Бугарскиот феномен Илко Казанџиев и неразјаснетата мистерија што и денес останува морничава енигма
Илко Казанџиев е прочуениот пловдивски феномен и биоенерготерапевт чие име и ден-денес на интернет најчесто се пребарува заедно со една таинствена куќа во бугарското гратче Пордим. Тој трагично го загуби животот на 30 јули 2003 година и оттогаш нема негов кабинет, телефон или приемни термини. Луѓето што и денес го бараат, всушност трагаат по споменот за неговите невероjатни способности. А тој спомен остана исклучително жив поради еден конкретен настан. Во есента 1989 година, Казанџиев заедно со легендарната Вера Кочовска влезе во домот на вдовицата Лазаринка Симеонова во Пордим и обелодени нешто за што целиот регион со децении ќе зборува со неверување.
In This Article:
- Лилија Старева со денови седела во неговиот кабинет и гледала како им помага на тешко болни луѓе
- Вратата треснала, стаклото пукнало, а чиниите завршиле уредно наредени врз столиците
- Лазаринка го нарекла „Чудак“, а лекарот по прегледот рекол „Ова е навистина феноменот“
- Казанџиев и Вера Кочовска го посочиле истиот агол под бетонската плоча
- Печатите биле недопрени, но внатре глиненото мече балансирало со едното краче во воздух
- Магнетофонот „Награ“ снимил Радио Софија во куќа без радиоприемник
- На 19 октомври 1998 соседите ѝ викнале „Излегувај во дворот, нешто се спушта кон твојата куќа!“
- Трите вештачки гранчиња секој пат се вкрстувале во XXI
Лилија Старева со денови седела во неговиот кабинет и гледала како им помага на тешко болни луѓе
Потврдените биографски податоци за Казанџиев доаѓаат главно од луѓе кои лично го познавале. Писателката Лилија Старева, која за него пишува во својата книга „Феномени“, отворено сведочи дека тој ѝ бил близок пријател, седела со денови во неговиот кабинет и со сопствени очи гледала како им помага на тешко болни луѓе за кои официјалната медицина кренала раце. Еден таков случај е Пенка Кацарска од Пазарџик. По тешко заболување и неуспешно болничко лекување, помошта ја наоѓа токму кај Казанџиев, по што во знак на благодарност ја основа хуманитарната фондација „Хефест“ за помош на лица со попреченост. Неговата моќ ја потврдува и познатата универзитетска професорка д-р Врбка Орбецова, која во разговор за медиумите го вбројува Казанџиев меѓу најголемите бугарски феномени. Таа открива дека тој бил испитуван во научна лабораторија во Москва според неколку биофизички параметри, при што резултатите ги вчудовиделе руските научници. Уште во 1991 година, новинарот Велко Милоев во својот реномиран зборник „Седум бугарски екстрасенси“ го поставува Казанџиев рамо до рамо со Вера Кочовска како најсилното исцелителско име во земјата. Казанџиев загина во сообраќајна несреќа кон крајот на јули 2003 година, оставајќи зад себе низа неразјаснети сведоштва.
Вратата треснала, стаклото пукнало, а чиниите завршиле уредно наредени врз столиците
Се започнува во есента 1989 година. Вдовицата Лазаринка Симеонова подготвува ручек во својата семејна куќа во Пордим за својот внук. Одеднаш, како од силно струење на воздух, влезната врата силно треснува и нејзиното стакло пука. Гостите пристигнуваат, ручаат и си заминуваат, по што Лазаринка заминува на работа. Кога се враќа дома навечер, доживува вистински шок: сите чинии од трпезариската маса се уредно наредени врз столиците, а навлаките за перници се преплетени една врз друга. Првата помисла ѝ била дека во куќата влегол крадец, но ништо не недостасувало. Следниот ден истата сцена се повторува. Па следниот, и следниот. Низ гратчето брзо се раширил глас, а соседите почнале да шепотат дека на кутрата вдовица ѝ се причинува и дека го губи умот. Но тогаш се случува преседан што засекогаш го менува текот на настаните: локалната општина, по извршен увид, издава официјален записник со печат со кој се потврдува дека во домот на Лазаринка се манифестира немирен дух, односно полтергајст. Тоа бил официјален државен документ за нешто што науката не може да го објасни.
Лазаринка го нарекла „Чудак“, а лекарот по прегледот рекол „Ова е навистина феноменот“
Името на невидливиот ентитет го смислила самата Лазаринка. Кога слушнала чукање во ѕидовите, поставила прашање во женски род и настанала тишина. Прашала во машки род, а чукањето веднаш се вратило. Сфатила дека станува збор за машка енергија и го нарекла „Чудак“. Она што го опишува не било обичен хаос. Масивната маса во дневната соба се превртувала наопаку, но чаршафот врз неа останувал совршено затегнат. Чаршафите од спалната се превиткувале во форми слични на чадори. Телевизорот паѓал од полицата без да се скрши. Струјата треперела, а шпоретот „Раховец“ сам се движел по подот. Еден ден Чудак физички ја соборил Лазаринка на земја до портата додека излегувала со велосипедот за на работа, како машка рака да ја зграпчила и соборила. Истата вечер, додека ѝ го раскажувала ова на доц. Јорданка Пенева од Шуменскиот универзитет, која ноќевала во куќата со месеци, Лазаринка одеднаш паднала од столицата, целосно вкочанета. Исплашените истражувачи повикале дежурен лекар. Докторот ја прегледал и збунето рекол: „Ова е навистина феноменот“. Но токму кога го пречекорил прагот за да си замине, од таванот над него како гром почнале да се рушат камења и парчиња малтер. Преплашениот лекар избегал со трчање.
