Името како судбина: Зошто го славиме именденот и какво духовно значење носи оваа традиција
Името на човекот е тоа по што тој се препознава и памети. Никој не избира име за своето дете случајно или немарно. Името, освен што треба да звучи убаво, мора да носи и длабоко значење, кое е во склад со вредностите и убедувањата на оној што го дава името. Ова особено доаѓа до израз кај христијаните, кои од најраните векови на христијанството почнуваат да даваат имиња на светители или поврзани со Господ, по примерот и сведоштвото на свети Јован Златоуст од IV век.
In This Article:
- Христијанското име како патоказ: Да се угледуваме на светителот чиј ден го носиме
- Што претставува именденот: Пазарникот на личната духовност и сеќавањето на светителите
- Духовниот аспект на празнувањето: Именденот не е само за веселби и трпези
- Христијанските и другите имиња: Потеклото не е пречка, но значењето останува суштинско
- Практично правило: Како го слават именденот оние што немаат светец во календарот?
Христијанското име како патоказ: Да се угледуваме на светителот чиј ден го носиме
Давањето на христијанско име значи дека оној што го носи добива пример за подражавање — животот на светителот. Треба да ги изучи житието, пофалните песни и традициите поврзани со својот именден, за да извлече поука за својот живот, духовна инспирација и да ја бара помошта, заштитата и застапништвото од својот небесен заштитник пред Бога.
Што претставува именденот: Пазарникот на личната духовност и сеќавањето на светителите
Именден е денот кога се чествува светецот или настанот од Домостројот Божји, со кој е поврзано вашето име. На пример, Никола слави на денот на свети Николај Мирликиски, Петар на денот на свети Апостол Петар, Спасе на Спасовден (Вознесение Христово), а Душка на Духовден (Педесетница). Постоеше и обичај децата да добијат име според светецот кој се празнува на нивниот ден на раѓање или најблискиот празник, па така именденот се совпаднува и со роденденот.
Духовниот аспект на празнувањето: Именденот не е само за веселби и трпези
Именденот, како сите христијански празници, се слави со духовен акцент — центарот е Светата Литургија во црквата. Тој што празнува именден, треба да се подготви, да учествува во Литургијата и ако е можно – да се причести. Ако славиме светец, добро е да се донесе коливо (варена пченица), врз која свештеникот ќе прочита молитва за здравје и застапништво пред Бога.
Христијанските и другите имиња: Потеклото не е пречка, но значењето останува суштинско
Христијанските имиња се имиња на Христа, Богородица или светители: Ристо, Спасе, Крсте, Марија, Благица, Никола, Димитар, Петар, Јован итн. Најчесто светителските имиња се од еврејско, грчко или латинско потекло (Мојсеј, Давид, Теодор, Софија, Виктор, Марко...), некои дури изворно не се христијански, но бидејќи ги носеле свети луѓе, тие добиле ново значење. Во календарот постојат и словенски имиња, како Владимир, Милутин, Бојан, кои некогаш не биле христијански, но денес се.
Практично правило: Како го слават именденот оние што немаат светец во календарот?
Денес, во Македонија се среќаваат и имиња од несловенско потекло. Тие се најчесто словенски (Горан, Зоран, Бисера, Љубица), но има и странски сред имињата, донесени преку културни влијанија. Некои словенски имиња како Вера, Надеж (Нада) и Љубов (Љубица) доаѓаат од грчките форми, пак поврзани со црковниот календар. Можеби вашето име не се наоѓа во календарот во оригинал, но ако неговото значење се поклопува со некој светец или чесен настан, именденот може да се празнува според тој пример – на пример, Фотина и Светлана; Теодор и Божидар; Ирина и Мирка; и така натаму.