Како навистина живееле децата во средниот век Работеле од пет години и станувале во зори, но дали навистина немале детство
Средновековното детство често се замислува како непрекината низа од глад, сурови ќотеци, неподнослива физичка работа и живот без родителска нежност. Во таа слика, децата биле гледани како „мали возрасни“, без посебна заштита и без вистинско место во срцето на семејството. Но современите историски и археолошки истражувања покажуваат дека оваа мрачна претстава во голема мера е историски мит.
In This Article:
- Филип Ариес во 1960 година ја постави тезата дека детството не постоело пред 17-тиот век
- Речиси една третина од бебињата умирале во првата година, а половина не доживувале пет години
- Појадок во шест, ручек пред пладне и часови што траеле речиси цел ден
- Дрвени мечеви, џамлии и табли врежани директно на клупите во катедралите
Филип Ариес во 1960 година ја постави тезата дека детството не постоело пред 17-тиот век
Митот за ладнокрвниот однос кон децата главно потекнува од познатата книга на францускиот историчар Филип Ариес. Подоцна, современите медиевисти утврдија дека тој користел исклучително тесен круг извори. Историчарите како Николас Орм и Шуламит Шахар убедливо покажаа дека средновековната култура јасно го разликувала детето од возрасниот човек и била свесна дека децата имаат различни психолошки и телесни потреби.
Речиси една третина од бебињата умирале во првата година, а половина не доживувале пет години
Таквата смртност наметнувала одредена доза на животен фатализам, но надворешната строгост не значела отсуство на љубов. Во средновековните хроники и лични писма се зачувани потресни сведоштва за длабока родителска тага при загубата на дете. Физичкото казнување било вообичаена дисциплинска мерка во училиштата и дома, но зачуваните татковски поуки советувале трпение и воздржаност, истакнувајќи дека прекумерното насилство раѓа единствено страв и омраза.
Појадок во шест, ручек пред пладне и часови што траеле речиси цел ден
Децата се вклучувале во работните процеси многу рано, но карактерот на трудот се менувал постепено според возраста и општествениот сталеж. Денот започнувал со изгрејсонцето, околу четири или пет часот наутро, а секојдневието било исполнето со работа, молитви и кратки паузи за храна. Во малкуте соборни и манастирски училишта, момчињата се подготвувале за црковна кариера или администрација, додека девојчињата од аристократијата учеле управување со имоти, сметководство и јазици.
Дрвени мечеви, џамлии и табли врежани директно на клупите во катедралите
Детството не било само работа. Археолошките ископувања низ Европа редовно откриваат топки, кукли и свирчиња, а децата наоѓале начини за игра дури и за време на долгите служби. Тие пееле песни, играле криенка и оставале траги од своите игри таму каде што возрасните очекувале тишина. Средновековното детство не било кошмар од бајките, туку суров, но смислен период од животот: децата порано созревале, но не биле лишени од мајчина топлина, игра и семејна приврзаност.
