Кога науката е безгласна, луѓето кои ја измамија смртта по фатални повреди
Лекарите исклучително ретко го употребуваат зборот „чудо“, но постојат медицински случаи пред кои и најстрогата наука останува без јасен одговор. Во историјата се запишани луѓе кои преживеале повреди што, според секоја медицинска логика, требало да значат стопроцентна и моментална смрт. Ова се приказни во кои телото, случајноста и брзата лекарска помош се споиле во исход што тешко се објаснува.
In This Article:
- Финијас Гејџ сам се качил на кочија откако шипка од над 6 килограми му поминала низ мозокот
- Весна Вуловиќ паднала од 10.160 метри без падобран и по десет месеци повторно застанала на нозе
- Јулијане Кепке имала 17 години кога десет дена чекорела низ перуанската џунгла по пад од авион
- Во „Frontiers in Surgery“ се опишани два случаи во кои тромби ја затнале скинатата каротидна артерија доволно долго за операција
Финијас Гејџ сам се качил на кочија откако шипка од над 6 килограми му поминала низ мозокот
Во 1848 година, американскиот железнички работник Финијас Гејџ доживеал ужасна несреќа за време на минирање терен. Тешка челична шипка, долга речиси еден метар, со дијаметар од 3 сантиметри и тежина од над 6 килограми, му го пробила черепот. Шипката навлегла под неговата лева јаболчна коска, поминала директно низ левиот челен резен на мозокот и излетала низ врвот на главата. Она што ја шокирало тогашната научна јавност било тоа што Гејџ воопшто не изгубил свест. Тој самостојно се качил на кочија, отишол до најблискиот лекар и сосема смирено раскажал што се случило. Благодарение на хируршкото чистење на раната и третманот на инфекциите од страна на д-р Џон Харлоу, Гејџ не само што преживеал, туку го задржал својот говор, сеќавањата и моторните способности. Така станал еден од најпознатите медицински феномени во историјата на неврологијата.
Весна Вуловиќ паднала од 10.160 метри без падобран и по десет месеци повторно застанала на нозе
На 26 јануари 1972 година, југословенската стјуардеса Весна Вуловиќ се наоѓала во опашот на патнички авион што експлодирал во воздух над тогашна Чехословачка. Овој настан е запишан во Гинисовата книга на рекорди како највисок пад без падобран што човек некогаш го преживеал. Вуловиќ се здобила со повеќекратни скршеници на черепот, карлицата, ребрата и 'рбетот, како и со привремена парализа. Животот ѝ го спасиле неколку околности што се совпаднале во вистински миг: останала заглавена во опашниот дел од трупот на авионот, кој паднал под кос агол врз густи заснежени борови дрвја. Брзиот пад на притисокот предизвикал моментална несвестица, што го спречило фаталниот срцев шок. По само десет месеци лекување, таа повторно застанала на нозе и продолжила да чекори.
Јулијане Кепке имала 17 години кога десет дена чекорела низ перуанската џунгла по пад од авион
Сличен подвиг преживеала и Јулијане Кепке во 1971 година. Таа паднала од авион врз густите крошни на перуанската џунгла, останувајќи врзана за своето седиште. Иако била тешко повредена, ја воделе основните знаења за преживување во прашума што ѝ ги пренеле нејзините родители. Десет дена се движела низ дивите предели, сама и повредена, додека конечно не наишла на локални дрвосечачи.
Во „Frontiers in Surgery“ се опишани два случаи во кои тромби ја затнале скинатата каротидна артерија доволно долго за операција
Во угледното научно списание „Frontiers in Surgery“ се документирани два исклучително ретки случаи на целосно попречно кинење на главната заедничка сончева, односно каротидна артерија на вратот. Вообичаено, ваквата повреда доведува до моментално масивно крвавење и смрт за само неколку секунди. Сепак, хирурзите забележале неверојатен физиолошки одговор: во двата случаи организмот реагирал со молскавично создавање силни крвни згрутчувања, односно тромби. Тие веднаш го затнале отворот на артеријата и го запреле фаталното крвавење доволно долго за пациентите да стигнат до операционата сала и да им биде спасен животот.