Исповед на познат ексорцист: Овие два језиви случаи на демонизираност ми ја открија мрачната психологија на ѓаволот!
Католички свештеник, кој тврди дека поминал 20 години протерувајќи демони назад во пеколот, откри две средби за кои вели дека му покажале како злото ги таргетира луѓето токму таму каде што се најранливи. Таткото Карлос Мартинс (51), поранешен атеист од Онтарио, Канада, изјави за Daily Mail дека бил сведок на ексорцизам додека се подготвувал за свештеничкиот повик. Тоа искуство, вели тој, го убедило дека ѓаволот навистина постои. Она што го смета за најзастрашувачко е „умот на ѓаволот, злото за кое е способен и психолошките игри што ги игра“. Едниот случај се однесувал на посветена црковна волонтерка, чиј дом, по мачен развод, почнал да биде исполнет со вознемирувачки настани и зловешто бучење. Другиот случај бил маж во своите 50-ти години, чии стравови го спречиле да задржи работа или да создаде пријателства. За Мартинс, овие две приказни откриле како демоните можат да ги искористат емоционалните рани и да ги претворат гневот и стравот во средство за контрола.
In This Article:
Научниците гледаат психички нарушувања, Мартинс тврди дека гледа продолжение на Светото писмо
Мартинс ја предводи организацијата „Treasures of the Church“ во Детроит, Мичиген, а работи и во областа на духовната борба и демонологијата. Иако тој тврди дека извршил бројни ексорцизми, научниците сугерираат дека ваквите поединци всушност страдаат од психички нарушувања. „Некои пациенти кои се сметале за погодени од демони и кои биле третирани со невролептици, последователно доживеале ремисија, што сугерира силна поддршка за биохемиската теорија“, напиша д-р Амин Мухамед Гадит, тогашен професор по психијатрија на Универзитетот Меморијал во Њуфаундленд, Канада, во студија од 2007 година. „Може да постои и можно објаснување поврзано со абнормалното функционирање на структурите на мозочното стебло во регионот на четвртата комора, без разлика дали е предизвикано од генетски или фактори на животната средина, или нивна комбинација.“ Други истражувања сугерираат дека синдромот на опседнатост може да произлезе од психолошки фактори како тешки ментални болести, трауми, масовна хистерија или верски и културни верувања. Но, овие научни објаснувања не го одвратиле Мартинс од неговата борба против злото. „Иако речиси секоја човечка култура има приказни за демони и опседнатост, многу луѓе со „научен ум“ ја отфрлаат можноста за демонска активност“, рече Мартинс. Тој вели дека демонските средби опишани во Светото писмо продолжиле низ вековите. Свештеникот изјави за Daily Mail дека повеќе не се плаши од ѓаволот, што го припишува на милоста што ја добил кога се преобратил во католицизам во 1996 година. „Делото на ѓаволот, видливото дело, едноставно не ме вознемируваше“, рече Мартинс.
