околу 13:00 часот била таму, но не и што се случило потоа. „Немавме ништо. Немавме апсолутно никаква опиплива трага.“ Цимерката раскажала дека Кристи се вратила дома, испробала нова комбинација на облека и потоа заминала на, како што рекла, многу важна филмска аудиција. Не можела да се сети каде точно требало да се одржи. Телефонските записи покажале дека нешто по 17:00 часот Кристи се јавила во службата за информации од Лорел Канјон, во Холивудските ридови. Сведок подоцна рекол дека жена што одговара на нејзиниот опис, возејќи бела „мазда мијата“, прашала за насока до куќа нагоре по ридот. Потоа трагата се изгубила. Родителите се прашувале дали исчезнувањето е поврзано со некој што го познавала. Кристи неодамна раскинала со момчето, а претходно повикала полиција поради инцидент поврзан со семејно насилство во кој тој бил вмешан. Тој признал дека инцидентот се случил, но негирал вмешаност, рекол дека тоа бил единствен таков случај и дека длабоко жали. Тврдел дека на 15 февруари не бил во градот. Неколку луѓе го потврдиле тоа, па истражителите го исклучиле како осомничен.
Сузан Марфи ја препознала облеката што никој не ја објавил во јавноста
На 20 февруари, пет дена по исчезнувањето, Сузан Марфи се јавила во полицијата во Санта Моника откако во весниците ја видела фотографијата на Кристи. Во текстот пишувало дека заминала на филмска аудиција. Марфи рекла дека тој детаљ целосно ја шокирал. Кога почнала да објаснува, службениците веднаш ја поврзале со главната детективка, Вирџинија Обенчејн. Марфи раскажала дека неполни месец дена претходно, во истиот трговски центар, ѝ пришол маж. Тврдел дека работи на следниот филм за Џејмс Бонд и сакал таа да дојде на аудиција. Ѝ дал прецизни упатства што да облече. „Беше исклучително важно да облечам црни чевли со што повисока штикла, црно мини-здолниште и бела машка кошула.“ Тоа било речиси истото што Кристи го купила на 15 февруари. Информацијата за тие купувања никогаш претходно не излегла во јавноста. Марфи се сеќава на својата реакција: „Срцето ми слезе во петиците.“ Со полицијата помогнала во изработка на фоторобот, кој потоа бил прикажан на телевизија низ целата земја. На 24 февруари, девет дена по исчезнувањето, белата „мијата“ на Кристи била пронајдена на паркинг на хотел во Лос Анџелес. Родителите се плашеле од најлошото: „Ќе ја најдат Кристи во багажникот.“ Во автомобилот немало тело ниту траги од крв, туку само нејзиниот мобилен телефон. Вработен во хотелот што ги паркирал возилата ѝ кажал на полицијата дека непознат маж го оставил автомобилот на 16 февруари, ден по исчезнувањето. Детективите тоа го сфатиле како цврст доказ дека станува збор за тешко кривично дело. На 27 февруари, денот кога Кристи требало да наполни 22 години, семејството организирало молитвени бдеења во Лос Анџелес и Мичиген. Нејзината мајка носела плакат: „Среќен роденден, Кристи. Те молам, врати се дома безбедна.“
Од бел прав во пијалак до јаже зад креветот, жените ја раскажале истата шема
Како што фотороботот се ширел низ медиумите, и други жени почнале да се јавуваат во полицијата со приказни што звучеле застрашувачки слично. Елизабет Базини раскажала дека во 1991 година во ресторан запознала маж кој ѝ зборувал за улога во нов филм за Џејмс Бонд. Додека седеле на шанкот, забележала бел прав како лебди во нејзиниот пијалак. Се искрала, му кажала на менаџерот дека се сомнева оти некој ѝ ставил дрога во чашата и го замолила да повика полиција. Се вратила на шанкот за да го задржи. Кога го прашала за прашокот, мажот одговорил дека тоа е шеќер, па таа му предложила да ги заменат пијалаците. „Му реков: ’Јас не сакам шеќер.‘“ Мажот нашол изговор, брзо излегол и никогаш повеќе не се вратил. Полицијата пристигнала предоцна. Кога подоцна слушнала за Кристи, Базини била сигурна дека станува збор за истиот предатор. Се јавила и Кристин Клуџијан. Таа раскажала дека во 1989 година маж кој се претставувал како „Џон Морони“ со недели разговарал со неа, тврдејќи дека е музички продуцент во „Колумбија рекордс“ (Columbia Records). Ја поканил на „голема забава на филмската индустрија“ во хотелски апартман и дошол по неа со лимузина. По вечерата заминале во хотелот, но на катот владеела гробна тишина. Немало забава. Според нејзините зборови, ја внел во празна соба и ја нападнал. Ја фрлил на кревет и се обидел да ѝ ја искине облеката. Извадил јаже скриено зад креветот за да ја врзе, но таа успеала да се оттргне и да побегне барајќи помош. Поради обид за силување тогаш бил уапсен Виктор Палеологус. Тој прифатил спогодба за признавање вина и добил три години условна казна. Четиринаесет години подоцна, службеничката задолжена за надзор на условно осудените лица го видела фотороботот на телевизија и веднаш препознала еден од своите штитеници: Виктор Палеологус.
