Го погледнавме еден од најдобро оценетите филмови во 2026 година. Критичарите го обожаваат и речиси нема негативни критики, но...
Конечно, дождливиот викенд донесе неколку слободни часа што можев да ги одвојам за филмот за кој сите зборуваат во последно време, „Повик“, односно The Invite. Обично текстовите не ги започнувам со оценки и критики; некако тоа сакам да го зачувам како слатко задоволство за крај. Но, во овој случа мислам дека е неопходно прво да се истакне токму тој дел. Според она што успеав да го истражам, филмот „Повик“ има невероватно силен критички консензус. Позитивните критики не доаѓаат само од американските медиуми, туку многу слични оценки и формулации се појавуваат во Велика Британија, Ирска, Австралија, Канада и на други пазари. Пократко кажано, според информациите што ми беа достапни, филмот е еден од најдобро оценетите филмови во 2026 година.
In This Article:
- Џо и Анџела ги канат Пиња и Хок на вечера што не останува само вечера
- Разговорот стигнува до секс, верност, љубомора и прашањето како треба да изгледа бракот
- Дождливото време надвор беше исто како филмот сиво, млако и без момент што ќе ме разбуди
- Темата има потенцијал, но кризата во бракот тука е обработена инфантилно и површно
- Како Оливија Вајлд да го прашала ChatGPT за филм што треба да биде провокативен и разбирлив за сите
- Пенелопе Круз и Едвард Нортон извлекуваат повеќе отколку што сценариото им дава
Џо и Анџела ги канат Пиња и Хок на вечера што не останува само вечера
Кога веќе од почеток тргнав со малку поинаков редослед во овој текст, така и ќе продолжам, па само кратко ќе се осврнам на дејството на самиот филм. Џо (Сет Роген) и Анџела (Оливија Вајлд) со години се во брак, но нивниот однос западнал во рутина и меѓу нив се повеќе се чувствуваат незадоволство, замерки и оддалеченост. Една вечер, на вечера ги канат своите нови соседи од катот над нив, Пиња (Пенелопе Круз) и Хок (Едвард Нортон), пар кој на прв поглед изгледа многу поопуштено, поотворено и позадоволно од сопствениот однос.
Разговорот стигнува до секс, верност, љубомора и прашањето како треба да изгледа бракот
Како што вечерта одминува, разговорот меѓу четворицата соседи станува се поличен и постепено ги допира темите за долгите врски и различните претстави за тоа што воопшто значи заеднички живот после многу години. Нивните меѓусебни разлики почнуваат да отвораат прашања што Џо и Анџела долго ги избегнувале, па обичната вечера се претвора во низа духовити, непријатни и повремено многу сериозни разговори за тоа што се случува со љубовта по многу заеднички години.
Дождливото време надвор беше исто како филмот сиво, млако и без момент што ќе ме разбуди
Мене, меѓутоа, „Повик“ ни најмалку не ме воодушеви. Всушност, останав целосно рамнодушна кон него. Тмурното време што тој ден беше надвор некако совршено му прилегаше на филмот: сиво, млако и без ништо што посебно би ме помрднало. Цело време се прашував што точно пропуштам и зошто сите околу овој филм се толку воодушевени, биде и во ниту еден момент не се насмеав, ниту нешто ми беше посебно забавно.
Темата има потенцијал, но кризата во бракот тука е обработена инфантилно и површно
Тешко ми беше да разберам и на која возрасна група филмот всушност и се обраќа, односно која му е целната публика. Луѓето што се приближно на иста возраст како неговите главни актери тешко, барем според мене, во целата оваа приказна ќе прона адат нешто посебно духовито, трогателно или ново. Темата за истрошен брак, сексуална рутина, незадоволство и прашањето што по многу заеднички години останува од почетната вљубеност сама по себе има голем потенцијал. Но, овде е раскажана премногу едноставно, без длабочина што би можела вистински да заболи или да отвори нешто непријатно препознатливо.
Како Оливија Вајлд да го прашала ChatGPT за филм што треба да биде провокативен и разбирлив за сите
Колку и да го фалат критичарите филмот, јас повеќе имав впечаток како Оливија Вајлд да го прашала ChatGPT како да направи филм за врска што по неколку години се троши, но така што ќе биде разбирлив за што поширока публика, доволно провокативен за да привлече внимание и духовит приближно на ниво на „Глупавиот и поглупавиот“ – а потоа слепо да ги следела добиените упатства. Се е тука многу уредно наредено: брачна криза, привлечни соседи, сексуална отвореност, неколку непријатни разговори и очекувани прашања за тоа што навистина сакаме од партнерот. Проблемот е што цело време имав чувство дека гледам идеја за филм, а не приказна што навистина е разработена. Како што веќе може да се насети, не сум воодушевена ниту од основната идеја ниту од начинот на кој приказната е разрешена. Можеби не би штетело одвреме-навреме да се прочита некоја покомплексна книга за човечки односи пред да се тргне во снимање филм што сака да зборува за брак, желба, љубов и емоционално оддалечување. Токму некоја подлабока рамнина е она што најмногу ми недостасува овде. Најлошо од се е што не разбрав дали навистина сакале да го постигнат тоа или едноставно не биле во можност да го остварат. Филмот отвора низа теми што можат да бидат многу интересни, но главно ги сведува на наједноставните можни заклучоци.
Пенелопе Круз и Едвард Нортон извлекуваат повеќе отколку што сценариото им дава
Она што сепак не можам да му го оспорам на филмот се Пенелопе Круз и Едвард Нортон. Тие двајца стари лисци без проблем покажуваат зошто зад себе имаат кариери какви што имаат и од материјалот извлекуваат повеќе отколку што сценариото всушност им дава. Особено тоа се однесува на Круз, која е како добро вино: со годините е се посигурна, поопуштена и подобра во својата работа. Нортон многу добро ја следи, иако во одредени сцени ботоксот му создава проблеми во изразувањето емоции. Сет Роген е Сет Роген; ми се чини дека тој човек во секој филм ја игра истата улога. Сепак, самата режисерка Оливија Вајлд актерски можеби е најслабата алка; очигледно преморена од премногу работа на филмот, мене не ми е убедлива на ниту еден фронт. На крај, можеби најголемиот проблем со „Повик“ ми е токму тоа што е филм кој многу сака да остави впечаток дека кажува нешто значајно за врските, а всушност не кажува ништо што веќе не сме го слушнале десетици пати. Нема тука ниту посебно непријатни вистини, ниту навистина храбри заклучоци, ниту хумор што би ја спасил работата кога приказната ќе почне да запнува. Се останува некаде на површината, доволно уредно за никому премногу да не му се замери и доволно лесно за да може да се продаде како паметна комедија за возрасни. „Повик“ на крај ми остана токму онаков какво што беше времето додека го гледав: сив, малку напорен и целосно заборавлив. Критичарите очигледно виделе нешто што јас не го видов.
