„Black Night“ и ноќта кога „Deep Purple“ отидоа во паб па се вратија со хит за сите времиња
Ричи Блекмор никогаш не мораше да докажува дека знае што прави со електричната гитара. Но во почетокот на 1970-тите, токму кога „Deep Purple“ се пресоздаваа со нов состав, притисокот од издавачката куќа ги натера да покажат нешто повеќе од виртуозност. Околу Џон Лорд на оргули и Ијан Пејс на тапани дојдоа Роџер Гловер на бас-гитара, наместо Ник Симпер, и Ијан Гилан како вокал, наместо Род Еванс. Во една лондонска сала, меѓу старите композиции и новиот материјал, се оформуваше суровиот, импровизациски и моќен албум „In Rock“. Од истиот тој немир се роди и песната што групата прво ја сфати како нешто случајно: „Black Night“.
In This Article:
- Гилан дојде од „Episode Six“, а Гловер доби место веднаш по пробата
- Во стара спортска сала за две недели се појавија „Speed King“ и „Child in Time“
- Од десет наутро до шест попладне резултатот беше нула
- Блекмор отсвири риф по враќањето од пабот, а текстот се пишуваше на подот
- Британско второ место и Блекмор на „Top of the Pops“ со гитара што не беше вклучена
Гилан дојде од „Episode Six“, а Гловер доби место веднаш по пробата
Пред да станат дел од „Deep Purple“, Ијан Гилан и Роџер Гловер свиреа заедно во „Episode Six“. По еден настап добија покана за аудиција, а Гловер подоцна го опиша моментот кога сфатиле дека пред нив се отвора нешто поголемо. „На крајот им се приклучивме затоа што ‚Deep Purple‘ беа главна тема меѓу сите музичари во земјата и создаваа нешто сосема ново и возбудливо“, се присетуваше Гловер. Ијан Пејс подоцна јасно објасни зошто првиот состав на групата морал да се распадне: „Во правецот во кој се движевме јас, Џон и Ричи, вокалистот Род Еванс едноставно не можеше да нè следи. Тој имаше одличен глас за балади, но мораше да се сили кога пееше тврд рок, додека на Ник повеќе му одговараше минатото. Ни беа потребни луѓе со пошироки музички хоризонти.“ Откако прво го поканија Гилан, тој со себе го поведе и Гловер. Џон Лорд го слушна на проба и веднаш му понуди постојано место во бендот.
Во стара спортска сала за две недели се појавија „Speed King“ и „Child in Time“
„In Rock“ беше огромен скок за групата, затоа што новите членови донесоа способност песна да се создаде буквално од ништо. Гилан пишуваше несекојдневни текстови, а Гловер носеше бас-линии што ја туркаа музиката напред. Кога тоа се спои со гитарската жестина на Блекмор, класичното образование на Џон Лорд и експлозивниот ритам на Пејс, „Deep Purple“ добија звук што веќе не личеше на нивното вчера. По само две недели проби на периферијата на Лондон, материјалот почна да звучи како пресвртница, а не како обично продолжение на една рок-кариера.
Од десет наутро до шест попладне резултатот беше нула
Иако музичарите се гледаа како сериозна албумска група и воопшто не планираа сингл, менаџментот не попушташе. Побараа во слободен ден меѓу концерти да влезат во студиото „De Lane Lea“ и да снимат кратка, јасна песна што радиостаниците ќе можат веднаш да ја пуштаат. Ијан Пејс подоцна живо се сеќаваше на тој студиски ден: „Пристигнавме во десет часот наутро без ниту една единствена идеја. Импровизиравме цел ден до шест попладне – резултатот беше нула. Отидовме на вечера, се вративме во студиото и повторно не излезе ништо. Во 21:30 часот кренавме раце од сè и заминавме во локалниот паб зад аголот.“
Блекмор отсвири риф по враќањето од пабот, а текстот се пишуваше на подот
Музичарите останале таму до затворање. Кога подоцна, расположени и целосно опуштени, повторно влегле во студиото, Блекмор ја зел гитарата и отсвирел заразен риф инспириран од аранжманот на Рики Нелсон за „Summertime“, близок и до темата на „The Blues Magoos“ од 1966 година. Џон Лорд веднаш ги пронашол акордите на оргулите, а Пејс внесол енергичен блуз-шафл ритам. До еден часот по полноќ песната била завршена. Гилан и Гловер, седејќи на подот во студиото, набрзина го напишале текстот и го позајмиле насловот „Black Night“ од стара песна на Артур Александер. Во тој момент не се однесувале како да направиле рок-класик. Се смееле и мислеле дека снимиле само необврзувачка Б-страна.
Британско второ место и Блекмор на „Top of the Pops“ со гитара што не беше вклучена
Раководството на издавачката куќа реагираше спротивно од очекувањата на бендот: беше воодушевено. Со легендарниот тон-мајстор Мартин Берч, кого Гилан го нарекуваше „шестиот член на групата“ поради неговата способност да ја улови суровата енергија на гитарите и тапаните, снимката беше финализирана и пуштена во продажба. Синглот стана огромен успех и ги донесе „Deep Purple“ во „Top of the Pops“, каде што Блекмор, во знак на протест против плејбекот, воопшто не ја ни вклучи гитарата во засилувачот. Роџер Гловер подоцна ја извлече лекцијата од таа ноќ: „Она што во музиката го правиш спонтано и без премногу размислување, честопати излегува далеку подобро од она што го планираш со часови. Првиот импулс е секогаш највистинит.“