На препознавањето Марфи покажала кон Палеологус без двоумење
Полицијата обезбедила налог за претрес на адресата на Палеологус. На неговиот компјутер биле пронајдени фотографии од жени облечени во истата комбинација што ја купила Кристи и што Марфи добила инструкција да ја облече. Истражителите потоа дознале дека Палеологус веќе е во притвор поради други кривични дела, откако се обидел да украде автомобил. Детективите го испрашале, но тој не открил ништо за Кристи. Понудил алиби, тврдејќи дека таа саботна вечер бил во ресторанот „IHOP“ со пријател, кој тоа го потврдил. Но Кристи последен пат била видена околу 17:30 часот, а Палеологус таму се појавил неколку часа подоцна. Останувал голем временски јаз. Семејството сè уште се надевало дека Кристи е жива. На 3 март, 16 дена по исчезнувањето, полицијата ја повикала Марфи да учествува во препознавање на осомничените. Таа покажала кон Палеологус. „Тоа е тој човек. Сигурно.“ Таткото на Кристи ги прашал истражителите дали тој маж некогаш бил апсен за убиство. Одговорот бил негативен, па семејството почнало да верува дека таа сепак може да биде пронајдена жива. Додека Обенчејн ја испраќала Марфи од станицата, ѝ заѕвонил телефонот. Планинари пронашле тело во клисура, недалеку од Холивудските ридови. Марфи слушнала што зборува детективката за време на повикот. „Срцето ми застана.“ Полицајците се спуштиле по стрмнината и пронашле млада жена во бела блуза, со рацете врзани на грбот. Тетоважата го потврдила она од што сите се плашеле: тоа била Кристи. Обдукцијата утврдила дека била задавена. Семејството било известено истиот ден. Барањето на нејзиниот татко Тери било едноставно: „Постапувајте со неа со достоинство.“ Пронаоѓањето на телото не го решило лесно прашањето кој ја убил. Немало траги од влакна, ниту влакна од коса, ниту очевидци. Еден истражител тоа го опишал сосема директно: „Немаше буквално ништо.“
Кети Дебуоно го чекала со каскадер, но човекот што зборувал за Бонд не се појавил
Обвинителите сепак имале препознавање од сведоци и сè подолг список на пријави против Палеологус. Го обвиниле за убиството на Кристи. Бидејќи немало ДНК докази што директно го поврзувале со злосторството, случајот морал да се гради врз посредни докази. Судењето започнало на 13 јули 2006 година. Палеологус никогаш не признал дека ја повредил Кристи. Одбраната имала малку простор да го оспори моделот на однесување што обвинителството го претставило, па случајот се темелел врз сведоштвата на жените што преживеале средба со него. Кети Дебуоно сведочела дека во 1999 година, во истиот трговски центар, ѝ пришол маж. Се претставил како „Брајан“ и рекол дека работи за „Дизни“. Ѝ кажал дека би била совршена за новиот филм за Џејмс Бонд. Дебуоно знаела дека „Дизни“ не снима филмови за Бонд, па побарала визит-карта. Нејзиниот агент му се јавил на вистинскиот раководител во „Дизни“ чие име било на картичката. Тој веднаш возвратил: „Тоа не бев јас. Никогаш не сум ја сретнал таа девојка во трговски центар.“ Таткото на Кети Дебуоно, њујоршки детектив, ја предупредил да се држи подалеку. Но таа не можела да се ослободи од чувството дека тој човек ќе повреди некого. Бидејќи сè уште не сторил кривично дело, полицијата не можела ништо да преземе. Затоа одлучила да оди на закажаната средба и како заштита повикала пријател, професионален каскадер. Мажот никогаш не се појавил. Таа претпоставила дека ја набљудувал од далечина и забележал дека не е сама. „Ниту денес не можам да си простам што не му реков на мојот пријател каскадер да легне на задното седиште од автомобилот.