Ѕирнете во „градот на духовите“ каде што останаа само 3 семејства, а црквата ја продале за 75 денари
Некогаш низ улиците на Солсгирт редовно минувале возови, продавниците биле полни со купувачи, а вредни земјоделци граделе семејни домови верувајќи дека токму таму ќе останат засекогаш. Денес куќите се обраснати со густ плевел, дворовите се пусти, а тешката тишина само повремено ја прекинува по некој редок автомобил. Во еден од напуштените објекти на ѕидот сеуште виси прашлив календар отворен на септември 2002 година, како жителите едноставно да заминале еден ден и никогаш повеќе да не се вратиле.
In This Article:
- Хари Воркман го брои и своето домаќинство меѓу последните три
- Кога пругата ја сменила трасата, Тодберн се преселил десетина километри
- Шините носеле работа и доселеници, а потоа ги оставиле празните куќи зад себе
- Во „Свети Стефан“ сеуште стојат клупите, богослужбените книги и оксфордската Библија
- Педесетина поранешни парохијани се вратиле во 2002 година за последно збогување
- На ѕидот останал септември 2002 година, а во собата телевизор врз дрвен сандак
Хари Воркман го брои и своето домаќинство меѓу последните три
Според официјалните пописи, во ова рурално населено место во канадската провинција Манитоба денес останале едвај неколку домаќинства. „Некогаш ова беше исклучително живо место полно со дуќани, убави куќи и стотици жители. Денес овде живеат само три семејства, а меѓу нив ја бројам и мојата“, со воздишка раскажува Хари Воркман, еден од последните преостанати чувари на градот. Тој се вратил во родниот крај во 1962 година, по смртта на својот татко, за да се посвети на земјоделството.
Кога пругата ја сменила трасата, Тодберн се преселил десетина километри
Солсгирт има необична и фасцинантна историја. Првобитното село се наоѓало околу десетина километри посеверно и се викало Тодберн. Кога железничката компанија кон крајот на деветнаесеттиот век одлучила да ја промени планираната траса на пругата, локалните жители не сакале да останат отсечени од иднината. Наместо тоа, донеле ретка одлука: да го кренат целото село и буквално да се преселат заедно со шините. „Целото гратче едноставно се подигнало од темел и тргнало по пругата“, објаснува канадскиот фотограф Дејв Конлон, кој детално го овековечил овој заборавен локалитет.
Шините носеле работа и доселеници, а потоа ги оставиле празните куќи зад себе
Со децении железничката пруга носела нови работни места, трговија и луѓе кои верувале дека тука има иднина. Но, како што се менувале транспортот и модерниот начин на живот, така гратчето постепено ја губело својата економска важност. Младите масовно заминувале во големите градови, а секоја година имало се повеќе празни домови. Она што останало највидливо од некогашниот општествен живот се двете историски цркви, тивки сведоци на периодот кога Солсгирт имал заедница, распоред, празници и неделни собири.
Во „Свети Стефан“ сеуште стојат клупите, богослужбените книги и оксфордската Библија
Англиканската црква „Свети Стефан“, изградена во 1906 година, изгледа како времето во неа целосно да запрело. Внатре сеуште стојат недопрени старите дрвени клупи, богослужбените книги и вековната оксфордска Библија на која се заколнале генерации верници. Втората црква, Украинската гркокатоличка црква „Свети Дух“, била создадена во 1958 година со преуредување на старото селско училиште. Нејзините препознатливи куполи биле рачно изработени од локалниот столар Мајкл „Мајк“ Свистун, човек со неверојатна биографија, кој претходно настапувал во циркус каде што бил најавуван како „најсилниот и највисокиот човек на светот“.
Педесетина поранешни парохијани се вратиле во 2002 година за последно збогување
И двете цркви своите последни официјални богослужби ги одржале во 2002 година, во временски размак од само четири месеци. На тие трогателни опроштајни служби се собрале педесетина некогашни парохијани, кои допатувале од разни краеви на Канада за да се простат од местата каде што биле крстени и венчани. Подоцна, англиканската црква му била продадена на регионалниот музеј за симболична цена од само еден канадски долар, односно околу 75 денари, со цел да биде преместена. Но, тој план никогаш не бил реализиран.
На ѕидот останал септември 2002 година, а во собата телевизор врз дрвен сандак
Посетителите најмногу ги фасцинираат личните предмети што останале заборавени во распаднатите куќи. Во една дневна соба сеуште стои стар телевизор поставен врз дрвен сандак, додека во друг агол лежи расфрлана шарена колекција на бејзбол капи. Тие обични предмети денес изгледаат како тивок споменик на едно време кое никогаш нема да се врати. А трите преостанати семејства остануваат осамени чувари на градот чиј часовник запрел пред повеќе од две децении.
