Додека другите деца се во длабок сон во 5 наутро, 11-годишниот Блерд од селото Норово, крушевско, веќе го бере тутунот
Четири часот наутро. Повеќето 11-годишни деца во овој период од годината сè уште спијат. Летен распуст е. Нема училиште, нема аларми, нема обврски. Но, за Блерд Ибраими од крушевското село Норово, денот започнува тогаш кога за неговите врсници ноќта сè уште трае. Додека сонцето допрва се подготвува да изгрее, тој ги облекува работните алишта и заедно со своите родители заминува на нива. Таму, меѓу редовите тутун, ќе помине часови помагајќи му на семејството. Не затоа што некој го тера, туку затоа што знае дека секоја рака значи многу кога од земјата зависи егзистенцијата на целото семејство.
In This Article:
„И моите се сите на нива“ напиша Златко Димов
Блерд не е единствениот. Под неговата фотографија се јавија стотици родители од сите краеви на Македонија. Еден од нив, Златко Димов, напиша: „И моите се сите на нива. Се надевам ќе се исплати трудот на сите, за младите да сакаат да го работат.“ И навистина, зад оваа фотографија не стои само едно дете. Стојат илјадници деца на земјоделци кои и денес летниот распуст го минуваат меѓу нивите, овоштарниците, лозјата и пластениците. За нив, распустот не значи само игра и одмор. Значи и помош за семејството.
Денови кога едни се на базен, а други се на нива
Тоа не е лесен живот. Станување среде ноќ. Жештини. Прашина. Умор. Има денови кога нивните родители не можат сами да ја завршат работата, па секоја помош е драгоцена. Но, токму во таквите денови се создаваат животни навики што подоцна не можат да се научат од ниту еден учебник. Се учи што значи одговорност. Се учи дека семејството функционира кога сите си помагаат. Се учи дека лебот не се создава во продавница, туку некој претходно вложил многу труд за да стигне до неа. И најважно, се учи почит кон работата.
Коментарите не зборуваа за тутунот, туку за карактерот
Затоа и не е изненадување што најголемиот дел од реакциите под фотографијата ја препознаа лекцијата што се гради далеку од училница. „Од работа нема срам.“ „Од овие деца ќе станат чесни луѓе.“ „Ќе знаат да го ценат секој денар.“ „Вака се создаваат работливи и успешни луѓе.“
Луѓе што станувале во еден, два или четири часот наутро
Тоа го пишуваат луѓе кои и самите пораснале по нивите. Луѓе кои паметат како и тие станувале за берење тутун, а потоа продолжувале на училиште. Нивните коментари не се носталгија. Тие се сведоштво дека трудот остава трага во човекот. Секако, секое дете заслужува детство, игра и образование. Никој не би посакал детето да мора да работи од нужда. Но кога едно дете доброволно застанува покрај своите родители и им помага во најтешките денови од годината, тоа заслужува почит, а не потсмев.
Карактерот не се гради кога сè е лесно
Карактерот се гради кога ќе научиш што значат обврската, дисциплината, истрајноста и почитта кон трудот. Можеби токму затоа овие деца, кога ќе пораснат, не се плашат од работа, не бараат кратки патишта до успехот и знаат дека највредните нешта во животот се создаваат со време, трпение и чесен труд. Браво за Блерд. Браво и за сите деца кои ова лето ќе го дочекаат изгрејсонцето не на плажа, туку на нива, рамо до рамо со своите родители. Тие денес можеби собираат тутун. Но уште поважно, градат карактер што ќе го носат со себе целиот живот.