“ Хедер Махер пред поротата изјавила дека Палеологус во 1998 година се обидел да ја силува. Тој ја признал вината и одлежал три години и пет месеци затвор. На условна слобода бил пуштен на 20 јануари 2003 година, помалку од еден месец пред исчезнувањето на Кристи. Четири дена по излегувањето на слобода ѝ пришол на Сузан Марфи во „Сенчури Сити“. Марфи сведочела дека се претставил како „Виктор Томас“. Тврдел дека е директор на фотографија и дека прави кастинг за следниот филм за Џејмс Бонд. Набројувал имиња на вистински режисери, фотографи и костимографи, па приказната звучела неверојатно уверливо. Марфи се јавила во Здружението на филмските глумци (Screen Actors Guild). Никаков нов филм за Бонд не бил во подготовка. Сепак решила да оди. „Бев целосно свесна дека можеби ќе ме вовлече во комбе или нешто слично, но сепак одлучив да одам.“ Следниот ден со себе понела спреј за самоодбрана и фотоапарат. Нејзиното момче, Тони, ја набљудувало ситуацијата од паркиран автомобил. Мажот предложил да се напијат нешто во зградата спроти нив, но таа изгледала целосно напуштено. Кога побарала личен документ, тој рекол дека нема. Таа покажала кон автомобилот: „Епа, можеби ова ќе ти помогне да го најдеш.“ Кога го здогледал Тони, кој имал црн појас втор дан, мажот побегнал со сите сили. Марфи и Тони потрчале по него и го нашле како се крие во грмушките. Според нејзиното сведочење, Тони го претресол, а мажот бил на раб на солзи. Потоа се оттргнал и претрчал преку густиот сообраќај на Булеварот Санта Моника. Бидејќи немало сторено кривично дело, полицијата повторно не можела ништо да направи. Помалку од еден месец подоцна, Кристи исчезнала. Вкупно сведочеле седум жени. Обвинителите наведоа дека методите биле речиси секогаш исти: измислена филмска работа, аудиција за улога и инструкции да се купи одредена облека. Марфи изјавила дека жените тогаш воопшто не знаеле една за друга. „Сведочевме една по друга, гледајќи ја истата шема.“ Марфи нашла сила во родителите на Кристи, кои седеле во задниот дел од судницата. Нејзиниот татко ѝ покажал кренат палец, охрабрувајќи ја да продолжи. Обвинителството признало дека нема научни ДНК докази и дека целосно се потпира врз исказите на овие храбри жени. Еден поранешен колега случајот го опишал како редок пример за тоа како опасен предатор може со години да ги користи дупките во правниот систем. „Овде не станува збор за наивна млада жена, туку за брутален предатор кој повеќепати го извршил истото кривично дело.“
По писмо од 11 страници, судијата не му дозволил да го повлече признанието
За да избегне смртна казна, Палеологус прифатил спогодба за признавање вина. Потоа напишал писмо од 11 страници во кое барал од судот да му дозволи да го повлече признанието. Судијата го одбил барањето, со образложение дека признавањето вина не може да се повлече само затоа што обвинетиот се предомислил. На 15 септември 2006 година Палеологус бил осуден на казна затвор од 25 години до доживотна робија за убиството на Кристин Џонсон. При изрекувањето на пресудата, мајката на Кристи му порача на судот дека на убиецот „му била дадена слобода, што овозможило злото во неговиот живот целосно да ескалира“. Неговата верзија на настаните останала скромна и нејасна. Никогаш не раскажал што точно се случувало во последните часови од животот на Кристи. Единствена одбрана му било алибито поврзано со ресторанот, за кое обвинителите покажале дека остава неколку неразјаснети часови. Пресудата се засновала врз застрашувачкиот модел на однесување утврден преку исказите на оштетените жени. Марфи, која никогаш лично не ја запознала Кристи, вели дека овој случај оставил длабока трага во нејзината душа: „Тоа можев да бидам јас.“ Жените што сведочеа подоцна станаа активни застапнички за правата на жртвите на сексуален напад. Нивната порака остана јасна: секоја приказна е важна, а навременото пријавување на вакви предатори може да спаси нечиј живот. За семејството на Кристи болката никогаш не помина. Нејзината мајка вели дека секоја вечер, дури и кога врне снег или владее најголем студ, излегува надвор и тивко шепоти: „Добра ноќ, Кристи. Те сакам.“