Генерацијата што порасна со телефон во рака е првата генерација која не знае да чека, не знае да губи, не знае која е
Далибор Петриниќ е хрватски фитнес тренер со над 20 години искуство, основач на брендот Deep Fitness. Во Хрватска е познат не само по тоа како изгледа, туку и по начинот на кој размислува. Неговиот пристап оди далеку подлабоко од телото и физичката форма. Зборува за хормони, ментално здравје, општество, деца – за работи кои повеќето тренери не ги допираат. Она што го зборува за новата генерација не е песимизам, туку набљудување на секојдневието: во теретана, на терен, во разговор со родители и деца.
In This Article:
- Игралиштата се празни, младите губат желба за натпреварување
- Генерација порасната со мобилен има идентитет што го гради преку екрани и нотификации, а не преку реално искуство
- Instagram турка 17-годишни деца кон стероиди и лажна слика за сопствениот идентитет
- Родителите се на работа, а децата растат со телефони и содржини, не со комуникација и искуство
- Голема анксиозност, депресија и недостаток на лојалност – најчести последици кај младите денес
- Сите сме принцови и принцези – децата заштитени од се и созреани без вистински вкус на животот
- Сè уште може да се влијае: Секој ден е нов избор и начинот на кој пристапуваме кон телефоните може да се смени
Игралиштата се празни, младите губат желба за натпреварување
Петриниќ игра кошарка двапати неделно со свои клиенти на дваесетина години. Вели дека ги гризе забите на секоја утакмица. Ако не победи, е лут. Тоа му е нормално. Тие, вели, само се дружат. Не е осуда, туку набљудување. Нешто суштинско се сменило во начинот на кој младите доаѓаат до натпреварување, до желба за победа, до онаа внатрешна огнена точка која некогаш се калеше на игралишта, во дворови, на улица. Денес игралиштата се празни. Децата се дома. Телефонот е секогаш при рака.
Генерација порасната со мобилен има идентитет што го гради преку екрани и нотификации, а не преку реално искуство
Генерацијата родена по 2005 година, вели Петриниќ, има проблеми со кои претходните немале искуство. Не затоа што се послаби, туку затоа што пораснале во услови кои никогаш порано не постоеле. Интернетот и паметниот телефон биле тука уште од почеток. Тие не паметат време без нив. Оние што се родени пред интернетот, знаат кое е пред и после интернетот, можат да споредат. Оваа генерација нема со што да спореди – тоа е едноставно нивниот свет. Идентитетот се гради преку екран, лајкови, кој те следи, кој не. Здравото самопочитување кое порано се градело со години во реален живот, сега се мери во нотификации.
Instagram турка 17-годишни деца кон стероиди и лажна слика за сопствениот идентитет
Петриниќ не зборува апстрактно. "Тинejџер, 17 години, отвора Instagram. Гледа некој со совршена светлина, без да спомне хемија. Гледа резултат за кој верува дека е постигнат со труд. Почнува да пишува на тој тип. Добива одговор. Следи. И наскоро, на 17 години, веќе зема стероиди." Проблемот не е само здравствен, иако е огромен. Проблемот е длабок: дете кое сè уште не знае кој е, добива лажна слика за тоа кој треба да биде и тргнува по неа со сето што го има. Последиците пристигнуваат подоцна: хормонално уништени луѓе во средни години.
Родителите се на работа, а децата растат со телефони и содржини, не со комуникација и искуство
Петриниќ поставува прашање на кое нема лесен одговор. Двајца родители работат, имаат кредит за стан, цени кои не запираат. Детето е цел ден на градинка или кај туѓи луѓе, а навечер, сите се исцрпени. Телефонот станува чувар на децата и тоа трае со години – детето расте, но со телефон, а не со родител. Расте со содржина, не со разговор. Расте со реакции на туѓи животи, не со сопствено искуство. Она кое порано го давале дворот, улицата, играта со врсници – тоа денес го нема. Контакт, натпреварување, пораз, помирување – сите тие мали работи кои градат личност.
Голема анксиозност, депресија и недостаток на лојалност – најчести последици кај младите денес
Резултатот е веќе видлив: анксиозност, депресија. Тоа се зборови кои се сè почести за луѓе на дваесетина години. Но постои и нешто помалку видливо, но можеби подлабоко: немање лојалност. Работат три месеци, наоѓаат друга работа за сто евра повеќе и си одат – си одат утредента. Без разговор, без размислување, едноставно си одат. Петриниќ не го осудува тоа – разбира дека е производ на нешто. Но тоа нешто е проблем, не вредност. Генерација која расте без стабилни врски, без реален пораз, без чекање, нема алатки за справување со светот. А светот не дава резултати брзо, не дава лајк, не одговара после пет минути.
Сите сме принцови и принцези – децата заштитени од се и созреани без вистински вкус на животот
"Сите сме принцови", вели Петриниќ. И тоа е првенствено грешка на родителите – не затоа што не сакале добро, туку затоа што сакале премногу добро и брзо. Заштитиле таму каде требало да се научи, решиле таму каде требало да се погреши. Резултатот е дете кое стигнува до дваесеттите без вистинска слика за тоа колку нешта бараат труд. Секако дека постојат изземања, но оваа генерација, вели Петриниќ, ќе се соочи со огромни тешкотии кои сè уште не се целосно видливи.
Сè уште може да се влијае: Секој ден е нов избор и начинот на кој пристапуваме кон телефоните може да се смени
Петриниќ не завршува со безнадежност. Вели дека моментот кога сè уште може да се влијае е раното детство. Тестовите за тие што работат со деца треба да бидат построги. Родителот треба да знае кому го дава детето. Секој ден е нов избор: секое утро секој од нас одлучува кој ќе биде тој ден. Тоа важи и за родителите, и за децата кои веќе пораснале. Телефонот нема да исчезне, но начинот на кој му пристапуваме може да се измени – и тоа е единственото што е во наши раце.
