Баба Андре живеела 118 години, го видела тонењето на Титаник, ги преживеала двете светски војни и станала монахиња
Нејзиниот живот изгледа како цел век собран во едно човечко лице. Родена како Лусил Рандон на 11 февруари 1904 година, таа живеела доволно долго за да биде современик на Титаник, сведок на две светски војни, на шпанската треска, на ковидот и на смената на десетици владетели, папи и цели епохи.
In This Article:
- На 12 години работела како гувернанта во богато семејство во Марсеј
- Во 1944 година Лусил го добила името Андре
- Во Виши се грижела за сирачиња и напуштени стари луѓе
- На 75 години не запрела, туку преминала на скратено работно време
- На 105 години речиси целосно ослепела и се преселила во дом во Тулон
- Осумгодишната Лусил го следела тонењето на Титаник преку весниците и црковните ѕвона
- Во Втората светска војна помагала на ранети борци
- Макрон бил осумнаесеттиот шеф на држава што го испратила во својот век
- Коронавирусот го поминала без симптоми, а лекарите останале во чудо
- Чаша црвено вино и парченце темно чоколадо имале место во нејзиниот ден
- Во јануари 2023 година светот се прости од жената на која и недостасуваше малку до 119 години
На 12 години работела како гувернанта во богато семејство во Марсеј
Судбината многу рано ја натерала да порасне. Уште како дете почнала да работи за да им помогне на своите родители да врзат крај со крај. Подоцна се преселила во Версај, каде што се вработила како учителка и на таа благородна професија и посветила четиринаесет години од својот живот.
Во 1944 година Лусил го добила името Андре
Во младоста сакала да свири виолина и воопшто не размислувала за црквата, бидејќи растела во протестантско семејство. Но во неа се случил внатрешен пресврт: почувствувала длабока потреба да им служи на луѓето на поинаков начин. Преминала во католицизам, се замонашила и од тој момент светот ја запомнил како сестра Андре.
Во Виши се грижела за сирачиња и напуштени стари луѓе
Откако станала сестра на милосрдието, таа не сакала да се крие зад манастирски ѕидини. Замина да работи во болница во градот Виши, а подоцна била преместена во болница во Дром. Таму неуморно работела се до официјалното пензионирање. Нејзините вредни раце не знаеле за замор, а срцето не познавало самосожалување.
На 75 години не запрела, туку преминала на скратено работно време
Додека многумина од нејзините врсници одамна одморале, сестра Андре продолжила со својата мисија. Цврсто верувала дека празниот од и безделничењето убиваат многу побрзо од која било болест. Така, својата должност совесно ја извршувала се до стотата година.
На 105 години речиси целосно ослепела и се преселила во дом во Тулон
Дури тогаш здравјето почнало сериозно да ја издава. Се движела значително потешко, па заминала во старечки дом, каде што набрзо ја добила и официјалната светска титула за најстара жена на светот. Староста и го одзела видот, но не и мирот.
Осумгодишната Лусил го следела тонењето на Титаник преку весниците и црковните ѕвона
Не била на бродот, но трагедијата од 1912 година ја доживеала како современик. Редовно читала весници и го слушала одекнувањето на црковните ѕвона за загинатите. Подоцна, како тинејџерка, го видела светот како тоне во Првата светска војна, а пред нејзините очи милиони луѓе настрадале од шпанската треска, епидемија пред која бледнее дури и модерниот ковид.
Во Втората светска војна помагала на ранети борци
Работела во позадина и негувала толку многу осакатени војници што туѓата болка станала нејзина сопствена емоција. Самата монахиња искрено признавала дека често и се чинело оти во текот на животот видела само војни и разорувања.
Макрон бил осумнаесеттиот шеф на држава што го испратила во својот век
Гинисовата книга на рекорди официјално го потврди статусот на сестра Андре како најстара монахиња на планетата. Кога наполнила 118 години, францускиот претседател Емануел Макрон лично дошол да и честита. Таа надживеала и десет папи, а во Ватикан нејзиното име секогаш се изговарало со посебна почит.
Коронавирусот го поминала без симптоми, а лекарите останале во чудо
Иако била слепа на двете очи и прикована за инвалидска количка, никогаш не се жалела на својата судбина. Кога во старечкиот дом пристигнал коронавирусот, таа ја поднела опасната инфекција сосема асимптоматски. На персоналот мирно им велела дека воопшто не се плаши од заминувањето, бидејќи својата должност на овој свет ја исполнила до самиот крај.
Чаша црвено вино и парченце темно чоколадо имале место во нејзиниот ден
Новинарите постојано ја прашувале како успеала да го помине вековниот праг и да остане со толку бистар ум. Нејзиниот одговор бил едноставен и длабок: сметала дека исклучиво работата ја одржувала во живот. Велела дека се додека човекот им е потребен на другите, смртта едноставно нема пристап до него. Додека теолозите зборувале за дар одозгора, сестра Андре скромно укажувала на својата вера и служењето.
Во јануари 2023 година светот се прости од жената на која и недостасуваше малку до 119 години
Секој свој ден го посветувала на Бога и на луѓето околу себе, а не на упорна потрага по чудотворни медицински средства. Нејзиниот главен рецепт остана добрината од која никогаш не се старее. Луѓето што ја познаваа велеа дека била вистински жив ангел. По нејзината смрт, титулата најстара личност на светот премина кај Шпанката Марија Брањас Морера.