Казанџиев и Вера Кочовска го посочиле истиот агол под бетонската плоча
Кога веста станала национална сензација, во Пордим заедно пристигнале двата најголеми бугарски феномени – Илко Казанџиев и Вера Кочовска. Чекорејќи низ собите, двајцата потврдиле дека целата куќа зрачи со екстремна биоенергија, а потоа сосема независно посочиле еден ист агол од куќата како најсилна точка. Нивното тврдење ја вцепенило Лазаринка: под бетонската плоча на тоа место била закопана убиена млада жена. Ова морничаво откритие совршено се поклопило со старата локална легенда. Според преданието, пред многу години, кога на тоа место немало куќа туку буниште, една селска девојка забременила од Турчин. Кога нејзиниот татко дознал, токму кога таа почнала да се породува, во бес ѝ ја отсекол главата и ја фрлил на ѓубриштето, а новороденчето го удавил во длабокиот бунар. Лазаринка тогаш се присетила на детаљ од кој ѝ полазиле морници: нејзиниот син, кога имал две години, постојано застанувал крај стариот бунар во дворот и гледал долу, како нешто да го влечело да си игра со удавеното дете. Потоа таа го затрупала бунарот со земја.
Печатите биле недопрени, но внатре глиненото мече балансирало со едното краче во воздух
Во 1989 година, филмска екипа од ТВ студио Враца пристигнала да сними документарен филм. Снимателот Љубомир Бенковски подоцна ги објави своите спомени и оригиналните фотографии, кои денес се сметаат за највредниот материјален доказ. Екипата имала задача да исклучи секаква човечка манипулација. Вториот кат се состоел од централна соба и две спални. Новинарите со сопствени раце ја заклучувале единствената влезна врата и ставале хартиени лепенки со официјален печат на бравите и прозорците. Следното утро, кога печатите биле недопрени, собите внатре биле целосно преуредени. Бенковски инсистира на еден клучен детаљ: предметите не биле расфрлани хаотично, туку изгледало како невидлива рака внимателно да ги подигала и редела на самите рабови. Глинено мече балансирало со едното краче во воздух. Перница стоела исправена на работ на креветот без да падне. Полна чаша вода оставена на масата била пронајдена на подот без да се истури ниту една капка. Сите предмети во трите простории биле зрачесто насочени кон влезната врата, како да сакале да излезат надвор.
Магнетофонот „Награ“ снимил Радио Софија во куќа без радиоприемник
За да ја регистрираат појавата, снимателите решиле да направат аудио-експеримент. Спуштиле микрофон со долг кабел на горниот кат, а професионалниот магнетофон „Награ“ го оставиле долу. Бенковски седел до апаратот со слушалки, држејќи го на пауза и внимателно следејќи ја стрелката на звучниот индикатор. По долго чекање во глува тишина, стрелката одеднаш почнала благо да се движи. Бенковски веднаш притиснал снимање. Во слушалките владеела апсолутна тишина цели десет минути, по што стрелката се смирила. Кога ја преслушале лентата, останале скаменети од шок: магнетофонот снимил кристално јасен дел од програмата на Радио Софија, иако во куќата немало радиоприемник, ниту пак некој слушнал звук во собата. Ова научно објаснување никогаш не го добило својот одговор.
На 19 октомври 1998 соседите ѝ викнале „Излегувај во дворот, нешто се спушта кон твојата куќа!“
По неколку години релативен мир, ноќта на 19 октомври 1998 година носи нов шок за гратчето Пордим. Соседите ѝ се јавиле на Лазаринка по телефон со паничен глас: „Излегувај во дворот, нешто се спушта кон твојата куќа!“. Кога излегла, целиот двор светел како среде бел ден. Огромен блескав објект слетал директно врз нејзиниот оџак, осветлувајќи сè наоколу и испуштајќи силен звук налик на моторна дупчалка. Се собрале десетици луѓе од градот, носејќи касетофони и фотоапарати, но сета техника одеднаш откажала и не успеале да направат ниту еден кадар. Објектот потоа се спуштил на само пет-шест метри над Лазаринка. Ја пресекла силна струја, невидлива сила ја подигнала дваесетина сантиметри во воздух, па ја спуштила на земја. Потоа светечката топка се упатила со невероjатна брзина кон блиските села Згалево и Пелишат, каде што ѝ се губи секоја трага.
Трите вештачки гранчиња секој пат се вкрстувале во XXI
По таа ноќ феноменот полека почнал да стивнува, намалувајќи се на повремени почукувања, паѓање на табуретки или чешма што сама се пушта еднаш или двапати годишно. Лазаринка раскажувала дека неговото приближување го чувствувала по сопственото тело преку чувство на задушување и црвенило, иако ентитетот секогаш внимавал физички да не ја повреди. Истражувачите никогаш нема да заборават уште еден мистичен детаљ. Во вазната на масата Лазаринка чувала три вештачки гранчиња со цвеќе. Секој пат кога куќата ќе била запечатена и во неа немало никого, вазната завршувала на подот, а гранчињата биле прецизно вкрстени во форма на римскиот број XXI – симбол за 21. век. Дали тоа било пророчка порака или чудна коинциденција, останува вечна енигма. Денес куќата во Пордим сè уште стои како нем сведок на една од најголемите паранормални енигми на Балканот, со оној ист затрупан бунар во дворот и таинствениот агол што го посочија Казанџиев и Кочовска.