Ема 22 години волонтирала во парохијата, а потоа целата енергија ја насочила кон одмазда
Првиот случај, според Мартинс, ја вклучувал Ема, жена која минувала низ болен развод од својот сопруг Роберт. Во нејзиниот дом почнале да се случуваат вознемирувачки појави и да се слуша страшно бучење. За време на 22-годишниот брак, Ема волонтирала во својата парохија и помагала да се нахранат сиромашните. Но, кога бракот се распаднал, нејзиниот интерес за волонтирање избледел. Пријателите ретко ја гледале, а таа престанала да одговара на нивните повици. „Ема беше само сенка од тоа што беше порано. Единственото нешто што ѝ даваше енергија беше ковањето одмазда“, рече Мартинс. Таа, преку своите адвокати, постојано го давала Роберт, инженер за дизел-електрични системи, на суд, со намера да му нанесе што е можно повеќе болка и непријатности. Потоа, според Мартинс, започнале чудни работи околу куќата: рамки од слики паѓале, предмети исчезнувале, светлата трепереле, а електронските уреди сами се вклучувале и исклучувале. Кога ја посетил, Ема во почетокот била љубезна. Но, кога ја прашал дали некој друг живеел таму, тој вели дека таа извикала: „Го мразам! Нека изгние во пеколот заедно со неговата љубовница! Бевме во брак 22 години. Сакам Роберт да страда повеќе од кој било друг досега!“ Мартинс тогаш заклучил дека проблемот не е само во куќата, туку во самата Ема. „Тоа е демонот кој ти трие сол на раната. Тоа е вид ироничен победнички крик. Иронично е затоа што Роберт направи успешна кариера произведувајќи го тој специфичен звук на мотор“, рече тој. Мартинс верувал дека, одбивајќи да му прости на Роберт, Ема му се спротивставувала на Бога и им дозволувала на демоните да влезат. За време на ексорцизмот, тој рекол: „Ема, можеме ли јас и ти заедно да кажеме молитва, барајќи од Исус да ти даде сила да му простиш на Роберт? Можеме ли да го ставиме ова во рацете на Исус и да побараме негова помош?“ Тој истакна дека додека го зборувал тоа, звукот на бучење се вратил. Ема се согласила да се моли и побарала милост од Бога за да прости. Од таа ноќ, во куќата речиси и да немало вознемирувачки звуци, тврди Мартинс. Тој ѝ кажал да почне да оди во црква, да престане да поднесува тужби против сопругот, да ја продаде куќата и да продолжи понатаму. Во рок од една година, таа била излечена и ослободена од демонско вознемирување, тврди тој.
Тим имал девет години кога Џои бил прегазен, а стравот останал со него со децении
Мартинс верува дека демоните се прицврстуваат за луѓето искористувајќи ги нивните рани, особено кога тие се „нездрави, дисфункционални, повредени или оштетени“. Овие рани, објасни тој, можат да настанат и од траума и од грев. Тој верува дека избегнувањето грев може да ги заштити луѓето од демонски средби, додека детската траума и другите емоционални повреди можат да ги направат ранливи. Вториот случај го вклучувал Тим, маж во своите 50-ти години, чии огромни анксиозности вклучувале и совладувачки страв од смртта. Се плашел да стекнува пријатели и бил премногу анксиозен за да задржи работа, живеејќи со својата постара мајка и социјална помош. На деветгодишна возраст, Тим бил сведок како неговиот пријател Џои бил прегазен од автомобил додека се играле на улица. Според Мартинс, траумата ја изобличила перцепцијата на реалноста кај Тим, оставајќи го убеден дека смртта на Џои е негова вина и верувајќи дека „Смртта е ужасна. Ништо не може да ја запре.“ Овие идеи почнале да влијаат врз неговиот религиозен поглед и неговите најосновни верувања. Мартинс првпат го запознал Тим во болницата, откако мајката на Тим била повредена при пад. Откако се помолил со неа, се понудил да се моли и со него, што ја предизвикало неа да извика: „Да, му треба тоа! Се плаши од сè!“ Мартинс изјави дека кога му ја ставил раката на главата на Тим и го замолил Господ да го ослободи од духот на стравот, очите на Тим светнале со бес и тој почнал силно да кашла. По молитвата, Мартинс вели дека Тим му рекол оти неговиот живот е „целосно поинаков“. Мартинс верувал дека емоционалната рана на Тим му овозможила на демонот да влезе и да управува со него преку неговата траума, а молитвата го ослободила од тој зафат. По ексорцизмот, Мартинс изјави дека стравот на Тим од автомобили, кој претходно го терал непрекинато да повраќа кога и да се возел во автомобил, исчезнал. „Тим доби слобода каква што претходно никогаш не познавал“, тврди Мартинс. „Иако сè уште му недостасуваа некои нормални способности, како што се социјалните вештини — последица од тоа што поголемиот дел од својот живот живеел како осаменик — тој беше функционален до ниво што беше незамисливо пред неговото ослободување. Тој дури и се вработи со скратено работно време.“
