Иван Мичурин човекот што одгледуваше овошје за студот
На почетокот сè започнало со еден мал селски двор, неколку овошни садници и човек кој преку ден работел на железницата, а секој слободен миг и секој заработен денар ги вложувал во својата градина. Од таа скромна сцена ќе израсне приказна за научник кој не чекал природата да му попушти, туку ја предизвикал со трпение, семиња и години работа.
In This Article:
- Службеник, касиер, техничар и часовничар за една градина
- Јужните сорти не ја издржуваа северната зима ако не израснат таму
- Над 300 нови сорти и расадник преселен на сиромашна песоклива почва
- Признанието стигнало дури кога имал 50 години
- Во 1913 година Америка му понудила преселба или продажба на колекцијата
- „Не можеме да чекаме милост од природата“
Службеник, касиер, техничар и часовничар за една градина
Иван Владимирович Мичурин со децении работел во различни занаети и должности само за да го прехрани своето семејство и да продолжи со она што го сметал за своја вистинска работа. Ретките семиња и растенија не доаѓале лесно, па неговите научни експерименти биле платени со секојдневен труд, штедење и упорност.
Јужните сорти не ја издржуваа северната зима ако не израснат таму
Неговиот најважен заклучок произлегол по години неуспешни обиди со пренесување и калемење на готови растенија врз локални подлоги. Сфатил дека прилагодувањето не може да се добие со едноставно преселување. Затоа развил уникатни методи на далечна хибридизација, вкрстувајќи географски и биолошки оддалечени видови со цел да создаде сорти отпорни на длабок мраз.
Над 300 нови сорти и расадник преселен на сиромашна песоклива почва
Меѓу неговите најголеми достигнувања се создавањето на зимоустойчиви вишни, јаболка, круши, кајсии, па дури и грозје способно да преживее температури далеку под нулата. Забележителен бил и неговиот експеримент со почвата: кога сфатил дека премногу плодната черноземна земја ги разнежува младите стебла и ги прави чувствителни на студ, тој ги ставил растенијата во потешки услови за природно да се прекалат.
Признанието стигнало дури кога имал 50 години
Првото официјално научно признание дошло многу доцна, во 1906 година. Дотогаш Мичурин веќе имал зад себе долги години работа, грешки, селекции и експерименти. Неговиот огромен успех не останал незабележан ниту во странство.
Во 1913 година Америка му понудила преселба или продажба на колекцијата
Министерството за земјоделство на САД му понудило да се пресели во Америка или да ја продаде својата богата колекција. Тој категорично одбил, сакајќи неговиот труд да остане за неговиот народ. За него, градината не била само личен успех, туку наследство што морало да остане таму каде што било создадено.
„Не можеме да чекаме милост од природата“
Неговата животна филозофија остана овековечена во познатата реченица: „Не можеме да чекаме милост од природата; наша задача е самите да ја земеме од неа“. Иван Мичурин почина на 7 јуни 1935 година, оставајќи наследство од овошни сорти што го променија современото земјоделство и овозможија свежо овошје да расте и во најстудените предели на планетата.